BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: It Comes at Night (2017)

    Review: It Comes at Night (2017)

    Terwijl de wereld geplaagd wordt door een ziekte, wonen Paul (Joel Edgerton), zijn vrouw Sarah (Carmen Ejogo) en zoon Travis (Kelvin Harrison Jr.) in een afgelegen huisje in het bos. Op een dag staat er een man (Christopher Abbott) voor de deur die hulp zoekt voor zijn gezin. Paranoia en wantrouwen nemen al snel de overhand.

    beoordeling

    It Comes at Night is de nieuwste film van Trey Edward Shults die eerder hoge ogen gooide met zijn regiedebuut Krisha. Ook deze mysterieuze horror/thriller is goed ontvangen, maar ik ben er helaas niet zo enthousiast over. Shults laat met It Comes at Night vooral zien dat hij technisch gezien een goede filmmaker is. Visueel ziet de film er goed. Door middel van effectief camerawerk en een overheersende score weet Shults als geen ander een onheilspellend sfeertje neer te zetten. De spanning wordt goed opgebouwd en dan… niets. Een goede verhalenverteller is hij in ieder geval niet. Er zijn de afgelopen jaren genoeg films en series voorbij gekomen met een post-apocalyptische setting. Met iets nieuws komt Shults niet. Ik weet niet of zijn budget op was of dat hij enorm veel last had van writer’s block, maar de film is 20 minuten te kort en laat je onbevredigd achter.

    Het acteerwerk is gelukkig wel goed. Joel Edgerton is een prima acteur, maar heeft weinig screen presence. Hij wordt hier dan ook overschaduwd door Christopher Abbott en Kelvin Harrison Jr. die meer indruk weten te maken. Helaas krijgen Carmen Ejogo en Riley Keough, allebei te zien in de serie The Girlfriend Experience, weinig te doen terwijl ze meer in hun mars hebben.

    conclusie

    Hou je van een onheilspellend sfeertje dan moet je It Comes at Night zeker een kans geven, maar verwacht er verder niet teveel van.

    3 sterren
  • Review: Mountain (2015)

    Review: Mountain (2015)

    De Israëlische film Mountain draait vanaf vandaag in filmtheaters. Dankzij Triple P Entertainment mocht ik de film bekijken en vind je hieronder mijn recensie.

    Het verhaal
    Jeruzalem. De jonge orthodoxe Zvia woont met haar man en vier kinderen bij het joodse kerkhof op de Olijfberg. Haar man is leraar en diep religieus. Als Zvia overdag alleen is wandelt ze op het kerkhof, de begraafplaats van zowel joden, christenen als moslims. Ze maakt een praatje met de Arabische grafdelver en met de toeristen. Het frustreert haar mateloos dat ze niet meer wordt begeerd door haar man. Overmand door eenzaamheid en verstoken van elke vorm van intimiteit sluit Zvia stiekem het huis uit om op het kerkhof in het donker rond te dolen. ’s Nachts is het kerkhof het territorium van dronken zwervers, prostituees en drugdealers. Als ze getuige is van een seksscène, is ze compleet van streek. Een nieuwe wereld gaat voor haar open. Een wereld die iets in haar losmaakt en haar zowel afschrikt als aantrekt. Ze gaat deze verborgen kant van de berg verkennen, terwijl ze overdag probeert de normale, vrome huisvrouw te zijn. Totdat ze het uiteindelijk niet meer kan opbrengen.

    Beoordeling
    Tussen alle horrorfilms en Netflix door kijk ik af en toe ook wel eens iets wat niet helemaal in mijn straatje past. In dit geval hebben we het over drama Mountain waarin Hebreeuws wordt gesproken. Ondanks een speelduur van maar 83 minuten, voelde de film soms aan als een lange zit. Mountain is een behoorlijke slow burn. Regisseuse Yaelle Kayam bouwt de spanning langzaam en tegen het einde aan effectief op. De Protagonisten verwoorden het mooi en noemen het onderhuidse spanning dat nooit echt tot uitbarsting komt. Dat laatste klopt ook. Ik zat te wachten op een ontknoping die niet kwam en daardoor liet Mountain mij met een enigszins onbevredigend gevoel achter. Iets wat hoofdpersonage Zvia waarschijnlijk zal herkennen. Zvia wordt sterk gespeeld door Shani Klein. We hoeven haar woorden niet eens te verstaan, want met haar ogen en lichaamstaal brengt zij de gevoelens waar Zvia mee worstelt goed over.

    Conclusie
    Mountain is een bedachtzaam drama dat je langzaam meesleurt in de wereld van hoofdpersoon Zvia.

  • Review: The Mummy (2017)

    Review: The Mummy (2017)

    Nick Morton (Tom Cruise) ontdekt de graftombe van de Egyptische prinses Ahmanet (Sofia Boutella) en wordt door haar vervloekt terwijl Ahmanet dood en verderf zaait.

    Beoordeling
    Achttien jaar geleden zag ik met tegenzin The Mummy (1999) in de bioscoop, maar werd ik blij verrast door deze avonturenfilm met Brendan Fraser in de hoofdrol. Hetzelfde kan ik niet zeggen van deze nieuwe Mummy film. Als dit de aftrap is voor de Dark Universe dan houd ik mijn hart vast voor alle ellende die ons nog te wachten staat, want met The Mummy slaat Universal de plank volledig mis. Laten we beginnen met Tom Cruise. Ik heb helemaal niets tegen Cruise en vind hem prima te verteren in de Mission: Impossible franchise en films als Edge of Tomorrow en Magnolia. Maar hier in The Mummy is Cruise als onhandige antiheld niet goed op zijn plaats. Ik vraag me serieus af waarom hij deze rol heeft aangenomen. Het enige wat ik kan bedenken is dat hij het waardeloze script van tevoren niet heeft gelezen of dat Universal hem heeft gechanteerd.

    Universal had beter aan een op zichzelf staand Mummy verhaal kunnen werken in plaats van Dr. Jekyll, gespeeld door Russell Crowe, erin te verweven. Ik weet dat ze heel graag een Dark Universe willen creëren (stop trying to make the Dark Universe happen!), maar of dit nou de beste manier is? Ik denk dat ze Crowe beter een cameo op het eind hadden kunnen geven als opzetje naar de volgende Dark Universe film in plaats van hem zo’n centrale rol te geven. Overigens vind ik Crowe hier ook niet echt goed op zijn plek.

    Sofia Boutella, vorig jaar ook onherkenbaar als Jaylah in Star Trek Beyond, is een goede keuze voor prinses Ahmanet. Zij heeft een behoorlijke screen presence en het is jammer dat ze niet een grotere rol had in de film, in haar prinsessenvorm dan niet als mummy. Jake Johnson is wat mij betreft altijd welkom en de film kon zijn comic relief zeker gebruiken. Maar had Universal niet een paar honderd dollar over om hem als geest er wat overtuigender uit te laten zien? Het lijkt net of ze alleen maar op greyscale hadden geklikt.

    Conclusie
    The Mummy is een teleurstellende aftrap voor de Dark Universe. Je kan beter The Mummy met Brendan Fraser nog een keer kijken.

  • Review: Passengers (2016)

    Review: Passengers (2016)

    Jim (Chris Pratt) en Aurora (Jennifer Lawrence) zijn samen met zo’n 5000 andere passagiers onderweg naar een andere planeet om daar een nieuw leven op te bouwen. Helaas worden ze als enige zo’n 90 jaar te vroeg uit hun kunstmatige slaap gewekt.

    Beoordeling
    Jennifer Lawrence en Chris Pratt, twee van Hollywood’s meest geliefde acteurs van dit moment, in een film van de regisseur van The Imitation Game? Dat moet een succes worden toch? Ergens ging het mis, want Passengers werd afgelopen kerst matig ontvangen. Hierdoor heb ik de film toen ook aan me voorbij laten gaan in de bios. Inmiddels is Passengers te huur en heb ik de film zelf kunnen bekijken. Om eerlijk te zijn: ik vond het geen slechte film en snap al die haat niet. Ik denk dat juist de marketing van Passengers slecht was, want ik had geen idee dat het een romantische film is. Zeker na Life en Alien: Covenant de afgelopen maanden, had ik ook in deze space film meer ellende verwacht (geen aliens though). Ik vond de eenzaamheid van Jim heel invoelbaar en snap zijn keuze ook wel, ook al is zijn daad niet netjes natuurlijk. Pas toen de technische problemen van het schip de overhand namen, vond ik de film minder worden. Zeker in de laatste 20 minuten ofzo lijkt het of Passengers vervalt in een standaard space verhaaltje wat we al zo vaak hebben gezien. Jammer!

    Lawrence en Pratt zijn charismatische acteurs met prima chemistry samen. Passengers leunt af en toe wel teveel op hun charisma, maar beide acteurs doen hun best met het materiaal wat ze hebben gekregen. Michael Sheen heeft een amusant bijrolletje. Laurence Fishburne komt ook nog even voorbij. Wat mij betreft altijd een welkome acteur. Hi, Laurence! Visueel ziet de film er goed uit.

    Conclusie
    Zin in een alternatieve romantische film? Dan moet je Passengers zeker een kans geven.

  • Musical review: The Bridges of Madison County

    Musical review: The Bridges of Madison County

    Vandaag geen film recensie, maar een musical review. Gisteren bezocht ik namelijk samen met een vriendin de try out van de musical The Bridges of Madison County in het Zonnehuis in Amsterdam. Ik heb de film van en met Clint Eastwood nooit gezien, maar werd blij verrast door deze onweerstaanbare zomermusical.

    Waar gaat The Bridges of Madison County over?
    The Bridges of Madison County vertelt over de korte maar hevige romance tussen de huismoeder Francesca (Lone van Roosendaal) en de rondreizende fotograaf Robert (René van Kooten). Het zet hun beider wereld volledig op z’n kop.

    De Italiaanse Francesca is door haar huwelijk terechtgekomen op het Amerikaanse platteland in Madison County, Iowa, waar zij een weinig opwindend bestaan leidt. Per toeval leert ze Robert kennen en komt voor een moeilijke keuze te staan: meegaan met de man van haar dromen of kiezen voor haar gezin. Heeft ze de kracht om die tweede kans te grijpen en haar – en ook zijn – eigen geluk na te streven?

    Beoordeling
    The Bridges of Madison County begint meteen sterk, want wat kan actrice Lone van Roosendaal goed zingen! Zij weet het publiek meteen in te palmen met haar kwetsbare vertolking van Francesca. Wanneer René van Kooten als fotograaf Robert ten tonele verschijnt, wordt je direct meegezogen in hun liefdesverhaal. Van Kooten is net als van Roosendaal vocaal sterk en de twee hebben ook fijne chemistry samen. Geloof me, het is geen straf om zo’n 2 uur naar deze twee acteurs te kijken en luisteren.

    Annick Boer heeft als buurvrouw Marsha goede komische timing en zorgt voor de luchtige momenten in het verhaal. Ook Jeroen C. Molenaar en Marieke Goemans spelen prima rollen als de kinderen van Francesca.

    Het toneel in het Zonnehuis is maar klein, maar daar werd creatief gebruik van gemaakt. Overigens ook van de zaal zelf. De acteurs lopen meerdere malen tijdens de voorstelling door de zaal heen. De muziek wordt verzorgd door een handjevol muzikanten en dat klonk ook heel goed.

    Conclusie
    The Bridges of Madison County is een heerlijke, romantische musical met sterke hoofdrollen van Lone van Roosendaal en René van Kooten.



    Met dank aan OpusOne voor de vrijkaartjes. The Bridges of Madison County is tot en met 2 juli te zien in het Zonnehuis in Amsterdam.

    Fotografie: Bob Bronshoff