Categorie: Reviews

Review: The Fate of the Furious (2017)

De mysterieuze Cipher (Charlize Theron) weet Dom (Vin Diesel) te overtuigen om zijn rug te keren naar zijn familie dit tot grote shock van Letty (Michelle Rodriguez) en de rest. Ze krijgen hulp uit onverwachte hoek, namelijk Furious 7 bad guy Deckard Shaw (Jason Statham), om Dom terug te vinden en Cipher te pakken te krijgen.

Beoordeling
Zestien jaar na de release van The Fast and the Furious is er nu het achtste deel The Fate of the Furious. Ik denk niet dat iemand ooit had verwacht dat de film zoveel sequels zou spawnen, maar toch zijn we hier nu echt. De franchise kreeg een creatieve opleving met Fast Five en ook de twee daaropvolgende delen waren sterk. The Fate of the Furious is niet sterk, maar wel aardig. Het is de eerste film in de franchise zonder Paul Walker sinds zijn overlijden. Door zijn afwezigheid lijkt er iets te ontbreken. Testosteron genoeg hier in deel 8, maar ik mis hart, iets wat in Furious 7 wel aanwezig was.

Vin Diesel blijft een beperkte acteur en blijkbaar heeft hij Walker nodig om wat beter uit de verf te komen. Diesel deelt hier veel scènes met Charlize Theron, doorgaans een sterke actrice. Helaas lijkt Theron hier op de automatische piloot te acteren en dat hebben we juist niet nodig naast Diesel. Haar personage Cipher is ook niet erg boeiend. Wat dat betreft doet Furious 8 er goed aan om Jason Statham weer te laten opdraven. Diesel mag dan het gezicht van de F&F franchise zijn, maar wat mij betreft mag hij deel 9 uitzitten als Statham en Dwayne Johnson op de voorgrond worden gezet. Tyrese Gibson mag blijven als de comic relief.

Toegegeven, The Fate of the Furious heeft wel een aantal indrukwekkende actiescènes en ook de cameo’s – nee, ik verklap ze niet – zijn leuk gedaan.

Conclusie
The Fate of the Furious haalt niet de kwaliteit van de voorgaande drie delen, maar is wel een vermakelijke actiefilm met een aantal geslaagde scènes.

25 mei 2017
Alien: Covenant (2017) review

In Alien: Covenant ontdekt de bemanning van het koloniale schip Covenant een nieuwe wereld, waar een groot gevaar dreigt.

beoordeling

In mijn recensie van Prometheus schreef ik dat Ridley Scott met deel 2 moet proberen om een op zichzelf staande film te maken, want dit deel werkt teveel naar een sequel toe. Is Alien: Covenant een op zichzelf staande film geworden? Helaas niet. Het borduurt voort op de filosofische ideeën van Prometheus, maar werkt ook toe naar het laatste hoofdstuk van deze nieuwe Alien trilogie. Het resultaat voelt aan als een rommelige tussenfilm, een mengeling tussen Prometheus en de James Cameron klassieker Aliens. Alsof Scott probeert om fans van deze verschillende films binnen dezelfde franchise te plezieren. Ik denk dat Prometheus fans wat beter aan hun trekken komen. Michael Fassbender duikt weer op als android David, die na de gebeurtenissen van Prometheus alleen achter is gebleven op de planeet waar de bemanning van de Covenant landt. Gothische horror voert hier de boventoon. Op momenten intrigerend, op andere momenten saai. Tenzij je erg van Fassbender houdt denk ik.

Zelf hou ik meer van de space horror van Alien en Aliens wat hier magertjes wordt uitgevoerd. In maart jl. draaide Life in de bioscoop, een zwaar door Alien geïnspireerde film. Deze film deed space horror beter dan Covenant. De sterfscènes in Covenant hebben niet tot nauwelijks impact. Slecht uitgevoerd en de personages zijn nauwelijks uitgewerkt dus geef je ook niet om ze. Neem de cameo van James Franco die totaal niets toevoegt. Ik denk dat de gemiddelde bioscoopganger niet eens door heeft dat hij het is.

Niet alleen bij de casting van Franco zet ik mijn vraagtekens. Eerst het positieve: Katherine Waterston (Inherent Vice) is een prima leading lady en heeft zeker haar Ripley momenten. Maar waarom een Oscar-genomineerd acteur als Demián Bichir (A Better Life) nemen en hem dan totaal niets te doen geven? Geef hem dan Billy Crudups rol, want die ziet er hier totaal verdwaald uit. Danny McBride speelt prima, maar lijkt hier een vreemde eend in de bijt doordat hij vooral bekend is van zijn komische rollen.

conclusie

Alien: Covenant heeft zijn momenten. Liefhebbers van Prometheus komen aan hun trekken, maar de film vervalt te vaak in de middelmatigheid die we gewend zijn van Alien ripoffs.

20 mei 2017
Review: Arrival (2016)

Wanneer 12 ruimteschepen op aarde landen, wordt de hulp van taalkundige Louise Banks (Amy Adams) gevraagd om te helpen met contact leggen met de mysterieuze bezoekers.

beoordeling Arrival

Denis Villeneuve is één van de meest intrigerende regisseurs van dit moment. Eerder bracht hij ons Prisoners, Enemy en Sicario en nu levert hij met Arrival een intelligente film over aliens af. Waar veel alien films over een aanval gaan, gaat het hier om taal en communicatie. Een interessante invalshoek die misschien bij de gemiddelde filmkijker niet in de smaak zal vallen, zeker wanneer de verwachtingen liggen bij een doorsnee alien invasion film. Als je bekend bent met Villeneuves werk dan weet je dat hij niet geïnteresseerd is reeds bewandelde paden volgen. Wat dat betreft maakt hij een goed team met screenwriter Eric Heisserer die eerder inventief uit de hoek kwam met Final Destination 5. Beide heren verdienden voor hun werk aan Arrival terecht een Oscar-nominatie.

In Amy Adams heeft Villeneuve een sterke leading lady gevonden. Zij straalt niet alleen de intelligentie uit die nodig is voor een film als deze, maar brengt ook veel hart met zich mee. Jeremy Renner hangt er maar wat bij, zoals vaak het geval is. Forest Whitaker heeft een aardige bijrol.

conclusie

Arrival is een intelligente scifi, eentje die technisch goed in elkaar zit, maar ook qua verhaal en acteerprestaties.

15 mei 2017
Review: The Signal (2014)

Hackers Nic (Brenton Thwaites) en Jonah (Beau Knapp) zijn vrienden die samen de vriendin van Nic, Haley (Olivia Cooke), ergens naar toe brengen. Onderweg besluiten ze een rivaliserende hacker genaamd Nomad op te zoeken die zich ergens in Nevada bevindt. Dit loopt niet goed af, want Nic ontwaakt vervolgens in gevangenschap in een soort onderzoekslaboratorium. Het is het begin van een nog grotere nachtmerrie.

Beoordeling
The Signal is een interessante film, maar behoorlijk flawed. Regisseur William Eubank levert een visueel prachtige film af. Helaas weet hij niet goed hoe hij de vaart erin kan houden. The Signal duurt niet lang, maar 97 minuten en die 97 minuten voelen veel langer dan dat ze zijn. De film komt traag op gang en het is moeilijk te peilen welke richting het verhaal op gaat. Dit hoeft niet per se slecht zijn, maar ik kreeg soms het idee dat de filmmakers dit zelf ook niet wisten, omdat er allerlei (voor filmliefhebbers bekende) concepten bij worden gepakt. Ze hadden beter meer tijd kunnen besteden aan het uitwerken van de personages. Haley voegt totaal niets toe aan het verhaal. Ze zit er maar wat bij als een damsel in distress die door Nic gered moet worden. Dit wordt op een gegeven moment lachwekkend. De vriendschap tussen Nic en Jonah is beter uitgewerkt, al heb ik het gevoel dat dat meer schijn is en dit dankzij de goede acteerprestaties van Thwaites en Knapp is. Laurence Fishburne doet zijn ding als labmedewerker en dat doet hij, zoals altijd, goed.

Conclusie
Ondanks alle negatieve punten is The Signal toch een interessante film en William Eubank is een regisseur om in de gaten te houden.

12 mei 2017
Review: Maniac (2012)

Frank (Elijah Wood) is een seriemoordenaar die jonge vrouwen stalkt en scalpeert. Wanneer hij kunstenares Anna (Nora Arnezeder) ontmoet, loopt zijn obsessie uit de hand.

Beoordeling
Elijah Wood heeft interessante keuzes gemaakt sinds zijn Lord of the Rings dagen voorbij zijn, zoals Sin City, Wilfred en Cooties. Maniac is ook zo’n interessante keuze. Hoewel Wood de hoofdrol speelt, is hij nauwelijks in beeld. De film is vanuit zijn point of view geschoten, waardoor je hem alleen ziet in spiegels, foto’s etc. Doom (2005) gebruikte deze techniek ook voor één scène [en dat was awesome!], maar ik vind het hier wel enigszins jammer dat we de hele film door de ogen van Wood zien. Ik had wel meer van deze onschuldig ogende acteur als seriemoordenaar willen zien dan alleen zijn perspectief.

Maniac is een remake van de gelijknamige film uit 1980. Ik heb het origineel niet gezien dus ik kan niet vergelijken, al las ik wel dat het origineel geen gebruikt maakt van de POV-techniek. Ik kan het wel waarderen dat ze voor een remake het concept nemen en het dan eigen maken. Maniac de remake is geschreven door o.a. Alexandre Aja, de man die ons eerder geslaagde remakes bracht van The Hills Have Eyes en Piranha 3D. Ik ben wel een liefhebber van Aja’s werk, maar over Maniac ben ik niet zo enthousiast. Het is niet mijn type film. De film ziet er te grauw uit en het geweld is erg grafisch. Ook het verhaal heeft weinig te bieden. Dit is niet het type horrorfilm waar ik me mee vermaak.

Conclusie
Maniac is het bekijken waard voor de POV-techniek, maar heeft verder niet veel te bieden.

8 mei 2017