BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Kong: Skull Island (2017) review

Een onderzoeksteam met ondersteuning van groepje militairen gaat naar Skull Island. Daar ontdekken ze niet alleen de aanwezigheid van de machtige Kong, maar ook een hoop andere dodelijke wezens.

Beoordeling
Op de planning staat Godzilla vs. Kong, een film onder de regie van Adam Wingard, wat mij een iets te ambitieuze taak lijkt voor een man die zijn shaky cam fase nog niet ontgroeid is. Maar goed, door Kongs associatie met de wanstaltige Godzilla (2014), had ik weinig hoop voor Kong: Skull Island. Gelukkig waren mijn zorgen onterecht, want Skull Island is een vermakelijke monster movie. Hoewel in beide films de titelpersonages hun screentime moeten delen met andere monsters, krijgen we in Skull Island Kong duidelijk in beeld te zien! Zie, zo moeilijk hoeft het niet te zijn, makers van Godzilla! Goed, het verhaal is aan de magere kant. Hoe vaak hebben we het verhaaltje van ‘mensen komen op een mysterieus eiland en gaan dood’ wel niet gezien? Bij dit soort films denk ik altijd dat het belangrijker is hoe we van A naar B komen en niet zozeer hoe het gaat eindigen. Dankzij een aantal aardige actievolle scènes komen we uiteindelijk op een vermakelijke manier bij B terecht.

Hoewel de personages onderontwikkeld zijn, wist Skull Island wel een hoop talent aan te trekken. Tom Hiddleston, Brie Larson, John Goodman, John C. Reilly, Corey Hawkins, Thomas Mann en Samuel L. Jackson komen allemaal voorbij. De één heeft wat meer te doen dan de ander, maar spelen allemaal prima.

Conclusie
Kong: Skull Island is een vermakelijke monster movie en zo hoort het ook.

21 juli 2017
Review: Baby Driver (2017)

Baby (Ansel Elgort) bestuurt al een geruime tijd vluchtauto’s om een schuld af te lossen aan zijn opdrachtgever (Kevin Spacey). Wanneer hij het meisje van zijn dromen ontmoet, wil Baby stoppen met zijn criminele bestaan. Toch wordt hij gedwongen om mee te doen aan een overval die gedoemd is te mislukken.

beoordeling

Ik had veel goede dingen gehoord over Edgar Wrights nieuwste film Baby Driver en dat schept helaas hoge verwachtingen. Begrijp me niet verkeerd: Baby Driver is een goede film. Visueel ziet het er goed uit, de muziek is top en ook het acteerwerk is prima. Toch zat ik op een gegeven moment in de zaal te denken: is dit het? Het heeft ook even geduurd voordat ik deze recensie heb geschreven, omdat ik eigenlijk bar weinig over de film te zeggen heb. Het heeft op mij niet de blijvende indruk achtergelaten wat Wright wel is gelukt met Scott Pilgrim vs the World en Shaun of the Dead. Baby Driver is leuk en that’s it.

Gelukkig biedt Baby Driver wel de gelegenheid om Ansel Elgort weer in de schijnwerpers te zetten. Na zijn doorbraak met The Fault in Our Stars, laat Elgort opnieuw zijn dat hij de charisma heeft om een film te dragen. Hier krijgt hij wel ondersteuning van een sterke supporting cast bestaande uit Kevin Spacey, Jamie Foxx, Eiza González en Jon Bernthal. Mad Men-acteur Jon Hamm straalt een hoop lol uit; zo zie ik hem graag. Ook Lily James, eerder een vrij saaie Cinderella, weet hier haar draai te vinden als love interest van Baby.

conclusie

Wat mij betreft is Baby Driver overhypt, maar nog steeds de moeite waard.

17 juli 2017
Review: Wish Upon (2017)

In Wish Upon krijgt Clare (Joey King) van haar vader (Ryan Phillippe) een mysterieuze muziekdoos. Ze ontdekt dat ze van de muziekdoos 7 wensen mag doen, maar komt pas later achter de dodelijke consequenties.

beoordeling

Ik zit al een tijdje te hopen op een Final Destination 6, maar het ziet er naar uit dat ik maar genoegen moet nemen met de perikelen in Wish Upon. De personages in deze film gaan dood op manieren die thuis horen in een Final Destination film. Dat is niet per se een slecht iets, als je van de FD films houdt. Het getuigt wel van een gebrek aan originaliteit. Zeker als je bedenkt dat het verhaal The Monkey’s Paw, waarop Wish Upon is gebaseerd, al vele malen is verteld, bijvoorbeeld in afleveringen van Are You Afraid of the Dark? en The Simpsons. Dit betekent niet dat Wish Upon een slechte film is, zeker niet. Ik heb me er prima mee vermaakt, maar iets nieuws heeft de film niet te bieden. Het geheel is erg middelmatig.

Met de casting zit het gelukkig wel goed. De 17-jarige Joey King is voor onze ogen opgegroeid met rollen in Crazy, Stupid, Love, The Conjuring en White House Down. In Wish Upon speelt ze een prima hoofdrol. Ze weet het materiaal goed te verkopen, ook al is haar personage niet altijd even sympathiek. Het is leuk om Ryan Phillippe weer eens in een horrorfilm te zien nadat hij 20 jaar(!) geleden doorbrak met zijn rol in I Know What You Did Last Summer. Phillippe is underrated en krijgt hier in de vaderrol helaas niet veel te doen. In bijrolletjes zien we Ki Hong Lee van The Maze Runner en Shannon Purser van Stranger Things. Jerry O’Connell heeft een random cameo. Ik vraag me af of hij niet een grotere rol had en deze eruit is geknipt.

conclusie

Wish Upon biedt niets nieuws, maar is een vermakelijke zit.

14 juli 2017
Spider-Man: Homecoming (2017) review

Na zijn avontuur met The Avengers in Civil War, heeft Peter Parker (Tom Holland) met enige tegenzin zijn normale leven opgepakt. Hij wilt graag aan Tony Stark (Robert Downey Jr.) bewijzen dat hij klaar is om officieel een Avenger te worden.

Beoordeling
Spider-Man: Homecoming is de beste Spider-Man film tot nu toe. En dit komt van iemand die helemaal niet blij was dat we 5 jaar na Spider-Man 3 een reboot kregen in de vorm van The Amazing Spider-Man. Om vervolgens 3 jaar na The Amazing Spider-Man 2 weer een reboot te krijgen. Ik was behoorlijk sceptisch, maar Tom Holland wist me te overtuigen met zijn enthousiaste vertolking van Peter Parker in Captain America: Civil War. Ook in Homecoming stelt hij niet teleur. Het is erg fijn dat de makers ervoor hebben gekozen om niet weer een emo Peter neer te zetten. Het helpt dat we niet weer een origin story voorgeschoteld krijgen en dat we niet weer zien hoe oom Ben de pijp uit gaat.

Door deze aanpak en het verweven van Spider-Man in de Marvel Cinematic Universe voelt Homecoming heel anders aan dan zijn voorgangers en dat is alleen maar positief. De film zit vol humor en in zijn kern is het misschien meer een teen movie dan een superheldenfilm. Dat maakt het ook weer heel verfrissend. Verder zijn het ook de kleine dingetjes die de film leuk maken. De Spider-Man theme tune van de tekenfilm komt voorbij, een jonge Betty Brant zien we als klasgenoot van Peter, Captain America heeft een cameo en er wordt gehint naar het neefje van Aaron Davis (gespeeld door Donald Glover!) die mogelijk in een latere film een grote rol kan gaan spelen (sorry dat het vaag klinkt, maar ik wil een eventuele verrassing niet spoilen).

Homecoming heeft een goede cast om Tom Holland heen gebouwd. Jon Favreau is hilarisch als zijn Iron Man personage Happy Hogan. Hij is in Homecoming de contactpersoon van Peter, maar oogt als een gefrustreerde oppas. Michael Keaton zet een geslaagde en intimiderende bad guy neer. Zijn Vulture is juist het meest effectief wanneer hij niet in pak is. Disney-ster Zendaya heeft een kleine, maar memorabele rol in Homecoming. Hopelijk gaan we meer van haar zien in de sequel. Marisa Tomei zagen we al in Civil War als tante May en ook hier speelt ze een leuke rol. Het is een slimme zet van de makers om May wat jonger te maken. Robert Downey Jr. kunnen we natuurlijk niet vergeten. Hij doet zijn ding zoals altijd goed.

Conclusie
Tom Holland is een uitstekende Spider-Man en Homecoming is wat mij betreft de beste Spider-Man film tot nu toe.

10 juli 2017
Review: Jem and the Holograms (2015)

Jerrica Benton (Aubrey Peeples) is een onzekere tiener. Wanneer zusje Kimber (Stefanie Scott) een filmpje van haar muzikale kwaliteiten uploadt, gaat het al snel viraal en zo wordt Jerrica’s alter ego Jem geboren. Ze scoort een platencontract, maar tijdens haar road to success leert ze vooral veel over zichzelf.

Beoordeling
Jem and the Holograms is twee jaar geleden flink geflopt. Het is niet dat de film slecht is: het is gewoon een erg standaard verhaaltje dat bijna niets met de gelijknamige jaren ’80 tekenfilm te maken heeft. In de tekenfilm is Jerrica een zakenvrouw en geen onzekere tiener. Ook heeft ze geen schattig sidekick robotje zoals in de film, maar is Synergy eigenlijk een apparaat dat haar alter ego Jem op haar projecteert. Jem de film geeft de fans van de tekenfilm wel een shoutout door Jerrica “showtime Synergy” te laten zeggen terwijl ze haar oorbel vasthoudt, maar daar houden de overeenkomsten wel op.

Ik snap de keuze van de makers om van Jem en haar zussen tieners te maken om zo een grotere doelgroep aan te spreken, maar helaas slaan ze voor de echte Jem fans de plank finaal mis. Ik heb vroeger wel de tekenfilm gekeken en vind het jammer dat ze niet trouw zijn gebleven aan het origineel. Los daarvan heb ik me wel prima vermaakt met de film. Zoals ik al zei is het een standaard verhaaltje. Het lijkt eigenlijk in grote lijnen op de verfilming van Josie and the Pussycats (ook geflopt helaas), alleen minder scherp en wat sentimenteler. De liedjes zijn wel aardig en Youngblood is zelfs best catchy. Maar waarom hebben de makers allerlei random YouTube filmpjes in de film verwerkt? Het is niet cute, maar juist irritant.

Aubrey Peeples doet het redelijk als Jerrica. Ze heeft iets te weinig charisma voor deze rol. Stefanie Scott is charmant als zusje Kimber. Juliette Lewis heeft een leuke bijrol als de bitchy baas van de platenmaatschappij. Met momenten doet ze denken aan Parker Posey die heerlijk over the top was als hoofd van de platenmaatschappij in Josie and the Pussycats. Mid-credits kom je o.a. Kesha en Katie Findlay tegen als leden van de rivaliserende girl band de Misfits. Jammer dat we door het gebrek aan succes van deze film nooit een sequel zullen krijgen waarin de Misfits de strijd aangaan met Jem net zoals in de tekenfilm.

Conclusie
Jem and the Holograms heeft een slechte reputatie, maar je kan het veel slechter treffen op Netflix. Houd je van teen movies dan moet je Jem zeker een kans geven.

7 juli 2017