BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Recensie: Poor Things (2023)

    Recensie: Poor Things (2023)

    poster Poor Things

    In Poor Things is Bella Baxter (Emma Stone) een jonge vrouw met de geest van kind, tot leven gewekt door de briljante en onorthodoxe wetenschapper Dr. Godwin Baxter (Willem Dafoe). Ze verlangt naar vrijheid en besluit de wereld te ontdekken met de gluiperige advocaat Duncan Wedderburn (Mark Ruffalo).

    beoordeling Poor Things

    Poor Things is inmiddels 11 welverdiende Oscar-nominaties rijk, waaronder voor beste film. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Alasdair Gray, is dit Frankenstein-achtige epos een bijzonder en vreemd pareltje. Maar dat is te verwachten van regisseur Yorgos Lanthimos die ons eerder eigenzinnige films als The Lobster, The Killing of a Sacred Deer en The Favourite gaf. Wat een wereld heeft hij hier gecreëerd. Alles klopt; de cinematografie, kostuums, set design. Het taalgebruik, met name de manier waarop Bella zich uitdrukt, kon ik erg waarderen. Mijn enige kanttekening is dat ik Poor Things wel erg lang vind duren. Ik heb echt een paar keer op mijn telefoon willen kijken naar de tijd. Niet gedaan natuurlijk! Met een speelduur van bijna 2,5 uur had de film van mij zeker wel 20 minuten korter mogen zijn. Het viel soms teveel in herhaling en niet alles hoeft uitgespeld te worden.

    Emma Stone is fantastisch in alle fases van Bella’s leven. Het is een schaamteloze performance. Hoe ze met kinderlijke onschuld naar de wereld kijkt, haar seksualiteit ontdekt en opgroeit tot een evenwichtige en wereldwijze vrouw. Wordt het Oscar nummer 2 voor Emma? Ik hoop het! De grote verrassing voor mij is Mark Ruffalo, in een hilarische en net zo schaamteloze rol. Ook Ramy Youssef, Christopher Abbott en Willem Dafoe zijn goed op dreef.

    conclusie

    Poor Things is heerlijk eigenzinnig met een uitmuntende cast.

    4 sterren
  • Recensie: Past Lives (2023)

    Recensie: Past Lives (2023)

    Past Lives poster

    In Past Lives wordt een prille jeugdliefde verstoord wanneer Nora op 12-jarige leeftijd met haar familie naar Toronto emigreert. Twintig jaar later zoekt Hae Sung (Teo Yoo) de nu getrouwde Nora op in New York.

    beoordeling

    Als ik single was of in een ongelukkige relatie had gezeten dan was ik waarschijnlijk heel enthousiast over Past Lives geweest. Er heerst een sterk gevoel van verlangen in deze film. Het willen hebben van een echte connectie; iets wat in dit social media tijdperk lastig lijkt te vinden. Dit romantisch drama peinst over het idee van In Yun, over het delen van een connectie in eerdere levens. Hae Sung en Nora vragen zich af hoe hun levens eruit hadden gezien als Nora in Seoul was gebleven. Waren ze dan een koppel geweest? Het is een romantisch vraagstuk om over te dagdromen. Maar uiteindelijk woont Nora in het hier en nu, getrouwd en al. Ik had vooral erg te doen met Nora’s echtgenoot Arthur, gespeeld door de altijd goede John Magaro. Hij moet lijdzaam toezien hoe zijn vrouw een sterke connectie heeft met een ander. Magaro speelt dit zo goed. De onzekerheid, machteloosheid. Totaal heartbreaking.

    Past Lives is een heel mooie, simpele en intieme film. Het voelt echt aan; de wereld die regisseuse Celine Song heeft gecreëerd, de personages. Het voelt niet zo gemaakt als een hoop Amerikaanse films. Het acteerwerk van Greta Lee en Teo Yoo is sterk, maar subtiel. Jammer dat de Academy ze niet wist te belonen met Oscar-nominaties, maar met een Best Picture nominatie mogen cast en crew zeker tevreden zijn.

    conclusie

    Al met al, zie ik in Past Lives een goede film, maar ik voel het niet. Net zoals sommige mensen in een bepaalde fase in je leven passen, geldt dat denk ik ook voor films.

    4 sterren
  • Recensie: Deadstream (2022)

    Recensie: Deadstream (2022)

    poster Deadstream

    Gevallen YouTube-ster Shawn Ruddy (Joseph Winter) probeert zijn populariteit terug te winnen na een incident. Hij besluit de nacht al livestreamend door te brengen in een spookhuis. Al snel wordt hij geconfronteerd met paranormale activiteiten.

    beoordeling

    Ik had wel wat goede dingen over Deadstream gehoord, maar hier nooit veel aandacht aan besteed. Na Society of the Snow en Anatomy of a Fall had ik wel zin in iets luchtigs dus toen ik deze horror komedie op Prime Video zag staan, was mijn keuze snel gemaakt. Deadstream heeft me positief verrast! Eng wordt het nooit, maar ik heb wel goed gelachen om deze film.

    Deadstream is gemaakt door hoofdrolspeler Joseph Winter en zijn vrouw Vanessa Winter. Samen schreven ze het script en zijn ze verantwoordelijk voor de regie. Ze weten veel te doen met een simpel concept en beperkt budget. Naast alle (hilarische) perikelen rondom de geesten, reflecteert Deadstream op de invloed van social media. Hoe ver wil je gaan voor aandacht? Shawn probeert wanhopig zijn volgers terug te winnen met stommiteiten, al zijn wij als kijker geen haar beter door dit gedrag te voeden. Gelukkig kan social media ook iets goed brengen en kan Shawn rekenen op hulp wanneer de situatie escaleert. De interactie tussen Shawn en zijn volgers is één van de sterkste punten van Deadstream. Het zorgt ook voor de nodige humor en geeft een frisse draai aan het found footage genre.

    Tot slot verdient Joseph Winter ook lof, want de film is grotendeels een onemanshow. Het is niet makkelijk om in je eentje een film van anderhalf uur te dragen. Winter weet goed een irritant YouTube type neer te zetten zonder je af te stoten. Ik hoop dat we nog meer van Winter en zijn vrouw gaan horen, want met Deadstream maken ze zeker een positieve indruk.

    conclusie

    Deadstream is een verrassend leuke horror komedie die met charme wordt gedragen door Joseph Winter.

    3,5 sterren
  • Recensie: Anatomy of a Fall (2023)

    Recensie: Anatomy of a Fall (2023)

    poster Anatomy of a FallDe blinde Daniel (Milo Machado Graner) vindt na een wandeling het lichaam van zijn vader buiten in de sneeuw. Boven staat het raam open van de kamer waar zijn vader aan het klussen was. Een tragisch ongeluk of is er meer aan de hand? Al snel wordt Sandra (Sandra Hüller) verdacht van moord op haar man. Daniel weet niet wat hij moet geloven als hij tijdens de rechtszaak geconfronteerd wordt met de geheimen van zijn ouders.

    Beoordeling
    Oscar-kanshebber Anatomy of a Fall is een film die je tot lang na het einde van credits aan het denken zet. Een vrij simpel plot zorgt voor een intrigerend verhaal dat zich steeds verder ontvouwt. De bekende ingrediënten zijn er: een huwelijk dat op barsten staat, jaloezie, ontrouw. Maar is Sandra echt verantwoordelijk voor de dood van haar man? Gaandeweg kan je je eigen conclusie trekken en wacht je met spanning op de ontknoping. Een conclusie waar je je misschien in kan vinden of juist totaal niet. Het zal je in ieder geval niet loslaten. Hier ligt de kracht van de film en het is voortreffelijk uitgevoerd door regisseuse Justine Triet.

    Sandra Hüller (ook te zien in een ander Oscar-kanshebber The Zone of Interest) schittert in haar complexe rol. Ze zet je goed aan het twijfelen tot aan het einde van de film. Hüller mag zeker rekenen op een Oscar-nominatie voor haar acteerprestatie. Even indrukwekkend is de jonge Milo Machado Graner als haar zoon die worstelt met een moreel dilemma. Hij speelt zijn moeilijke rol zo genuanceerd. Eén van mijn favoriete performances van een kindacteur ooit. Hopelijk gaan we nog veel van hem horen.

    Minpuntje: Anatomy of a Fall duurt met haar 2,5 uur vrij lang. Ter vergelijking, Society of the Snow duurt ongeveer even lang, maar die film vloog voorbij en benut iedere minuut die het gebruikt. Het script van deze Franse rechtbank drama/thriller had iets strakker gemogen.

    Conclusie
    Anatomy of a Fall weet met een intrigerend verhaal en sterke acteerprestaties een blijvende indruk te maken.

    4 sterren

    Anatomy of a Fall is te bekijken via:

  • Recensie: Society of the Snow (2023)

    Recensie: Society of the Snow (2023)

    Society of the Snow poster

    In 1972 stort een vliegtuig met aan boord een rugby team uit Uruguay neer in de Andes. Wat volgt is een bijzonder verhaal over de vriendschap, moed en wilskracht die nodig was om 72 dagen in een onleefbaar gebied to overleven.

    beoordeling van Society of the Snow

    Wat een indrukwekkende film! Society of the Snow is gebaseerd op de waargebeurde Andesvliegramp, al zal het verhaal veel mensen bekend voorkomen van de film Alive (1993) met Ethan Hawke. Een film waar ik veel over gehoord heb, maar zelf nooit heb gezien.

    Society of the Snow duurt bijna 2,5 uur en die speelduur vliegt voorbij. Er wordt niet teveel tijd besteed aan introductie. Nee, de vaart zit er goed in zonder het opmerkelijke verhaal tekort te doen. Dit is technisch gezien zo’n sterke film dat ik het bijna moeilijk vind om te geloven dat het is geregisseerd door J.A. Bayona, de man die ons Jurassic World: Fallen Kingdom gaf. Hier is Bayona duidelijk in zijn element. De grote scènes zoals de crash zelf of de lawine zijn fantastisch in beeld gebracht. Maar ook de intieme momenten zijn zo goed. Ik werd er zelf moedeloos van toen ze via de radio te horen kregen dat de zoekactie na zoveel dagen was gestaakt. Pure wanhoop, prachtig vastgelegd op film.

    Dat maakt Society of the Snow zo’n fascinerende film. Hoe raap je jezelf na zo’n dieptepunt weer bij elkaar en ga je door als alle factoren tegen je zijn? Ik denk dat er maar weinig films zijn die de veerkracht van de mens zo goed in beeld weet te brengen als Society of the Snow.

    conclusie

    Society of the Snow is zonder twijfel één van de beste films die 2024 ons zal brengen.