BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Recensie: May December (2023)

In drama May December wordt ruim twintig jaar nadat hun schokkende romance de media beheerste, de relatie van Gracie (Julianne Moore) en haar 23 jaar jongere echtgenoot Joe (Charles Melton) op de proef gesteld. Actrice Elizabeth (Natalie Portman) gaat Gracie spelen in een film over hun leven en dat brengt een hoop teweeg binnen het gezin.

beoordeling

Een may december romance verwijst naar een koppel met een groot leeftijdsverschil. Dat hebben Gracie en Joe zeker, maar het ergste is dat deze “relatie” begon toen Joe nog maar 13 jaar oud was. Misselijkmakend. Zeker als je bedenkt dat May December gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

In een cruciale scène benoemt Joe dat dit geen verhaal is, maar zijn leven. Een meta moment, want het materiaal had met meer sensitiviteit behandeld mogen worden. Regisseur Todd Haynes (Carol) gaat hier voor sensatie. Met zijn over dramatische muziek keuze laat hij zien het allemaal niet zo serieus te nemen. Daar doet hij het sterke script van Samy Burch en Alex Mechanik echt mee tekort. Het script is zowel intrigerend als heartbreaking. Gracie is fascinerend geschreven; is zij naïeve vrouw met een kwetsbare persoonlijkheidsstructuur of een manipulatief monster? Julianne Moore weet prachtig de verschillende kanten van Gracie te balanseren.

Natalie Portman is ook sterk als de actrice die het gezin komt observeren. Je ziet haar langzaam transformeren in Gracie en zelfs de gelaatstrekken van Moore overnemen. Eén van mijn favoriete rollen van Portman! Tot slot, Charles Melton. Ik denk dat niemand verwacht had dat de Riverdale-acteur de film zou stelen van top actrices als Moore en Portman. Haynes verdient Melton en zijn prachtig genuanceerde acteerprestatie niet. Jammer dat de Oscars hem niet hebben beloond met een nominatie voor beste bijrol.

conclusie

Een sterk script en top acteerprestaties van Portman, Moore en Melton redden May December van de matige regie van Todd Haynes.

(eigenlijk 3,75 sterren)

9 maart 2024
Recensie: Joy Ride (2023)

In Joy Ride gaat Audrey (Ashley Park) op zakenreis naar China. Ze schakelt de hulp in van beste vriendin Lolo (Sherry Cola) en voormalig huisgenoot Kat (Stephanie Hsu), omdat ze zelf de Chinese taal niet machtig is. Lolo’s excentrieke nichtje Deadeye (Sabrina Wu) gaat tot Audrey’s grote verrassing ook mee. Hun trip krijgt een onverwachtse wending wanneer de geadopteerde Audrey op zoek gaat naar haar biologische moeder.

beoordeling Joy Ride

Wat een leuke komedie! Ik heb een aantal keer hard moeten lachen om de absurde humor van Joy Ride. Fans van Girls Trip (2017) met Regina Hall en Queen Latifah zullen deze komedie zeker waarderen. Met name de drugs scène in de trein met Vacation Friends-actrice Meredith Hagner vond ik hilarisch gedaan. De cast ging er vol voor en zonder schaamte, dat maakt het des te leuker!

Maar het is niet alleen gekke humor in Joy Ride. In haar kern is het een film over vriendschap en zelf acceptatie. Wat dat betreft is er dus ook ruimte voor gevoelige momenten en weet de film een goede balans te vinden tussen humor en hart. Emily in Paris-actrice Ashley Park speelt een prima hoofdrol, maar als de serieuze Audrey wordt ze overschaduwd door haar collega’s met meer uitbundige rollen. Stephanie Hsu, eerder Oscar-genomineerd voor haar rol in Everything Everywhere All at Once, is een uitblinker als soap ster Kat. De hele cast speelt overigens prima en het is leuk om Lost-acteur Daniel Dae Kim te zien in een bijrol.

conclusie

Joy Ride is een hilarische komedie met een frisse cast.

28 februari 2024
Recensie: The Iron Claw (2023)

The Iron Claw vertelt het waargebeurde verhaal van de Von Erich broers, die onder druk van hun dominante vader Fritz (Holt McCallany), proberen de top van het professioneel worstelen te bereiken. Tragedie treft de jongens, wat leidt tot alleen maar meer druk van hun vader die gelooft dat niets je kan gebeuren als je de beste en sterkste bent.

beoordeling van The Iron Claw

Wat een film! Hoe heeft The Iron Claw geen Oscar-nominatie gekregen? Of aandacht gehad van andere award shows als SAG of de Independent Spirit Awards? Wordt een worstel film met Zac Efron in de hoofdrol niet serieus genomen? Erg jammer, want The Iron Claw is een fantastisch meeslepend drama met een top cast.

Centraal staat de zogenoemde “Von Erich curse”, ofwel een vloek die over de worstel familie lijkt te heersen. Het is bijna niet voor te stellen hoeveel tegenspoed één familie kan treffen. En dan moet je je realiseren dat de film niet eens alle tragedies voorbij laat komen om het nog een beetje geloofwaardig te houden. The Iron Claw laat wel duidelijk zien dat het hier niet gaat om een mysterieuze vloek. Nee, het is een cautionary tale over het gevaar van koste wat het kost je eigen droom projecteren op je kinderen. Ongeacht hun eigen dromen en welzijn.

Het is een fascinerend verhaal, met passie in beeld gebracht door Sean Durkin (Martha Marcy May Marlene) die ook verantwoordelijk was voor het script. De killer soundtrack zet de toon en maakt het af. Maar we moeten toch echt nog even stilstaan bij die geweldige cast. Laten we beginnen met Efron: wat een mooie, genuanceerde rol zet hij neer als de op één na oudste Von Erich broer Kevin. Hij is het hart van The Iron Claw en hij heeft me tot tranen geroerd. Hopelijk gaan we Efron in meer mooie rollen zien.

The Bear-acteur Jeremy Allen White is, zoals we van hem gewend zijn, in top vorm als broer Kerry, maar ook Harris Dickinson (Where the Crawdads Sing) en relatieve nieuwkomer Stanley Simons zijn goed op dreef als broers David en Mike. De altijd charmante Lily James maakt het beste van haar bijrol als echtgenote van Kevin. ER-ster Maura Tierney is goed als de emotioneel afwezige moeder van de broers. Tot slot is Mindhunter-acteur Holt McCallany zowel indrukwekkend als beangstigend als hoofd van het gezin Von Erich. Hoe heeft deze cast geen SAG-nominatie voor beste ensemble?

conclusie

The Iron Claw is zoveel meer dan een worstel film met Zac Efron. Het is een meeslepend drama met een fascinerend verhaal en sterke cast.

20 februari 2024
Recensie: Madame Web (2024)

Het is 2003, ambulance medewerker Cassandra Webb (Dakota Johnson) ontdekt dat ze een helderziende gave heeft. Wanneer ze 3 jonge vrouwen (o.a. gespeeld door Sydney Sweeney) redt van een mysterieuze bad guy (Tahar Rahim), ontdekt ze dat er een link is met haar verleden.

beoordeling Madame Web

Wat een ramp deze film! Hoe is dit ooit door Sony goedgekeurd? Het script van o.a. Morbius screenwriters Matt Sazama en Burk Sharpless is zo slecht. De dialogen zijn echt verschrikkelijk. Ik ben ervan overtuigd dat ze nog nooit interactie hebben gehad met mensen. Cassandra is zo slecht geschreven dat ze niet eens menselijk overkomt! Ik snap dat ze is geboren als een soort jungle baby in Peru, maar hoezo is ze totaal contact gestoord? Helaas is Dakota Johnson (Fifty Shades of Grey) niet zo’n goede actrice dat je erop kan vertrouwen dat ze er nog het beste van kan maken. Nee, met haar awkward en vlakke acteerprestatie maakt ze alles nog erger! Madame Web is echt pijnlijk om naar te kijken.

Ik hoopte op wat actie van de Spider-girls (Sydney Sweeney, Isabela Merced en Celeste O’Connor), maar ook dat is een grote teleurstelling. Ze krijgen bijna niets te doen. In plaats daarvan is er een onnodige subplot over de geboorte van Peter Parker?! Adam Scott is charmant als Uncle Ben, een collega van Cassandra. Emma Roberts vind ik altijd leuk om te zien, maar ook zij heeft hier een nutteloze bijrol als moeder van Peter. Tot slot is Tahar Rahim als Ezekiel Sims één van de meest trieste bad guys die ik ooit heb gezien. Wat een zielig mannetje die drie tieners probeert te doden. Rahim, onlangs te zien in Napoleon, levert net als Johnson een lachwekkend slechte prestatie af.

conclusie

Madame Web geeft je plaatsvervangende schaamte en Dakota Johnson hoef ik voorlopig niet meer te zien.

18 februari 2024
Recensie: Upgraded (2024)

In Upgraded droomt Ana Santos (Camila Mendes) ervan haar eigen kunstgalerie te openen. Tot nu toe slaapt ze op de bank van haar zus en is ze een assistente van Claire Dupont (Marisa Tomei), directeur van een veilinghuis. Voor een opdracht moet Ana met Claire en haar andere assistentes naar Londen, maar is er voor haar een latere vlucht geboekt. Ze krijgt een upgrade en ontmoet in het vliegtuig de rijke Will (Archie Renaux). Een klein leugentje wordt steeds groter wanneer ze valt voor Will’s charmes.

beoordeling Upgraded

Upgraded is een leuke, nieuwe romcom op Prime Video. Het trok mijn aandacht niet door Riverdale-ster Camila Mendes, maar doordat het geregisseerd is door actrice Carlson Young. Fans van de serie Scream (voorheen op Netflix) kennen Young nog als de bitchy Brooke, de MVP van seizoen 1 en 2. Tegenwoordig regisseert ze blijkbaar films en met Upgraded levert ze een prima, maar iets te herkenbare romcom af.

Er is niets vernieuwends aan Upgraded. Sterker nog, de film doet behoorlijk denken aan The Devil Wears Prada, maar dan in de kunst wereld in plaats van mode. En een bloeiende romance in een vliegtuig naar Londen zagen we onlangs nog in Love at First Sight. Het zal je zeker niet verrassen hoe Upgraded gaat eindigen. Toch weet de film je dik 1,5 uur goed te vermaken en zitten er een aantal momenten tussen waar ik goed om heb gelachen.

Camila Mendes is een charmante actrice, zoals we ook al in de geslaagde komedie Do Revenge zagen. Helaas heeft ze geen chemie met haar tegenspeler Archie Renaux (onlangs nog te zien in een andere Prime Video romcom The Other Zoey). Hij oogt ook iets te jong naast haar. Graag had ik een andere Archie met Camila gepaard gezien, namelijk Saltburn-acteur Archie Madekwe. Jammer! Gelukkig maakt de supporting cast een hoop goed. Oscar-winnares Marisa Tomei zet haar beste Miranda Priestley neer en speelt een vermakelijke rol. Ook Lena Olin (Alias) en Anthony Stewart Head (Giles van Buffy the Vampire Slayer) spelen leuke bijrollen.

conclusie

Upgraded is een charmante, maar iets te herkenbare romcom met een prima cast.

11 februari 2024