BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: The Martian (2015)

Astronaut Mark Watney (Matt Damon) raakt tijdens een storm op Mars gewond. Zijn crewleden denken dat hij dood is en laten hem achter. Maar Watney leeft nog en moet in zijn eentje zien te overleven op Mars totdat er hulp komt en dat kan nog jaren gaan duren.

Beoordeling
Na Saving Private Ryan moet Matt Damon opnieuw gered worden. Dit keer van Mars, maar dat levert helaas niet zo’n sterke film op. In Saving Private Ryan lag de focus op de groep die Damon moet redden en dat maakt de film een stuk onderhoudender dan alleen naar Damon kijken. In The Martian is misschien de helft van de screentime alleen voor Damon bestemd die zijn best doet om de film te dragen. De wetenschappelijke termen vliegen je om de oren en dat maakt van The Martian droge hap. Momenten van humor zijn aanwezig, maar de film bezit weinig gevoel. In Saving Private Ryan wordt het duidelijk waarom Damon gered wordt: hij is de enige van vier zonen die nog niet tijdens de oorlog is overleden en wordt terug naar huis gestuurd voordat zijn moeder ook haar laatste zoon verliest. In The Martian is er weinig die het bestaan van Watney verbindt met de aarde. Zijn ouders worden vluchtig genoemd, maar zien we niet. Er wordt geen partner of kind genoemd die hoopt dat hij veilig terugkeert. Ja, zijn crew vindt het erg, maar ja, zij hebben hem achtergelaten. NASA lijkt hem alleen te willen redden omdat het anders slecht reflecteert op hun imago en de rest van de wereld leeft oppervlakkig mee.

In het begin leefde ik nog wel mee, maar gaandeweg hoopte ik steeds harder dat ze nou eens gingen opschieten met hun reddingsplan. The Martian duurt zeker 20 minuten te lang. Ridley Scott heeft een sterke cast weten te verzamelen met o.a. Chiwetel Ejiofor, Michael Peña, Jeff Daniels, Sebastian Stan, Kate Mara en Jessica Chastain. Helaas hebben de meeste acteurs weinig te doen in de film. Neem Kristen Wiig in de rol van media adviseur van NASA. Eigenlijk hangt ze er maar wat bij. Alleen Peña en Chastain weten een positieve indruk achter te laten.

Conclusie
The Martian is zeker geen slechte film. Ridley Scott levert vakkundig gemaakte film af, maar één die mij onvoldoende wist te boeien.

5 oktober 2015
Review: Out of the Dark (2014)

Sarah (Julia Stiles) en Paul (Scott Speedman) verhuizen samen met hun dochtertje Hannah (Pixie Davies) naar Columbia, waar Sarah het bedrijf van haar vader overneemt. Al snel komen ze erachter dat het spookt in hun nieuwe huis en dat de geesten het gemunt hebben op Hannah.

Beoordeling
Hoewel horror mijn favoriete genre is, ben ik niet zo’n fan van de horrorfilms met bovennatuurlijke elementen. Out of the Dark is dan ook een film die mij niet erg aanspreekt, maar die ik een kans heb gegeven vanwege de aanwezigheid van Scott Speedman en Julia Stiles. Twee vrij bekende namen die ik niet zo snel in zo’n film zou verwachten, al heeft Speedman meerdere en betere genre films op zijn cv staan. Helaas is Out of the Dark vrij saai en zeker niet eng. De film duurt gelukkig maar 92 minuten, al worden die minuten niet optimaal ingevuld. De opbouw duurt te lang en wanneer de film eindelijk enigszins spannend lijkt te worden dan is de film ook weer snel en vrij abrupt afgelopen. Speedman en Stiles doen hun best, maar hebben weinig om mee te werken. Ze zijn vooral bezorgd om hun dochter.

De film speelt zich af in Columbia en met deze setting weet de film zich wel te onderscheiden van soortgelijke horrorfilms, maar er zijn genoeg betere te vinden.

2 oktober 2015
Review: Everest (2015)

Everest speelt zich af in 1996 en gaat over de ramp op Mount Everest met Jason Clarke als Rob Hall, de leider van één van de expedities. Schrijver Jon Krakauer, gespeeld door Michael Kelly, was één van de expeditieleden van Halls team tijdens de ramp. Jake Gyllenhaal is te zien als Scott Fischer, de leider van een ander team op Mount Everest.

Beoordeling
Krakauer, toentertijd journalist voor Outside magazine, vraagt zich in de film af waarom mensen Mount Everest beklimmen. Hij krijgt hier maar vaag antwoord op, al kan ik me voorstellen dat ervaren klimmers steeds weer op zoek zijn naar een nieuwe uitdaging en uiteindelijk kom je dan bij Mount Everest uit. Mijn vraag is eerder: is het je leven waard om Everest te beklimmen? De film laat zien dat het een zeer zware tocht is naar de top (en dan moet je ook nog naar beneden!) en dat voordat de storm losbreekt. Zelf heb ik van tevoren niet veel over de ramp gelezen, omdat ik niet wilde weten wat er allemaal zou gebeuren. Hierdoor had ik verkeerde verwachtingen van de film, want ik had meer een natuurramp verwacht terwijl tijdens de film duidelijk wordt dat er een aantal menselijke fouten zijn gemaakt. In combinatie met de storm, hebben die fouten geleid tot een aantal sterfgevallen. Het tragische is vooral dat een aantal van die sterfgevallen voorkomen hadden kunnen worden.

De film zelf vliegt voorbij terwijl het 2 uur duurt. Naar mijn gevoel duurde het stuk over de ramp zelf vrij kort en het einde van Everest was vrij abrupt helaas. De beelden vond ik prachtig. Ik heb de film in IMAX 3D gezien en hoewel de 3D niet nodig was, zag Everest er in IMAX zeer mooi uit.

Everest moet het verder hebben van de sterke cast, want er wordt vrij weinig tijd besteedt aan het uitdiepen van de verschillende personages. Jason Clarke, Josh Brolin, John Hawkes en Jake Gyllenhaal zijn goede acteurs en stellen ook niet teleur ondanks hun oppervlakkige personages. Keira Knightley weet als de zwangere vrouw van Rob Hall haar scènes goed te verkopen en dat terwijl ze vaak haar scènes in haar eentje moet spelen. Actrices als Robin Wright en Emily Watson hebben niet veel te doen in de film.

Conclusie
Deze recensie klinkt nu vrij negatief, maar het onderwerp zelf spreekt me erg aan en de sterke cast maakt voor mij een hoop goed. Everest is zeker het bekijken waard.

28 september 2015
Review: Laggies (2014)

Tien jaar na haar middelbare school diploma uitreiking is Megan (Keira Knightley) nog steeds bevriend met haar oude vrienden, maar vergeleken met de rest loopt zij achter. Ze is nog zoekende naar wat ze wil in het leven en ze heeft moeite met de druk die haar omgeving op haar legt. Wanneer haar vriend Anthony (Mark Webber), met wie zij al sinds high school samen is, een aanzoek doet, schiet Megan in de stress. Ze raakt bevriend met tiener Annika (Chloë Grace Moretz) en besluit een week bij haar te logeren om haar leven op orde te krijgen.

beoordeling

Wanneer ben je volwassen? Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt of bepaalde dingen in het leven, zoals een goede baan? Laggies kijkt op een luchtige manier naar het leven van Megan, een hoogopgeleide jonge vrouw met een lieve vriend. Alleen heeft Megan zich gerealiseerd dat het werk dat bij haar opleiding aansluit niet bij haar past en dat ze haar lieve vriend is ontgroeid. En dat is oké, want ook dat hoort bij volwassen worden. Er zijn genoeg films over mannen die niet volwassen kunnen worden, maar gelukkig gaat Laggies niet voor puberale humor. Er zit voldoende humor in de film, met name verzorgd door het charmante spel van Sam Rockwell die de vader van Annika speelt. Ondanks de absurde situatie waarin Megan zich bevindt, lijkt het alsof de film haar niet belachelijk wil maken. Mede door het frisse spel van Keira Knightley lachen we eerder met Megan mee terwijl zij op haar zoektocht is naar zichzelf. Daarnaast bevat de film ook wat emotionele momenten, waaronder in een subplot waarin Annika op bezoek gaat bij haar moeder die zij al jaren niet heeft gezien. Chloë Grace Moretz laat opnieuw zien dat zij één van de betere actrices is uit haar generatie met haar bijrol als Annika.

conclusie

Laggies heeft me verrast met zijn charme. Het verhaal is niet bijzonder origineel, maar de frisse toon en de manier waarop met het onderwerp wordt omgegaan zorgt voor fijne, herkenbare film.

21 september 2015
Review: The DUFF (2015)

Bianca (Mae Whitman, Parenthood) komt erachter dat zij de DUFF is van haar vriendinnengroep, de ‘designated ugly fat friend’. Hoewel haar populaire buurjongen Wesley (Robbie Amell, Struck by Lightning) uitlegt dat dat niet per se betekent dat ze lelijk of dik is, maar alleen in vergelijking met haar populaire vriendinnen, stort haar wereld in. Ze vraagt Wesley om hulp om van haar DUFF label af te komen.

Beoordeling
The DUFF is één van de leukste tienerkomedies die ik de afgelopen jaren heb gezien. Het verhaal zelf is niet bijzonder origineel en lijkt op een variant van She’s All That, waarin het ‘lelijke’ meisje wordt omgetoverd tot een beauty. Nu zit er gelukkig geen weddenschap in The DUFF en gaat de film op een bedachtzame manier om met het concept van de ‘DUFF’. Wat de film probeert te zeggen is dat iedereen wel iemands DUFF is. Het maakt niet uit hoe knap of populair je bent, er zal altijd wel iemand zijn die weer knapper of populairder is. En dat is oké als je maar tevreden bent met jezelf.

Hoofdrolspeelster Mae Whitman vind ik één van de meest ondergewaardeerde actrices van haar generatie. Het grote publiek kent haar misschien van haar bijrollen in The Perks of Being a Wallflower en Scott Pilgrim vs the World, maar met The DUFF laat zij zien dat ze ook een film kan dragen. Mae is charmant, grappig en tijdens de emotionele momenten voel je met haar mee. Ze krijgt daarnaast prima tegenspel van Robbie Amell met wie zij veel chemistry heeft. Verder zijn er leuke bijrollen van Ken Jeong als leraar en Allison Janney als de moeder van Bianca.

Conclusie
The DUFF bevat alle elementen om een teen movie klassieker te worden net zoals voorgangers als Clueless, Mean Girls en 10 Things I Hate About You.

18 september 2015