BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Recensie: haaien horror Sous la Seine (2024)

    Recensie: haaien horror Sous la Seine (2024)

    poster Sous la Seine

    Een haai duikt op in de Seine, net nu er een grote triathlon plaatsvindt in Parijs. Wetenschapper Sophia (Bérénice Bejo) wordt ingeschakeld door een idealistische wereldverbeteraar voor hulp. Zij ontdekt dat het dezelfde haai is die verantwoordelijk is voor de dood van haar man. Lukt het Sophia om een bloedbad in Parijs te voorkomen?

    beoordeling

    Ik hou wel van haaienfilms. Je hebt natuurlijk Jaws, maar ook met films als Deep Blue Sea, The Shallows, 47 Meters Down en Bait heb ik me prima vermaakt. Niet met Sous la Seine, ook bekend onder de naam Under Paris. Er is weinig goeds te zeggen over deze goedkoop ogende Netflix productie. Maak je een domme haaienfilm, maak het dan ook fun! In Bait zit er een haai in een supermarkt. Een belachelijk concept, maar ze doen er tenminste iets leuks mee. Sous la Seine gaat de Shark Night 3D route door zichzelf veel te serieus te nemen terwijl de personages de meest domme acties begaan.

    De actie beperkt zich helaas tot een paar scènes. Die scène in de catacomben is hilarisch slecht en niet op een goede manier. De burgemeester die de triathlon niet wil annuleren.. ik heb er geen woorden voor. Het zal vast een verwijzing zijn naar Jaws, toen de burgemeester niet het strand wilde afsluiten. Alleen is het hier in Sous la Seine 100 keer dommer. En dat einde? Of ze hopen een sequel te maken of de makers hadden zelf geen idee meer wat ze ermee aan moesten. Dus zijn ze maar gestopt met filmen! Hoe hebben ze Oscar-genomineerd actrice Bérénice Bejo (The Artist) overtuigd om hierin te spelen?

    conclusie

    Sous la Seine is niet leuk genoeg voor een avondje dom vermaak. Doe jezelf een plezier en kies één van de vele andere haaienfilms die wel vermakelijk zijn.

    1,5 ster
  • Recensie: Hit Man (2024)

    Recensie: Hit Man (2024)

    poster Hit Man

    Gary Johnson (Glen Powell) werkt als een nep huurmoordenaar voor de politie. Hij valt voor de charmes van zijn nieuwe cliënt Madison (Adria Arjona) die haar man wil laten vermoorden.

    beoordeling

    Glen Powell werkte eerder samen met regisseur Richard Linklater aan komedie Everybody Wants Some!! (2016), de spirituele sequel van Dazed and Confused. In mijn recensie schreef ik destijds dat ik hoopte dat die film zou leiden tot meer mooie rollen voor Powell. Dat is gelukt, want kijk ons hier in 2024: het jaar van Glen Powell! Na romcom Anyone But You en nu Hit Man volgt in juli nog potentiële blockbuster Twisters. Als Twisters ook een hit wordt dan heeft Glen zijn movie star status wel verdiend.

    Linklater schreef samen met Powell het script voor Hit Man, dat losjes gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Het concept is leuk en origineel, al wordt er naar mijn gevoel niet genoeg mee gedaan in deze bijna 2 uur durende film. Ja, we zien Gary als de verschillende huurmoordenaars voorbij komen. Helaas zijn die stukjes maar kort en grotendeels al te zien in de trailer. Het draait voornamelijk om Gary’s romance met Madison en de problemen die ze heeft met haar ex. Die scènes moeten het vooral hebben van de chemistry tussen Powell en Adria Arjona (Morbius). En chemistry hebben de twee zeker!

    Ik heb me aan de ene kant prima vermaakt met Hit Man, maar heb ook het gevoel dat er maar weinig in gebeurt en een beetje voortkabbelt. Al kan je dat laatste over meer films van Linklater zeggen, dus misschien is het gewoon zijn stijl van filmmaken. Ik denk dat Hit Man vooral dient om de veelzijdigheid van Powell als acteur te tonen. Daar is Linklater zeker in geslaagd. Powell is net zo overtuigend als de zachtaardige Gary als hij is als één van de huurmoordenaars. Austin Amelio (The Walking Dead en Everybody Want Some!!) heeft een leuke bijrol als collega van Gary.

    conclusie

    Hit Man is een vermakelijke komedie waarin het talent en de veelzijdigheid van Glen Powell centraal staat.

    3,5 sterren
  • Recensie: The First Omen (2024)

    Recensie: The First Omen (2024)

    poster The First Omen

    In The First Omen wordt de jonge Margaret (Nell Tiger Free) naar Rome wordt gestuurd om een leven van dienstbaarheid te beginnen aan de kerk, maar ze ontdekt een duisternis die haar doet twijfelen aan haar geloof.

    beoordeling The First Omen

    Ik liet The First Omen aan me voorbij gaan in de bioscoop, want ik had weinig vertrouwen in deze prequel van klassieker The Omen uit 1976. Het deed me denken aan flop The Exorcist: The Beginning (2004) en andere gefaalde prequels die veel later zijn gemaakt. De vele positieve reacties hebben me overgehaald om deze horrorfilm een kans te geven. Ik geef toe: ze hadden gelijk!

    The First Omen is sfeervol, creepy en naargeestig. Arkasha Stevenson weet met haar regiedebuut de jaren ’70 vibe van het origineel goed na te bootsen. Ik vond het wel iets te lang. Het einde voelt helaas als een last minute toevoeging om de opties open te houden voor een sequel. Onnodig, want The Omen bestaat al! Daarnaast voelt het bestaan van The First Omen, ondanks de verrassende kwaliteit, ook onnodig aan. We hoeven niet overal een antwoord op te hebben. Mysterie werkt ook goed.

    Nell Tiger Free, bekend van de serie Servant, speelt een indrukwekkende hoofdrol. Er wordt fysiek veel van haar gevraagd, maar ze gaat er vol voor! Zeker een actrice waar we nog veel van gaan horen. In de bijrollen komen Bill Nighy (Love Actually) en Charles Dance (Game of Thrones) de film nog wat aanzien geven, maar de heren zijn er vooral om weer een paycheck te verdienen.

    conclusie

    The First Omen is veel beter dan je mag verwachten van een prequel van een 48 jaar oude film.

    3,5 sterren

    The First Omen is te zien op Disney+

  • Recensie: One True Loves (2023)

    Recensie: One True Loves (2023)

    poster One True Loves

    In One True Loves pakt Emma (Phillipa Soo) na een tragisch ongeluk haar leven weer op. Wanneer ze een nieuwe liefde (Simu Liu) vindt, duikt haar dood gewaande echtgenoot Jesse (Luke Bracey) weer op.

    Beoordeling One True Loves

    One True Loves is gebaseerd op het boek van Taylor Jenkins Reid. Samen met haar echtgenoot schreef ze het script en nu vraag ik me af of het boek net zo mager is als de film. Het plot is zeker niet slecht, maar het heeft bijzonder weinig diepgang. De relatie tussen Emma en Jesse zien we ontwikkelen in een montage waarin ze samen de wereld rondreizen. Ze hebben coole banen, zoals je die alleen in romcoms kan hebben. Verder kan ik je niets over ze vertellen, want er is niets dat ze bindt naast hun jetsettende leven. Nieuwe liefde Sam, gespeeld door Simu Liu (Shang-Chi), heeft ook nauwelijks een persoonlijkheid. Hij is sinds zijn jeugd geobsedeerd door Emma en kon het niet hebben dat zij eerst voor Jesse koos. That’s it. Ik ben geen fan van (te) lange films, maar One True Loves had wel iets langer mogen duren om de personages uit te diepen.

    Ook de terugkeer van Jesse is slecht gedaan. Vier jaar in z’n eentje overleven op een onbewoond eiland heeft weinig impact op hem gehad. Op die woeste baard na en een paar nachtmerries, lijkt het net of hij terug is van een weekendje kamperen. Het blijft allemaal zo oppervlakkig. Alle credit voor Luke Bracey (Holidate) die er nog het beste van probeert te maken. Hij is zeker de beste acteur van de film. Liu leunt op zijn charme. Broadway-actrice Phillipa Soo doet het aardig, maar een betere actrice had meer kunnen doen met het matige script.

    Positief puntje is de redelijk bedachtzame, maar wel snel doorheen gejaagde conclusie van de film. Hoe kies je tussen twee grote liefdes? Ik vond het wel mooi dat er werd gezegd dat je kiest voor welk persoon je wil je zijn. In Emma’s geval: wil ze de jetsetter zijn die ze was met Jesse of zich verbonden voelen in het stabiele leven dat ze heeft met Sam?

    conclusie

    One True Loves had zoveel meer kunnen zijn dan de oppervlakkige film dat het is geworden.

    2 sterren
  • Furiosa: A Mad Max Saga (2024) recensie

    Furiosa: A Mad Max Saga (2024) recensie

    poster Furiosa

    In deze Fury Road prequel zien we hoe een jonge Furiosa (Alyla Brown en Anya Taylor-Joy) wordt ontvoerd door een motorbende en in handen komt van de wrede Dementus (Chris Hemsworth).

    beoordeling Furiosa

    Ik weet dat ik in de minderheid ben als ik zeg dat ik geen fan ben van Mad Max: Fury Road. Regisseur George Miller houdt van snelle actie; in zijn wereld is er dan geen plek voor dialogen. Ik hou juist wel van dialogen en alleen maar actie vind ik al snel saai worden. Keek ik uit naar Furiosa? Nee, niet bepaald. Maar ik ben positief verrast door deze actievolle prequel.

    Het eerste deel met de piepjonge Furiosa (Alyla Brown) vind ik top: hoe haar badass moeder (Charlee Fraser van Anyone But You) de achtervolging inzet om Furiosa terug te krijgen. Je hebt Chris Hemsworth die veel lol uitstraalt met zijn rol als bad guy. Het is echt een visueel spektakel. Alles ziet er fantastisch uit. Ook de sound design is goed. Ik zat zeker richting 4 sterren te denken. Helaas werd de film voor mij minder in het deel met Anya Taylor-Joy. Dat heeft niets met de actrice zelf te maken of haar acteerwerk. Ze maakt net als Brown en voorganger Charlize Theron een waardige Furiosa.

    In het tweede deel kwam toch dat gevoel dat ik bij Fury Road had weer naar boven. Op een gegeven moment keek ik naar de tijd en ik had nog een uur te gaan! Die scène met die War Rig duurde ontzettend lang. Het boeit me niet als naamloze War Boy #2048 doodgaat. De random romance tussen Furiosa en Praetorian Jack, waar kwam dat vandaan? De ontknoping van de romance heeft weinig emotionele impact als er niet geïnvesteerd wordt in de relatie. Doe een explosie minder en gooi er wat dialoog in, George. Het brengt de film echt niet tot stilstand.

    conclusie

    Op technisch vlak is Furiosa echt weer een fantastische prestatie en de liefhebbers gaan hier zeker van genieten.

    3,5 sterren