BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Joker: Folie à Deux (2024) recensie

    Joker: Folie à Deux (2024) recensie

    Joker: Folie à Deux poster

    In Joker: Folie à Deux is Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) in afwachting van het proces voor de misdaden die hij als Joker heeft begaan. Wanneer hij de liefde vindt in Lee (Lady Gaga), vindt hij ook de muziek in zijn leven terug.

    Beoordeling

    Joker (2019) was destijds een grote hit en leverde Joaquin Phoenix een welverdiende Oscar op. Regisseur Todd Phillips kon Joker niet loslaten en nu zitten we met een totaal onnodige sequel opgescheept die de kwaliteit van het origineel nergens weet te evenaren.

    Het was een grote fout om van Folie à Deux een musical te maken. Joker was een interessante character study van een complexe, zieke geest. De sequel borduurt hier helaas minimaal op voort. Het lijkt of Phillips zelf geen idee had wat hij met een vervolg aan moest. Het verhaal is erg mager en dat probeert hij te verbloemen met musical elementen. Misschien had het kunnen werken als het gedoseerd werd gebruikt, maar het was te overheersend. De nummers waren saai en het haalde me totaal uit de film. Folie à Deux gaat geen aansluiting vinden bij de fans van het origineel dus voor wie heeft Phillips het gedaan?

    Lady Gaga is een aardige toevoeging als Lee Quinzel, al krijgt ze helaas weinig te doen. Ze vervult de manic pixie dream girl rol voor Arthur en klinkt uiteraard fantastisch in haar musical nummers. Maar er schuilt zoveel meer achter Lee dan we krijgen te zien! Echt een gemiste kans. Gaga heeft goede chemie met Phoenix die weer een sterke performance aflevert. Brendan Gleeson, Zazie Beetz en Catherine Keener spelen prima bijrollen.

    Visueel weet de film wel uit te blinken. Phillips weet een mooi contrast neer te zetten tussen het grauwe van Arkham en de kleurrijke musical fantasieën van Arthur.

    conclusie

    Joker: Folie à Deux is een gefaald experiment, maar Joaquin Phoenix is weer sterk op dreef.

    2,5 sterren
  • Recensie: Blink Twice (2024)

    Recensie: Blink Twice (2024)

    In Blink Twice kunnen vriendinnen Frida (Naomi Ackie) en Jess (Alia Shawkat) het niet geloven als ze door tech biljonair Slater King (Channing Tatum) worden uitgenodigd om te feesten op zijn privé eiland. Al snel ontdekken ze dat het allemaal niet zo mooi is als het lijkt.

    beoordeling

    Blink Twice is het regiedebuut van actrice Zoë Kravitz (The Batman), die ook deels verantwoordelijk is voor het script van de film. Het is weer een film over rijke mensen die denken dat ze overal mee wegkomen, zie ook Infinity Pool met Mia Goth. Het script is zeker het zwakste punt van Blink Twice. Het is een mix tussen zwarte komedie en psychologische thriller. Afijn, daar is niets mis mee en Kravitz weet interessante punten aan te stippen. Ik was benieuwd welke kant het op zou gaan, maar ben zeer teleurgesteld in de richting die Kravitz gekozen heeft. Gelukkig wordt er niet veel in beeld gebracht, al is het thema zelf al walgelijk genoeg. Met de conclusie weet ze het een beetje goed te maken. Op technisch vlak weet Kravitz wel wat ze doet. Visueel mag de film er zeker zijn en ze weet de spanning goed op te bouwen.

    Eén van de sterkste punten van Blink Twice is de ensemble cast. Channing Tatum, die in real life een relatie heeft met Kravitz, weet een goede balans te vinden tussen charmant en creepy. Naomi Ackie (The Rise of Skywalker) speelt een pittige, maar sterke hoofdrol. Adria Arjona komt hier veel beter uit de verf dan naast Glen Powell in Hit Man. Helaas krijgt de rest van de cast weinig te doen. Christian Slater, Haley Joel Osment, Geena Davis en vooral Kyle MacLachlan hangen er maar wat bij. Ik had graag meer gezien van Simon Rex die eerder zo goed was in Red Rocket. Erg jammer dat de personages niet beter uitgewerkt zijn, want het had het verhaal misschien wat meer diepgang gegeven.

    conclusie

    Blink Twice heeft z’n momenten en de sterke cast doet z’n best, maar de film liet me met een nare nasmaak achter.

    2 sterren

  • Alien: Romulus (2024) recensie

    Alien: Romulus (2024) recensie

    Alien: Romulus recensie

    In Alien: Romulus komt tijdens het verkennen van een verlaten ruimtestation een groep jonge ruimtekolonisten oog in oog te staan met de meest angstaanjagende levensvorm in het universum.

    beoordeling

    Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van de Alien franchise. Alien (1979) en Aliens (1986) zijn uiteraard klassiekers, maar daarna gaat het erg bergafwaarts met de kwaliteit van de films. Ik snap wel dat veel recensies zeggen dat dit de beste Alien film is van de afgelopen jaren. Romulus heeft een simpel en strak verhaal. Er is niet zoveel filosofisch gewauwel als in Prometheus en ook niet zo rommelig als Alien: Covenant. Regisseur Fede Alvarez, bekend van Don’t Breathe en Evil Dead (2013), levert op technisch vlak een sterke film af. Het heeft een old school Alien vibe. De sound design is goed; Alvarez levert een beklemmed sfeertje af. Ook de Xenomorph actie ziet er goed uit. Er is een scène waarin zwaartekracht een grote rol speelt die erg sterk is gedaan. Ik zie zeker de pluspunten van Romulus.

    Daar tegenover staan helaas ook genoeg minpunten. Het begin vond ik saai. Het duurt even voordat de film op gang komt, iets wat niet erg hoeft te zijn. Helaas wordt de tijd niet benut om de personages goed uit te werken en te leren kennen. Ze zijn vrij oppervlakkig en, in mijn ogen, vrij irritant (ik kijk vooral naar jou, Bjorn). Romulus is een film die je al vaker hebt gezien. Niet gek als het het zoveelste deel in een franchise is. Hoeveel originaliteit kan er nog zijn? Hoe spannend is een facehugger nog op iemands gezicht, hoe ernstig Cailee Spaeny (Civil War) er ook naar kijkt? In de laatste 20 minuten probeert Alvarez nog iets. Ik ga het niet spoilen, maar ik had helemaal niets met deze ontwikkeling. Ik had op dat moment het gevoel dat ik wel echt klaar ben met deze franchise. Maar alles bij elkaar genomen, zie ik Alien: Romulus als een zeer gemiddelde film.

    conclusie

    Alien: Romulus is simpel en effectief, maar ook een film die makkelijk te vergeten is.

    3 sterren
  • Recensie: It Ends With Us (2024)

    Recensie: It Ends With Us (2024)

    poster It Ends With Us

    Na het overlijden van haar vader, maakt Lily Bloom (Blake Lively) een frisse start in Boston en opent ze haar eigen bloemenwinkel. Ze ontmoet de charmante neurochirurg Ryle Kincaid (Justin Baldoni), maar ontdekt al snel dat hij ook een donkere kant heeft die haar doet denken aan haar traumatische verleden.

    beoordeling

    Drama It Ends With Us is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Colleen Hoover. Ik ben niet bekend met haar boeken, maar Blake Lively en Jane the Virgin-ster Justin Baldoni zijn voor mij zeker een tripje naar de bios waard. It Ends With Us heeft me positief verrast. Het is een verhaal over huiselijk geweld, verpakt in een romcom jasje. Baldoni, die zowel de mannelijke hoofdrol als de regie op zich neemt, weet goed in beeld te brengen hoe leuk en verleidelijk een toxische relatie kan beginnen. Ook het huiselijk geweld gedeelte zet hij sterk neer. Vaak zie je dat slachtoffers van huiselijk geweld aan zichzelf gaan twijfelen of de situatie goed gaan praten. Als kijker wuif je het eerste incident ook gemakkelijk weg, om later te realiseren dat het allemaal niet OK is. Hopelijk zet deze film meer mensen aan het denken over huiselijk geweld en intergenerationeel trauma.

    Wat ik minder geslaagd vond aan de film is de love triangle. Atlas (Brandon Sklenar), de jeugdliefde van Lily, duikt op als een prins op het witte paard, klaar om haar te redden. Deze verhaallijn leidt wel tot een aantal aardige flashback scènes over Lily’s jeugd. Nieuwkomer Isabela Ferrer is perfect gecast als de jonge versie van Blake Lively en Alex Neustaedter (American Rust) is een sensitieve, jongere versie van Sklenar. Als de volwassen versie van Atlas, mag Sklenar er ook zijn, maar hij wordt overschaduwd door de meer ervaren Lively en Baldoni die meer te doen krijgen.

    In het begin vond ik Lily niet erg geloofwaardig overkomen als mens door de eigenzinnige dialogen die ze heeft. Later las ik dat Lively’s echtgenoot Ryan Reynolds heeft meegeschreven aan de beroemde scène op het dak en dat verklaart zoveel waarom het qua toon niet overeen komt met de rest van de film.

    conclusie

    It Ends With Us weet verrassend sensitief om te gaan met een moeilijk onderwerp, met dank aan sterke rollen van Blake Lively en Justin Baldoni.

    4 sterren
  • Recensie: Trap (2024)

    Recensie: Trap (2024)

    poster TrapIn Trap neemt Cooper (Josh Hartnett) zijn 12-jarige dochter Riley (Ariel Donoghue) mee naar een concert van haar idool Lady Raven (Saleka Night Shyamalan). Hij ontdekt dat het concert een valstrik is om seriemoordenaar The Butcher te arresteren.

    Beoordeling
    Ik heb me prima vermaakt met de nieuwste M. Night Shyamalan film Trap. Het concept is origineel en Shyamalan weet – zeker in de eerste helft – goed met de verwachtingen te spelen. Ik was zeer benieuwd hoe Cooper uit het zwaar bewaakte concertgebouw ging ontsnappen. Gelukkig bewandelt Shyamalan hierin niet de bekende paden als het brandalarm laten afgaan. De tweede helft is helaas minder sterk. Ik denk dat Shyamalan’s grootste valkuil is dat hij niet van ophouden weet. Trap heeft een speelduur van 105 minuten, wat in het huidige filmklimaat niet lang is. Maar voor deze thriller is het wel te lang. Cooper ontpopt zich in het laatste half uur als een regelrechte Houdini door keer op keer uit de meest onwaarschijnljke situaties te ontsnappen. Het is nergens voor nodig om de speelduur te rekken met deze onzin.

    Wat de tweede helft ook niet helpt: het acteerwerk van Shyamalan’s dochter Saleka. Ze is meer dan prima in de popster scènes, maar zodra ze echt moet gaan acteren, gaat het mis. Gelukkig is Josh Hartnett wel lekker op dreef en lijkt hij veel lol te hebben met zijn rol. Alison Pill (Scott Pilgrim vs the World) en Kid Cudi (ook te zien in X) hebben kleine bijrollen.

    Conclusie
    M. Night Shyamalan levert met Trap weer een vermakelijke thriller af.

    3,5 sterren