BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

Voor het eerst alleen naar de bios!

Gisteren ben ik voor het eerst in mijn leven alleen naar de bioscoop gegaan en dat beviel me eigenlijk wel! Ik kon zelf bepalen naar welke film ik ging (Star Trek Beyond – recensie volgt!), naar welke bios (Pathé Schouwburgplein) en hoe laat (lekker vroeg om 10.10). Heerlijk!

Nu voel ik me een beetje stom dat ik nooit eerder alleen naar de bios ben gegaan. Op zich was het niet eerder nodig, want ik heb een zus die van films houdt, genoeg vriendinnen om mee te gaan en ik had een lange relatie met iemand die graag films kijkt. Er was altijd wel iemand om mee naar de film te gaan dus waarom zou ik dan alleen gaan?

Wat me ook weerhield was een stukje angst en schaamte. Ik was toch wel een beetje bang dat mensen zouden denken dat ik zo pathetic was dat ik helemaal niemand kon vinden om mee naar de film te gaan. En dat terwijl ik rustig ergens in mijn eentje ga lunchen dus het is best een irrationele gedachte. Dankzij ons fijne blogwereldje kwam ik erachter dat toffe ladies als Patricia en Daphne ook alleen naar de bios gaan en dat dat zeker niet iets is om je voor te schamen.

Maar waarom nu wel alleen naar de bioscoop?
Het afgelopen jaar is er een hoop veranderd in mijn leven. Ik kreeg een nieuwe baan en er zit een heel verhaal achter, maar mijn vrije dag is nu de dinsdag. Wie is er nou vrij op dinsdag? Helemaal niemand! Ik heb vriendinnen die op maandag, woensdag, donderdag of vrijdag hun vrije dag hebben, maar niemand is op dinsdag vrij. Ik kan niet wachten tot de mogelijkheid er is om mijn vrije dag te ruilen, want dit is best kansloos.

Verder is momenteel iedereen op vakantie of bezig met verhuizen, verbouwen, baby’s en zwanger zijn. Mijn relatie is uit, ik ben pas verhuisd, heb geen kinderen en zit nu thuis single te zijn. Alle tijd van de wereld dus om een filmpje te pakken! En als er niemand is om mee te gaan dan ga ik voortaan toch gewoon alleen? Als ik Star Trek Beyond wil kijken dan ga ik Star Trek Beyond kijken! Je moet je eigen geluk maken en daar moet je ook moeite voor doen, bijvoorbeeld door eens uit je comfort zone te stappen en in je eentje dingen te ondernemen.

Niet dat ik nu ineens een onwijze einzelgänger ben geworden, hoor! Over 2 weken ga ik gezellig met mijn zus naar Suicide Squad. Maar ik ga zeker binnenkort ook weer eens alleen naar de bios.

Ga jij wel eens alleen naar de bioscoop?

27 juli 2016
Review: Rebirth (2016)

Kyle (Fran Kranz) is getrouwd en heeft een saaie kantoorbaan. Op een dag staat zijn oude studiegenoot Zack (Adam Goldberg) op de stoep. Zack overtuigt Kyle om deel te nemen aan een soort retraite genaamd ‘Rebirth’ om uit de sleur van zijn normale leven te stappen en zichzelf te vinden.

Beoordeling
Als je al langer mijn recensies leest dan zal het je misschien zijn opgevallen dat ik niet snel hele hoge of lage scores geef aan films. Ik ben niet het type dat zal zeggen: “WORST. MOVIE. EVER!”. Rebirth is ook niet the worst movie ever, maar, wow, wat heb ik een hekel aan deze film. De volgende gedachtes gingen door mijn hoofd tijdens het kijken: “pretentieus”, “zielloos”, “de filmmaker hoort zichzelf graag praten” en “dit gaat helemaal nergens over”. Tijdens het kijken kreeg ik zelfs een hekel aan iedereen die met de film te maken heeft en over het algemeen mag ik acteurs als Fran Kranz (The Cabin in the Woods), Pat Healy (Starry Eyes), Andrew J. West (The Walking Dead) en Adam Goldberg (Saving Private Ryan)! Ik heb na een uur overwogen om de film af te zetten, maar ik heb toch verder gekeken in de hoop dat het beter zou worden. Maar nee, deze Netflix film is niet alleen tot het eind pijnlijk om naar te kijken. Nee, de regisseur kan zichzelf niet stoppen en gaat tijdens de aftiteling gewoon door.

Karl Mueller is de schrijver en regisseur van Rebirth. Pas na het zien van de film kwam ik erachter dat hij ook verantwoordelijk was voor Mr. Jones, een slechte horrorfilm die ook op Netflix te vinden was. Ik weet niet waar Mueller mee bezig is, maar na deze twee wanstaltige producties kan ik hem alleen maar een carrièreswitch adviseren.

Conclusie
Rebirth is een zielloze film met een hoop oppervlakkige geblabla om niets. Dit is de slechtste film die ik tijden heb gezien.

PS: Tijdens het kijken kreeg ik wel het gevoel dat de film bij mannen beter in de smaak zou vallen.

25 juli 2016
The Woods is een nieuwe Blair Witch film!

In mei jl. vroeg ik jullie na de release van de teaser trailer van de nieuwe horrorfilm The Woods wat zich nou eigenlijk in het bos bevindt. Als grapje noemde ik de Blair Witch. Ondanks dat The Woods wel een Blair Witch Project vibe gaf, dacht ik echt niet serieus dat het stiekem een Blair Witch film zou zijn. Maar afgelopen weekend werd inderdaad bekend dat de nieuwe Adam Wingard film een Blair Witch Project sequel is en dat de nieuwe titel van de film simpelweg Blair Witch is.

Nu moet ik iets bekennen: nu bekend is dat The Woods een Blair Witch Project sequel is, zakt mijn interesse in de film wel een beetje. De marketingcampagne tot nu toe is well played, dat geef ik toe. Maar really, Blair Witch? Ik weet dat nostalgie tv heel hip is tegenwoordig met al die revivals, maar is een nieuwe Blair Witch film nodig? Kom liever met iets origineels!

Hoewel ik de marketingcampagne rondom de originele Blair Witch Project geweldig vond, had ik niet zoveel met de film zelf. Ik ben misschien één van de 3 mensen op aarde die Book of Shadows: Blair Witch 2 beter vond. Na 16 jaar heb ik niet zo’n behoefte aan nog een Blair Witch film.

De nieuwe Blair Witch lijkt in tegenstelling tot Book of Shadows een direct vervolg te zijn op de originele film. Eén van de personages gaat op zoek naar zijn zus en dat moet dan wel Heather zijn toch? Maar wil ik wel weten wat er met Heather gebeurd is? Wil ik wel meer over de Blair witch te weten komen? Soms is het niet weten enger dan alles voorgekauwd krijgen.

Blair Witch draait vanaf 15 september in de Nederlandse bioscopen.

Wat vind jij van deze twist dat The Woods een Blair Witch sequel blijkt te zijn?

24 juli 2016
Review: Holidays (2016)

Holidays is een horror anthology, een film bestaande uit 8 korte horrorfilms geïnspireerd door verschillende feestdagen: Valentine’s Day, St. Patrick’s Day, Easter, Mother’s Day, Father’s Day, Halloween, Christmas en New Year’s Eve. Alle filmpjes zijn gemaakt door verschillende filmmakers die bekend zijn met het horror genre.

Beoordeling
Horror anthologies. Na de matig tot slechte V/H/S, The ABCs of Death en Scary or Die was ik er wel een beetje klaar mee. Trick ‘r Treat en Tales of Halloween zijn een stuk beter en omarmen de Halloween spirit goed, maar ook hier zijn de korte horrorfilmpjes van wisselende kwaliteit. Hetzelfde kan gezegd worden over Holidays. De film begint sterk met meteen mijn favoriete short: Valentine’s Day van Kevin Kölsch en Dennis Widmeyer, de mannen achter Starry Eyes, een film die vergelijkbaar is met The Neon Demon. De mannen maken goed gebruik van het thema en geven er qua visuele stijl hun (voor Starry Eyes kijkers) herkenbare twist aan. Maar na Valentine’s Day keldert het niveau snel met St. Patrick’s Day, een vreemde short van Gary Shore, die eerder verantwoordelijk was voor de regie van Dracula Untold.

Smaken verschillen natuurlijk. Naast Valentine’s Day behoren het bedachtzame Father’s Day (van Anthony Scott Burns die nog geen grote film heeft afgeleverd) en grappige New Year’s Eve (van Adam Egypt Mortimer van Some Kind of Hate) tot mijn favorieten. Mijn minst favoriete short is Mother’s Day van Sarah Adina Smith (The Midnight Swim). Het gegeven is interessant: een vrouw wordt ondanks de voorbehoedsmiddelen die ze gebruikt altijd zwanger na seks. Vervolgens gaat Smith hier een teleurstellende richting mee op.

De short waar ik het meest naar uitkeek was Halloween van Kevin Smith. Helaas doet Smith niets met het thema, want de Halloween spirit komt nauwelijks terug in zijn puberale verhaal over 3 webcam girls (één wordt gespeeld door de dochter van Smith) die wraak nemen op hun pooier.

Er zitten weinig bekende gezichten in Holidays. Seth Green, Lorenza Izzo en Harley Quinn Smith zijn de meest herkenbare acteurs, maar voor mij was het de relatief onbekende Jocelin Donahue uit de short Father’s Day die de meeste indruk maakte.

Conclusie
Holidays levert 8 korte horrorfilms af van wisselende kwaliteit, maar in zijn geheel is het een vermakelijke zit. De kwaliteit van de goede shorts maakt het zeker de moeite waard.

Holidays staat nu op Netflix.

22 juli 2016
Top 6 favoriete opening credits sequences

Een goede opening credits sequence. Voor sommige filmkijkers misschien niet zo belangrijk, maar ik waardeer het wanneer filmmakers aandacht besteden aan het maken van een creatieve opening credits sequence. Het geeft een film of filmbelevenis soms net iets extra’s en ik weeg het altijd mee in mijn beoordeling van een film.

Hier mijn top 6 favoriete opening credits sequences:

6. Dead Man on Campus (1998)
Ik <3 de morbide humor van de Dead Man on Campus opening credits en de bijbehorende Golden Years cover door Marilyn Manson.

5. Right At Your Door (2006)
Less is more dachten de makers van de Right At Your Door opening. De credits vormen een plattegrondje van een wijk wat goed past bij de setting van de film.

4. Vacancy (2007)
Ik heb nog steeds geen Hitchcock film gezien (I KNOW!), maar elke keer als ik deze Vacancy opening credits zie, komt er maar één woord in me op: Hitchcockian.

3. Final Destination 5 (2011)
Deze opening credits sequence is een cadeautje voor Final Destination fans. Welke verwijzingen naar de eerdere films herken jij?

2. X-Men Origins: Wolverine (2009)
Beste stuk van X-Men Origins: Wolverine? De opening credits sequence waarin we Logan en Victor zien vechten in verschillende oorlogen. Prachtig geschoten! Daarna ging het helaas downhill.

1. Deadpool (2016)
Deadpool met in de hoofdrollen God’s Perfect Idiot en A Hot Chick. En dan ook nog het gebruik van Angel of the Morning maakt het extra hilarisch. Briljant gedaan!

Wat is jouw favoriete opening credits sequence?

20 juli 2016