Categorie: Reviews

  • Recensie: Primetime (2026)

    Recensie: Primetime (2026)

    In 2006 maakt presentator Chris Hansen (Robert Pattinson) geschiedenis met het programma To Catch a Predator.

    Beoordeling

    Ik heb To Catch a Predator nog nooit gezien. Eerlijk gezegd was ik meer fan van z’n primetime concurrent Lost. Ook zonder voorkennis is Primetime een fascinerend portret van een meedogenloze man en zijn missie om van To Catch a Predator een kijkcijfer hit te maken. Gaandeweg kreeg ik wel het gevoel dat er iets ontbrak, maar misschien moet ik Primetime zien als tijdscapsule over een stukje televisiegeschiedenis dan een inhoudelijk stuk over pedo’s erin luizen voor de faam.

    Primetime is geregisseerd door Lance Oppenheim, die momenteel samen met Nathan Fielder hoge ogen gooit met zijn Elizabeth Holmes docu You Can See Everything. Visueel is de film dik in orde. Oppenheim weet met stijl een urgente sfeer neer te zetten. De casting is het sterkste punt van de film. Alleskunner Robert Pattinson verdwijnt in zijn rol als de genadeloze Hansen, maar het is Skyler Gisondo (deze maand ook te zien in Focker-in-Law) die voor mij de show steelt. Zijn personage Decoy Dan, ofwel een lokmiddel om pedofielen te ontmaskeren, is het hart van de film. Hij weet op overtuigende wijze een mix van onschuld en gewetensnood uit te stralen. Merritt Wever speelt een prima bijrol als producente van To Catch a Predator. Verder zit Primetime vol onwaarschijnlijke gezichten, zoals Scary Movie-ster Anna Faris, Tony Revolori (The Grand Budapest Hotel), Jonathan Lipnicki (het schattige jongetje uit Jerry Maguire) en Bill & Ted’s Alex Winter. Niet de mensen die je doorgaans in een drama als deze zou treffen, maar dat geeft de film juist weer een verrassende dynamiek.

    Al met al is Primetime een interessante film die je dit bioscoop seizoen niet mag missen, al is het niet geheel overtuigend.

    4 sterren

    (een magere 4 sterren)

  • Recensie: Whalefall (2026)

    Recensie: Whalefall (2026)

    Een duik naar de overblijfselen van zijn vader, verandert in een ware hel wanneer Jay (Austin Abrams) wordt opgeslokt door een walvis. Hij moet alle gekregen kennis van zijn vader (Josh Brolin), een ervaren duiker, gebruiken om te overleven. Gaandeweg komt hij tot nieuwe inzichten over hun relatie.

    beoordeling

    Vorige maand las ik bestseller Whalefall van Daniel Kraus. Ik was erg benieuwd hoe ze dit bijzondere verhaal naar het witte doek zouden vertalen. Op visueel vlak stelt de film zeker niet teleur. De gruwel van opgeslokt worden door een walvis en vast komen te zitten in zijn maag wordt op indrukwekkende wijze in beeld gebracht. Het resultaat is claustrofobisch, goor en bij momenten ronduit hopeloos. Het voelt als body horror, met één belangrijk verschil: niet Jay’s lichaam vormt het decor van de horror, maar dat van de walvis.

    Hoewel in de marketing het uitgangspunt ‘hoe overleef ik een walvis’ lijkt te zijn, draait Whalefall in z’n kern om rouw en verwerking. Als je de film kijkt met het idee een survival horror te zien dan zal je waarschijnlijk teleurgesteld worden. Deze verfilming is vrij trouw aan het boek. Het grootste verschil is dat je een deel van Jay’s innerlijke belevingswereld mist doordat de gedachtes en herinneringen die je leest niet allemaal vertaald worden naar de film. Boek Jay en de relatie met zijn vader hadden meer diepgang en ik snap dat dat vanwege tijdgebrek minder tot uiting komt, al vond ik het einde cathartisch en ontroerend.

    Austin Abrams laat na Weapons en Resident Evil opnieuw zien dat hij één van de beste acteurs van zijn generatie is. De paniek en hopeloosheid van zijn personage weet hij als geen ander over te brengen, maar hij is vooral heel sympathiek en geloofwaardig. Zonder die kwaliteiten zou een film als Whalefall of Resident Evil niet werken, want je moet iemand hebben met wie je kunt meeleven. Josh Brolin speelt een goede bijrol als de strenge vader van Jay, terwijl horror heldin Jane Levy (Evil Dead, Don’t Breathe) vrij weinig te doen krijgt.

    4 sterren

  • Recensie: Psycho Killer (2026)

    Recensie: Psycho Killer (2026)

    Wanneer haar echtgenoot voor haar ogen wordt vermoord door een seriemoordenaar genaamd Satanic Slasher, zet agente Jane (Georgina Campbell) alles op alles om hem te pakken.

    beoordeling

    Psycho Killer is geschreven door een man die de nodige ervaring heeft met duistere verhalen, namelijk Andrew Kevin Walker, de schrijver van Seven en 8mm. Na het zien van de film is het me duidelijk waarom dit script jaren op de plank heeft gelegen: het is een rommeltje. Paar dit met een redelijk onervaren regisseur die alleen afleveringen van een aantal series op z’n naam heeft staan en je ziet waarom Psycho Killer niet het niveau van een jaren ‘90 direct naar dvd thriller kan ontstijgen. Een scène met een omgevallen truck is zo lachwekkend slecht dat ik me niet kan voorstellen dat dit is bedacht door de man die ons het meesterlijke Seven gaf. Daarnaast liet het einde me met teveel vraagtekens achter. Erg jammer.

    Satanic panic kwam onlangs ook aan bod in horrorfilm Longlegs van Oz Perkins. Hoewel ik zelf geen fan ben van die film, weet het meer te doen met het thema. Ook slaagt het erin een beklemmende, akelige sfeer neer te zetten, iets wat in Psycho Killer volledig ontbreekt.

    Georgina Campbell (Barbarian) doet erg haar best en zorgt ervoor dat de film nog enigszins te kijken is. Bijrollen van Logan Miller (Escape Room) en Malcolm McDowell zijn helaas te verwaarlozen.

    2 sterren

    (een magere 2 sterren)

    Psycho Killer is nu op Disney+ te zien.

  • Recensie: Verity (2026)

    Recensie: Verity (2026)

    Schrijfster Lowen (Dakota Johnson) wordt ingehuurd om de boeken van bestseller auteur Verity Crawford (Anne Hathaway) af te maken, nadat zij door een ongeluk niet in staat is dit zelf te doen. Hoe meer ze zich in haar aantekeningen verdiept, hoe verder Lowen de duistere wereld van Verity ingezogen.

    Beoordeling

    Na It Ends With Us, Regretting You en Reminders of Him is er nu een vierde verfilming van een boek van Colleen Hoover: Verity. In tegenstelling tot de eerste drie films, die zich vooral als drama’s laten omschrijven, is Verity een psychologische thriller in de stijl van The Housemaid, met Sydney Sweeney in de hoofdrol. Al verscheen Verity als boek eerder dan de populaire The Housemaid-reeks van Freida McFadden, voor we Hoover meteen van jatwerk gaan beschuldigen.

    Het script is eerlijk gezegd waardeloos met kansloze dialogen en plotpunten die nergens heen gaan, maar toch heeft Verity iets wat ik niet kan weerstaan. Ik hou van dit soort trashy thrillers, al is The Housemaid zeker de superieure film.

    Dakota Johnson (The Materialists) laat helaas opnieuw zien dat ze niet kan acteren. Ze speelt zo vlak dat er nauwelijks emotie van haar gezicht af te lezen valt. Ik moest dan ook lachen toen Josh Hartnetts personage tegen haar zei dat hij niet aan haar kan zien of ze kalm is of juist geschokt. Ook Lowens opmerking dat ze een ‘resting bored face’ heeft, voelt vooral als een poging om Dakota’s gebrek aan emotie te verklaren. Daarentegen hoeft Anne Hathaway alleen maar op een stoel te zitten om al meer complexiteit en acteertalent te laten zien dan Dakota in de hele film. Hartnett is zelf sterk als de echtgenoot van Verity, en het is leuk om hem na Shyamalan’s Trap opnieuw in een bioscoopfilm te zien.

    Al met al is Verity prima vermaak, zolang je er niet teveel over gaat nadenken en Dakota Johnson enigszins kan uitstaan.

    3 sterren
  • Fall 2: Deadpoint (2026) recensie

    Fall 2: Deadpoint (2026) recensie

    Na de dood van Shiloh (Virginia Gardner) gaan zusje Jax (Harriet Slater) en vriendin Luce (Arsema Thomas) naar Thailand om haar te herdenken door het levensgevaarlijke Mount Kwan te beklimmen.

    Beoordeling

    Survival horror Fall werd vier jaar geleden een verrassende hit. Fall 2: Deadpoint hoopte hetzelfde te bereiken, maar slaat helaas de plank mis. Weg is de simpele charme van het origineel: twee meiden die vastzitten bovenop een zendmast. In een sequel moet alles natuurlijk groter: de gevaarlijke setting is grootser, maar er is ook meer drama. Zo ontzettend veel onnodig drama waardoor uit het oog wordt verloren waar Fall 2 om moet gaan: de horror van het vastzitten op grote hoogte zonder hulp.

    Van spanning is helaas nauwelijks sprake, mede doordat actrice Arsema Thomas weinig gevoel voor het gevaar lijkt te tonen en zich op grote hoogte gedraagt alsof ze in een speeltuin rondloopt. Daarnaast vergeet Fall 2: Deadpoint de basics die we in het origineel nog wel enigszins terugzagen: de invloed van het gebrek aan eten, drinken, slaap, en zonnebrandcrème op de meiden en hun handelen. Hier wordt makkelijk acrobatiek uitgevoerd, ook al zitten de meiden al nachtenlang op de berg.

    Laat me niet beginnen over de inhoud van alle drama (teveel spoilers) en dat onzinnige einde. Gelukkig speelt Harriet Slater (Tarot) prima en duikt orginele Fall-ster Virginia Gardner op in flashbacks.

    Op zich heb ik me er mee vermaakt, want ik hou wel van dit soort survivalfilms, maar je kan echt beter Fall nog een keer kijken dan dit.

    2 sterren