BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

A Quiet Place: Day One (2024) recensie

In A Quiet Place: Day One bevindt de doodzieke Sam (Lupita Nyong’o) zich in New York wanneer de aliens op aarde landen. Samen met Eric (Joseph Quinn) en haar kat Frodo probeert ze zo stil mogelijk de stad te doorkruisen, op zoek naar acceptatie, vrijheid en pizza.

Beoordeling

In de eerste twee A Quiet Place films is de buitenaardse invasie al een tijdje aan de gang en hebben de personages hun weg gevonden om doodstil met de omstandigheden om te gaan. Ik had verwacht dat A Quiet Place: Day One over het begin van die invasie zou gaan. Meer chaos, meer alien actie, meer bloed. Wat ik kreeg is een drama over een doodzieke vrouw die haar sterfelijkheid probeert te accepteren, en ook nog eens moet dealen met agressieve aliens. Mensen, ik was hier niet klaar voor, anders had ik wel tissues meegenomen.

Day One begint met de meeste trieste opening sinds Up (2009). Sam is uitbehandeld en verblijft in een hospice. Met een aantal medebewoners en verpleger Reuben (Alex Wolff van Hereditary) gaat ze New York in om een voorstelling te bezoeken, wanneer alle alien ellende begint. Er volgen een aantal spannende scènes waarbij je zelf bijna je adem inhoudt om geen geluid te maken. Djimon Hounsou uit A Quiet Place Part II duikt op om de films in deze franchise met elkaar te verbinden. Maar het wordt pas echt emotioneel als Stranger Things-ster Joseph Quinn verschijnt. Samen met Lupita Nyong’o vormt hij het hart van de film en helpt hij Sam om haar lot te accepteren.

Michael Sarnoski vervangt John Krasinksi in de regiestoel voor Day One. Hij maakt eerder drama Pig met Nicolas Cage en Alex Wolff. Misschien een aparte keuze voor een film als deze, maar hij is wel iemand die een intiem verhaal weet neer te zetten. Dat maakt Day One juist memorabel. Lupita Nyong’o laat weer zien wat een sterke actrice ze is. Ze heeft goed samenspel met Quinn, al had zijn rol beter uitgewerkt mogen worden. Djimon Hounsou is altijd top, maar wordt nooit genoeg ingezet (zie ook: Shazam, Captain Marvel, Furious 7). Tot slot nog wat liefde voor Wolff, die veel met zijn kleine rol weet te doen. Wat mij betreft één van de betere acteurs uit zijn generatie, maar helaas ondergewaardeerd.

conclusie

Fans van A Quiet Place die meer over de aliens te weten willen komen of actie willen zien, worden misschien teleurgesteld door deze prequel. Ik vind Day One juist een aanrader door de intimiteit van het verhaal en de mooie acteerprestaties.

5 juli 2024
Recensie: Boy Kills World (2024)

In Boy Kills World is de doofstomme Boy (Bill Skarsgard) jaren na de dood van zijn moeder en zusje uit op wraak. Ze zijn vermoord door de machtige Van Der Koy familie. Een bloederige strijd naar de top volgt, om eindbaas Hilda Van Der Koy (Famke Janssen) uit te schakelen.

beoordeling Boy Kills World

De titulaire Boy heeft een particular set of skills om wraak te nemen. Iets wat we in genoeg films hebben gezien, maar recent een hoogtepunt bereikte met de John Wick films. Boy Kills World springt eruit door zijn visuele stijl dat geïnspireerd is door video games. Het is lekker over-de-top, actievol en bloederig. Toch is de film niet zo fun als de trailer doet lijken. De humor landt niet altijd en valt in herhaling. Ook zit er te weinig vaart in. Tegenwoordig is een speelduur van 111 minuten vrij kort, maar Boy Kills World had best iets korter mogen zijn.

Bill Skarsgard, vorig jaar nog te zien in John Wick 4, is goed op dreef zonder maar één woord te zeggen. Hij weet een hoop over te brengen met zijn lichaamstaal en expressieve ogen. Naast Bill komen we nog meer genre favorieten tegen, zoals Jessica Rothe (Happy Death Day), Sharlto Copley (District 9), Andrew Koji (Bullet Train) en onze eigen Famke Janssen. Helaas krijgen Copley en Rothe te weinig te doen, al weten ze het beste te maken van hun rollen. Zeker Rothe is een actrice die we niet vaak genoeg zien.

conclusie

Boy Kills World weet zich te onderscheiden in een zee aan wraakfilms, maar weet niet z’n potentieel waar te maken.

(een magere 3,5)

21 juni 2024
Recensie: The Watchers (2024)

In The Watchers raakt Mina (Dakota Fanning) verdwaald in een bos in het westen van Ierland. Ze ontdekt een huisje met 3 bewoners die beweren dat ze iedere nacht door mysterieuze wezens bekeken worden. Er is geen weg uit het bos, maar Mina is vastbesloten om te ontsnappen.

beoordeling The Watchers

Ishana Night Shyamalan is duidelijk een kind van haar vader. The Watchers is een film die M. Night Shyamalan (Old, Knock at the Cabin) zelf had kunnen maken. Het is gebaseerd op het gelijknamige boek van A.M. Shine en bevat een mysterieus concept dat al snel je interesse wekt. Shyamalan weet goed een onheilspellend sfeertje te creëren en komt visueel soms sterk uit de hoek. Andere momenten is het duidelijk dat de jonge Shyamalan nog veel te leren heeft.

De film had iets strakker in elkaar kunnen zitten. De introductie van Mina verloopt rommelig. Er had wel iets meer met haar tragische backstory gedaan kunnen worden. Spiegelbeeld is een groot thema in The Watchers, maar dat Mina een tweelingzus heeft lijkt toeval.

Het deel in het bos kabbelt voort, met Olwen Fouéré in de rol van expositie gever (onlangs ook haar rol in Tarot). Met een speelduur van 102 minuten, duurt de film helaas te lang en/of wordt de tijd niet goed benut. Ik zat verbaasd in mijn bioscoopstoel toen de film, na wat voelde als een natuurlijk einde, nog 20 minuten doorging. Folklore is een interessant thema dat best meer geëxploreerd had mogen worden. Helaas weet Shyamalan hier totaal geen balans in te vinden.

Het is goed om Dakota Fanning (War of the Worlds) weer te zien schitteren. Ze heeft een prima transitie gemaakt van kind acteur naar volwassen actrice. Eigenlijk is ze te goed voor deze film; ze weet Mina een bepaalde diepgang te geven die op papier ontbreekt. Barbarian-actrice Georgina Campbell heeft helaas een magere bijrol. Ik had graag meer van haar gezien.

conclusie

Ishana Night Shyamalan weet het potentieel van The Watchers niet waar te maken, maar levert met haar debuut een sfeervol visitekaartje af.

17 juni 2024
Recensie: haaien horror Sous la Seine (2024)

Een haai duikt op in de Seine, net nu er een grote triathlon plaatsvindt in Parijs. Wetenschapper Sophia (Bérénice Bejo) wordt ingeschakeld door een idealistische wereldverbeteraar voor hulp. Zij ontdekt dat het dezelfde haai is die verantwoordelijk is voor de dood van haar man. Lukt het Sophia om een bloedbad in Parijs te voorkomen?

beoordeling

Ik hou wel van haaienfilms. Je hebt natuurlijk Jaws, maar ook met films als Deep Blue Sea, The Shallows, 47 Meters Down en Bait heb ik me prima vermaakt. Niet met Sous la Seine, ook bekend onder de naam Under Paris. Er is weinig goeds te zeggen over deze goedkoop ogende Netflix productie. Maak je een domme haaienfilm, maak het dan ook fun! In Bait zit er een haai in een supermarkt. Een belachelijk concept, maar ze doen er tenminste iets leuks mee. Sous la Seine gaat de Shark Night 3D route door zichzelf veel te serieus te nemen terwijl de personages de meest domme acties begaan.

De actie beperkt zich helaas tot een paar scènes. Die scène in de catacomben is hilarisch slecht en niet op een goede manier. De burgemeester die de triathlon niet wil annuleren.. ik heb er geen woorden voor. Het zal vast een verwijzing zijn naar Jaws, toen de burgemeester niet het strand wilde afsluiten. Alleen is het hier in Sous la Seine 100 keer dommer. En dat einde? Of ze hopen een sequel te maken of de makers hadden zelf geen idee meer wat ze ermee aan moesten. Dus zijn ze maar gestopt met filmen! Hoe hebben ze Oscar-genomineerd actrice Bérénice Bejo (The Artist) overtuigd om hierin te spelen?

conclusie

Sous la Seine is niet leuk genoeg voor een avondje dom vermaak. Doe jezelf een plezier en kies één van de vele andere haaienfilms die wel vermakelijk zijn.

12 juni 2024
Recensie: Hit Man (2024)

Gary Johnson (Glen Powell) werkt als een nep huurmoordenaar voor de politie. Hij valt voor de charmes van zijn nieuwe cliënt Madison (Adria Arjona) die haar man wil laten vermoorden.

beoordeling

Glen Powell werkte eerder samen met regisseur Richard Linklater aan komedie Everybody Wants Some!! (2016), de spirituele sequel van Dazed and Confused. In mijn recensie schreef ik destijds dat ik hoopte dat die film zou leiden tot meer mooie rollen voor Powell. Dat is gelukt, want kijk ons hier in 2024: het jaar van Glen Powell! Na romcom Anyone But You en nu Hit Man volgt in juli nog potentiële blockbuster Twisters. Als Twisters ook een hit wordt dan heeft Glen zijn movie star status wel verdiend.

Linklater schreef samen met Powell het script voor Hit Man, dat losjes gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Het concept is leuk en origineel, al wordt er naar mijn gevoel niet genoeg mee gedaan in deze bijna 2 uur durende film. Ja, we zien Gary als de verschillende huurmoordenaars voorbij komen. Helaas zijn die stukjes maar kort en grotendeels al te zien in de trailer. Het draait voornamelijk om Gary’s romance met Madison en de problemen die ze heeft met haar ex. Die scènes moeten het vooral hebben van de chemistry tussen Powell en Adria Arjona (Morbius). En chemistry hebben de twee zeker!

Ik heb me aan de ene kant prima vermaakt met Hit Man, maar heb ook het gevoel dat er maar weinig in gebeurt en een beetje voortkabbelt. Al kan je dat laatste over meer films van Linklater zeggen, dus misschien is het gewoon zijn stijl van filmmaken. Ik denk dat Hit Man vooral dient om de veelzijdigheid van Powell als acteur te tonen. Daar is Linklater zeker in geslaagd. Powell is net zo overtuigend als de zachtaardige Gary als hij is als één van de huurmoordenaars. Austin Amelio (The Walking Dead en Everybody Want Some!!) heeft een leuke bijrol als collega van Gary.

conclusie

Hit Man is een vermakelijke komedie waarin het talent en de veelzijdigheid van Glen Powell centraal staat.

6 juni 2024