BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

Review: Holidays (2016)

Holidays is een horror anthology, een film bestaande uit 8 korte horrorfilms geïnspireerd door verschillende feestdagen: Valentine’s Day, St. Patrick’s Day, Easter, Mother’s Day, Father’s Day, Halloween, Christmas en New Year’s Eve. Alle filmpjes zijn gemaakt door verschillende filmmakers die bekend zijn met het horror genre.

Beoordeling
Horror anthologies. Na de matig tot slechte V/H/S, The ABCs of Death en Scary or Die was ik er wel een beetje klaar mee. Trick ‘r Treat en Tales of Halloween zijn een stuk beter en omarmen de Halloween spirit goed, maar ook hier zijn de korte horrorfilmpjes van wisselende kwaliteit. Hetzelfde kan gezegd worden over Holidays. De film begint sterk met meteen mijn favoriete short: Valentine’s Day van Kevin Kölsch en Dennis Widmeyer, de mannen achter Starry Eyes, een film die vergelijkbaar is met The Neon Demon. De mannen maken goed gebruik van het thema en geven er qua visuele stijl hun (voor Starry Eyes kijkers) herkenbare twist aan. Maar na Valentine’s Day keldert het niveau snel met St. Patrick’s Day, een vreemde short van Gary Shore, die eerder verantwoordelijk was voor de regie van Dracula Untold.

Smaken verschillen natuurlijk. Naast Valentine’s Day behoren het bedachtzame Father’s Day (van Anthony Scott Burns die nog geen grote film heeft afgeleverd) en grappige New Year’s Eve (van Adam Egypt Mortimer van Some Kind of Hate) tot mijn favorieten. Mijn minst favoriete short is Mother’s Day van Sarah Adina Smith (The Midnight Swim). Het gegeven is interessant: een vrouw wordt ondanks de voorbehoedsmiddelen die ze gebruikt altijd zwanger na seks. Vervolgens gaat Smith hier een teleurstellende richting mee op.

De short waar ik het meest naar uitkeek was Halloween van Kevin Smith. Helaas doet Smith niets met het thema, want de Halloween spirit komt nauwelijks terug in zijn puberale verhaal over 3 webcam girls (één wordt gespeeld door de dochter van Smith) die wraak nemen op hun pooier.

Er zitten weinig bekende gezichten in Holidays. Seth Green, Lorenza Izzo en Harley Quinn Smith zijn de meest herkenbare acteurs, maar voor mij was het de relatief onbekende Jocelin Donahue uit de short Father’s Day die de meeste indruk maakte.

Conclusie
Holidays levert 8 korte horrorfilms af van wisselende kwaliteit, maar in zijn geheel is het een vermakelijke zit. De kwaliteit van de goede shorts maakt het zeker de moeite waard.

Holidays staat nu op Netflix.

22 juli 2016
Top 6 favoriete opening credits sequences

Een goede opening credits sequence. Voor sommige filmkijkers misschien niet zo belangrijk, maar ik waardeer het wanneer filmmakers aandacht besteden aan het maken van een creatieve opening credits sequence. Het geeft een film of filmbelevenis soms net iets extra’s en ik weeg het altijd mee in mijn beoordeling van een film.

Hier mijn top 6 favoriete opening credits sequences:

6. Dead Man on Campus (1998)
Ik <3 de morbide humor van de Dead Man on Campus opening credits en de bijbehorende Golden Years cover door Marilyn Manson.

5. Right At Your Door (2006)
Less is more dachten de makers van de Right At Your Door opening. De credits vormen een plattegrondje van een wijk wat goed past bij de setting van de film.

4. Vacancy (2007)
Ik heb nog steeds geen Hitchcock film gezien (I KNOW!), maar elke keer als ik deze Vacancy opening credits zie, komt er maar één woord in me op: Hitchcockian.

3. Final Destination 5 (2011)
Deze opening credits sequence is een cadeautje voor Final Destination fans. Welke verwijzingen naar de eerdere films herken jij?

2. X-Men Origins: Wolverine (2009)
Beste stuk van X-Men Origins: Wolverine? De opening credits sequence waarin we Logan en Victor zien vechten in verschillende oorlogen. Prachtig geschoten! Daarna ging het helaas downhill.

1. Deadpool (2016)
Deadpool met in de hoofdrollen God’s Perfect Idiot en A Hot Chick. En dan ook nog het gebruik van Angel of the Morning maakt het extra hilarisch. Briljant gedaan!

Wat is jouw favoriete opening credits sequence?

20 juli 2016
Review: Room (2015)

De 5-jarige Jack (Jacob Tremblay) en zijn liefhebbende moeder Joy (Brie Larson) zitten al jaren opgesloten in een kleine kamer. Jack weet niet beter en denkt dat dit het normale leven is. Op een dag bedenkt Joy een plan om te ontsnappen en daar heeft ze Jacks hulp voor nodig.

Beoordeling
Het verhaal van Room klinkt helaas bekend. Tegenwoordig horen we te vaak verschrikkelijke verhalen over jonge vrouwen die jarenlang gevangen worden gehouden en in sommige gevallen ook nog eens een kind krijgen van hun ontvoerder. Room doet niet alleen denken aan deze verhalen, maar besteedt ook aandacht aan de veerkracht van de slachtoffers, in dit geval van Joy en haar zoontje, en de impact van zo’n groot trauma op hun levens. Hoe pak je je leven weer op na zoiets ingrijpend? De film weet dit op uitstekende wijze weer te geven.

Brie Larson zag ik eerder in films als Scott Pilgrim vs the World en Don Jon, maar liet geen blijvende indruk achter. In Room daarentegen is ze echt fantastisch en wat mij betreft heeft ze die Oscar ook echt verdiend. De jonge Jacob Tremblay vond ik ook heel overtuigend spelen en had van mij ook een Oscar-nominatie mogen krijgen. Bijrollen van Joan Allen en William H. Macy zijn prima.

Conclusie
Room is een aangrijpend drama met fantastisch acteerwerk van Brie Larson en Jacob Tremblay.

18 juli 2016
Het wordt tijd voor Final Destination 6

Nu de Saw franchise weer tot leven wordt gewekt met de aankondiging van Saw 8, vind ik het tijd dat een andere horror franchise ook weer een nieuw deel aflevert: Final Destination. Toegegeven, Final Destination 5 bracht de hele franchise op een briljante manier full circle dus nog een sequel is niet nodig. Na The Final Destination, ofwel deel 4, vond ik het ook wel genoeg geweest, maar met deel 5 hebben de makers zich creatief herpakt en leverden ze één van de beste delen van de franchise af.

Mijn liefde voor de Final Destination films begon in 2000 met de release van de eerste FD film die ik toentertijd volgens mij 2x in de bios heb gezien. Voor 15-jarige Gwen was horror + Devon Sawa + Seann William Scott = must see. Vervolgens leverde New Line Cinema om de drie jaar netjes een nieuwe Final Destination af (met uitzondering van deel 5 die twee jaar na deel 4 kwam) en voor elk deel zat ik weer braaf in de bioscoop. Met mijn zus, die overigens niet altijd even blij met me is als het om dit soort dingen gaat.

wanneer komt Final Destination 6?

Inmiddels is het alweer 5 jaar geleden dat Final Destination 5 is uitgebracht en ik mis het om om de zoveel jaar een FD film in de bios te kijken. Ik kan bijv. de Saw of The Purge films waarderen, maar zijn ze echt fun om te kijken? Nee, dat niet. Ik heb geen enkele Saw film in de bios gezien. Wat mij betreft zijn de FD films echt de popcorn films onder de horror films van de afgelopen 16 jaar. Lekker lachen om de morbide humor en over the top deaths en ook een beetje schrikken. Niet in de zin van ‘oh wat eng’, maar ‘OMG wat voor verschrikkelijke dood hebben ze nu weer bedacht’. Zeker in FD5 bouwden ze de spanning goed op met de uitgebreide death scènes die op 80 verschillende manieren slecht konden aflopen, denk bijv. aan die turn scène!

Dus kom op, New Line Cinema! Er zit nog leven in deze franchise! FD5 bracht na The Final Destination het meeste geld op, wereldwijd $157 miljoen, dus er valt nog meer winst te behalen. Vergeet alleen niet de mannen achter deel 5 in te huren. Thanks!

Wat is jouw favoriete Final Destination film?

16 juli 2016
The Purge: Election Year (2016) review

Het is opnieuw tijd voor de jaarlijkse Purge, ofwel zuivering, waarin criminaliteit voor een periode van 12 uur is toegestaan en zelfs wordt aangemoedigd door de overheid. Zo’n 2 jaar na de gebeurtenissen uit Anarchy werkt Leo (Frank Grillo) voor senator Charlie Roan (Elizabeth Mitchell) die zich verkiesbaar heeft gesteld voor presidentschap. Zij wil een einde maken aan The Purge, maar hierdoor wordt zij het doelwit van de mensen die The Purge willen behouden.

Beoordeling
Na The Purge (2013) en Anarchy (2014) levert levert regisseur James DeMonaco met Election Year alweer zijn derde Purge film af. Doordat hij zelf alle films heeft geschreven, weet hij als geen ander de wereld van The Purge steeds weer uit te breiden. De originele Purge met Ethan Hawke was een kleine home invasion thriller, in Anarchy gingen we tijdens de zuivering de straat op en in Election Year ligt de nadruk meer op de motivatie vanuit de politiek en de mate waarin de arme mensen van de samenleving benadeeld worden. Natuurlijk wordt er ook voldoende tijd besteed aan bloedvergieten. Er komen weer een aantal gruwelijke scènes voorbij, maar DeMonaco laat zich niet verleiden tot het uitmelken van die scènes.

In Election Year zien we ook hoe Dante Bishop (Edwin Hodge), de vreemdeling uit de eerste Purge en kort te zien in Anarchy, zich verder heeft ontwikkeld als leider van een anti-Purge beweging. Dat vond ik eigenlijk wel een mooie toevoeging. Grillo vond ik in Anarchy de uitblinker en ook hier doet hij zijn ding goed, al wordt hij wat meer op de achtergrond geschoven. Elizabeth Mitchell, Mykelti Williamson en Betty Gabriel spelen prima rollen. Helaas zit er ook wel wat pijnlijk slecht acteerwerk in de film, maar gelukkig hebben die acteurs maar kleine rollen.

Conclusie
The Purge: Election Year weet de kwaliteit van de voorgaande films te behouden zonder in herhaling te vallen.

15 juli 2016