BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: The Mummy (2017)

Nick Morton (Tom Cruise) ontdekt de graftombe van de Egyptische prinses Ahmanet (Sofia Boutella) en wordt door haar vervloekt terwijl Ahmanet dood en verderf zaait.

Beoordeling
Achttien jaar geleden zag ik met tegenzin The Mummy (1999) in de bioscoop, maar werd ik blij verrast door deze avonturenfilm met Brendan Fraser in de hoofdrol. Hetzelfde kan ik niet zeggen van deze nieuwe Mummy film. Als dit de aftrap is voor de Dark Universe dan houd ik mijn hart vast voor alle ellende die ons nog te wachten staat, want met The Mummy slaat Universal de plank volledig mis. Laten we beginnen met Tom Cruise. Ik heb helemaal niets tegen Cruise en vind hem prima te verteren in de Mission: Impossible franchise en films als Edge of Tomorrow en Magnolia. Maar hier in The Mummy is Cruise als onhandige antiheld niet goed op zijn plaats. Ik vraag me serieus af waarom hij deze rol heeft aangenomen. Het enige wat ik kan bedenken is dat hij het waardeloze script van tevoren niet heeft gelezen of dat Universal hem heeft gechanteerd.

Universal had beter aan een op zichzelf staand Mummy verhaal kunnen werken in plaats van Dr. Jekyll, gespeeld door Russell Crowe, erin te verweven. Ik weet dat ze heel graag een Dark Universe willen creëren (stop trying to make the Dark Universe happen!), maar of dit nou de beste manier is? Ik denk dat ze Crowe beter een cameo op het eind hadden kunnen geven als opzetje naar de volgende Dark Universe film in plaats van hem zo’n centrale rol te geven. Overigens vind ik Crowe hier ook niet echt goed op zijn plek.

Sofia Boutella, vorig jaar ook onherkenbaar als Jaylah in Star Trek Beyond, is een goede keuze voor prinses Ahmanet. Zij heeft een behoorlijke screen presence en het is jammer dat ze niet een grotere rol had in de film, in haar prinsessenvorm dan niet als mummy. Jake Johnson is wat mij betreft altijd welkom en de film kon zijn comic relief zeker gebruiken. Maar had Universal niet een paar honderd dollar over om hem als geest er wat overtuigender uit te laten zien? Het lijkt net of ze alleen maar op greyscale hadden geklikt.

Conclusie
The Mummy is een teleurstellende aftrap voor de Dark Universe. Je kan beter The Mummy met Brendan Fraser nog een keer kijken.

12 juni 2017
Review: Passengers (2016)

Jim (Chris Pratt) en Aurora (Jennifer Lawrence) zijn samen met zo’n 5000 andere passagiers onderweg naar een andere planeet om daar een nieuw leven op te bouwen. Helaas worden ze als enige zo’n 90 jaar te vroeg uit hun kunstmatige slaap gewekt.

Beoordeling
Jennifer Lawrence en Chris Pratt, twee van Hollywood’s meest geliefde acteurs van dit moment, in een film van de regisseur van The Imitation Game? Dat moet een succes worden toch? Ergens ging het mis, want Passengers werd afgelopen kerst matig ontvangen. Hierdoor heb ik de film toen ook aan me voorbij laten gaan in de bios. Inmiddels is Passengers te huur en heb ik de film zelf kunnen bekijken. Om eerlijk te zijn: ik vond het geen slechte film en snap al die haat niet. Ik denk dat juist de marketing van Passengers slecht was, want ik had geen idee dat het een romantische film is. Zeker na Life en Alien: Covenant de afgelopen maanden, had ik ook in deze space film meer ellende verwacht (geen aliens though). Ik vond de eenzaamheid van Jim heel invoelbaar en snap zijn keuze ook wel, ook al is zijn daad niet netjes natuurlijk. Pas toen de technische problemen van het schip de overhand namen, vond ik de film minder worden. Zeker in de laatste 20 minuten ofzo lijkt het of Passengers vervalt in een standaard space verhaaltje wat we al zo vaak hebben gezien. Jammer!

Lawrence en Pratt zijn charismatische acteurs met prima chemistry samen. Passengers leunt af en toe wel teveel op hun charisma, maar beide acteurs doen hun best met het materiaal wat ze hebben gekregen. Michael Sheen heeft een amusant bijrolletje. Laurence Fishburne komt ook nog even voorbij. Wat mij betreft altijd een welkome acteur. Hi, Laurence! Visueel ziet de film er goed uit.

Conclusie
Zin in een alternatieve romantische film? Dan moet je Passengers zeker een kans geven.

9 juni 2017
Musical review: The Bridges of Madison County

Vandaag geen film recensie, maar een musical review. Gisteren bezocht ik namelijk samen met een vriendin de try out van de musical The Bridges of Madison County in het Zonnehuis in Amsterdam. Ik heb de film van en met Clint Eastwood nooit gezien, maar werd blij verrast door deze onweerstaanbare zomermusical.

Waar gaat The Bridges of Madison County over?
The Bridges of Madison County vertelt over de korte maar hevige romance tussen de huismoeder Francesca (Lone van Roosendaal) en de rondreizende fotograaf Robert (René van Kooten). Het zet hun beider wereld volledig op z’n kop.

De Italiaanse Francesca is door haar huwelijk terechtgekomen op het Amerikaanse platteland in Madison County, Iowa, waar zij een weinig opwindend bestaan leidt. Per toeval leert ze Robert kennen en komt voor een moeilijke keuze te staan: meegaan met de man van haar dromen of kiezen voor haar gezin. Heeft ze de kracht om die tweede kans te grijpen en haar – en ook zijn – eigen geluk na te streven?

Beoordeling
The Bridges of Madison County begint meteen sterk, want wat kan actrice Lone van Roosendaal goed zingen! Zij weet het publiek meteen in te palmen met haar kwetsbare vertolking van Francesca. Wanneer René van Kooten als fotograaf Robert ten tonele verschijnt, wordt je direct meegezogen in hun liefdesverhaal. Van Kooten is net als van Roosendaal vocaal sterk en de twee hebben ook fijne chemistry samen. Geloof me, het is geen straf om zo’n 2 uur naar deze twee acteurs te kijken en luisteren.

Annick Boer heeft als buurvrouw Marsha goede komische timing en zorgt voor de luchtige momenten in het verhaal. Ook Jeroen C. Molenaar en Marieke Goemans spelen prima rollen als de kinderen van Francesca.

Het toneel in het Zonnehuis is maar klein, maar daar werd creatief gebruik van gemaakt. Overigens ook van de zaal zelf. De acteurs lopen meerdere malen tijdens de voorstelling door de zaal heen. De muziek wordt verzorgd door een handjevol muzikanten en dat klonk ook heel goed.

Conclusie
The Bridges of Madison County is een heerlijke, romantische musical met sterke hoofdrollen van Lone van Roosendaal en René van Kooten.

Met dank aan OpusOne voor de vrijkaartjes. The Bridges of Madison County is tot en met 2 juli te zien in het Zonnehuis in Amsterdam.

Fotografie: Bob Bronshoff

5 juni 2017
Review: Comfort (2016)

Een koerier (Chris Dinh) wordt door een belangrijke klant gevraagd om zijn dochter Jasmine (Julie Zhan) op te halen van het vliegveld. Na een valse start, springt de vonk gedurende de avond toch over.

Beoordeling
Tijdens de tweede editie van de Filmblog Get Together werd opnieuw een film gescreend die nog niet in Nederland te zien is. Romantisch drama Comfort werd getoond, een film die doet denken aan de film van de eerste editie, Already Tomorrow in Hong Kong. De Before-trilogie is ongetwijfeld een grote inspiratiebron geweest van regisseur en screenwriter William Lu. Helaas haalt Comfort niet het niveau van de eerder genoemde films.

Ik had het gevoel dat de film erg op safe speelde, ondanks dat de conditie van Cameron, de koerier, een aardige twist was. Helaas werd er niet veel met dit gegeven gedaan. Een gemiste kans om de film wat meer eigen te maken. Van het acteerwerk werd ik met vlagen een beetje treurig. Naar mijn gevoel werden de dialogen soms wat onnatuurlijk gebracht. Ondanks dat vond ik Chris Dinh een charismatische lead. Jasmine vond ik behoorlijk irritant, maar ik weet niet of dat zozeer het acteerwerk van Julie Zhan was of het personage zelf.

Conclusie
Comfort is het bekijken waard voor fans van dit subgenre, al zijn er binnen in het subgenre betere alternatieven te vinden.

2 juni 2017
Review: The Bye Bye Man (2017)

Drie studenten huren een woning en ontdekken per ongeluk de vloek van the Bye Bye Man. Hoe meer ze aan hem denken, hoe sterker hij wordt.

Beoordeling
Ik heb veel slechte verhalen gehoord over The Bye Bye Man, maar eigenlijk vond ik het niet eens zo slecht. Ook niet goed, maar zeker niet slecht. De film begint goed met een cameo van Leigh Whannell (Saw) als een man die iedereen afschiet die van the Bye Bye Man heeft gehoord. Vervolgens volgen we het verhaal van de drie meest levenloze studenten ooit, gespeeld door Douglas Smith (Bottom of the World), Cressida Bonas (Tulip Fever) en Lucien Laviscount (Scream Queens). De personages zijn helaas niet goed uitgewerkt, maar ook het acteerwerk is niet best. Als dit al een beetje beter was geweest dan was de film denk ik al een stuk beter in de smaak gevallen bij de meeste horror liefhebbers.

The Bye Bye Man is gebaseerd op een verhaal uit het boek The President’s Vampire van Robert Damon Schneck. Deze bad guy deed me eerder denken aan een low budget versie van Freddy Krueger. Net als bij the Springwood slasher wordt the Bye Bye Man sterker hoe meer er aan hem wordt gedacht of hoe meer angst er wordt gezaaid. Origineel is de film dus niet, maar de makers proberen het op hun manier toch een beetje eigen te maken. Ze weten een paar aardige scènes af te leveren, al snap ik de aanwezigheid van Faye Dunaway in deze film nog steeds niet. Ook Carrie-Anne Moss verdient beter dan een dertien in dozijn rolletje als detective. Michael Trucco heeft een aardige bijrol als broer van één van de studenten.

Na alle negativiteit in deze recensie vraag je je misschien af hoe het kan dat ik het geen slechte film vond. Ondanks alles heb ik me eigenlijk prima vermaakt met The Bye Bye Man en meer vraag ik eigenlijk niet van zo’n film.

Conclusie
The Bye Bye Man is niet goed, maar ook zeker niet zo slecht.

31 mei 2017