BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: Everest (2015)

Everest speelt zich af in 1996 en gaat over de ramp op Mount Everest met Jason Clarke als Rob Hall, de leider van één van de expedities. Schrijver Jon Krakauer, gespeeld door Michael Kelly, was één van de expeditieleden van Halls team tijdens de ramp. Jake Gyllenhaal is te zien als Scott Fischer, de leider van een ander team op Mount Everest.

Beoordeling
Krakauer, toentertijd journalist voor Outside magazine, vraagt zich in de film af waarom mensen Mount Everest beklimmen. Hij krijgt hier maar vaag antwoord op, al kan ik me voorstellen dat ervaren klimmers steeds weer op zoek zijn naar een nieuwe uitdaging en uiteindelijk kom je dan bij Mount Everest uit. Mijn vraag is eerder: is het je leven waard om Everest te beklimmen? De film laat zien dat het een zeer zware tocht is naar de top (en dan moet je ook nog naar beneden!) en dat voordat de storm losbreekt. Zelf heb ik van tevoren niet veel over de ramp gelezen, omdat ik niet wilde weten wat er allemaal zou gebeuren. Hierdoor had ik verkeerde verwachtingen van de film, want ik had meer een natuurramp verwacht terwijl tijdens de film duidelijk wordt dat er een aantal menselijke fouten zijn gemaakt. In combinatie met de storm, hebben die fouten geleid tot een aantal sterfgevallen. Het tragische is vooral dat een aantal van die sterfgevallen voorkomen hadden kunnen worden.

De film zelf vliegt voorbij terwijl het 2 uur duurt. Naar mijn gevoel duurde het stuk over de ramp zelf vrij kort en het einde van Everest was vrij abrupt helaas. De beelden vond ik prachtig. Ik heb de film in IMAX 3D gezien en hoewel de 3D niet nodig was, zag Everest er in IMAX zeer mooi uit.

Everest moet het verder hebben van de sterke cast, want er wordt vrij weinig tijd besteedt aan het uitdiepen van de verschillende personages. Jason Clarke, Josh Brolin, John Hawkes en Jake Gyllenhaal zijn goede acteurs en stellen ook niet teleur ondanks hun oppervlakkige personages. Keira Knightley weet als de zwangere vrouw van Rob Hall haar scènes goed te verkopen en dat terwijl ze vaak haar scènes in haar eentje moet spelen. Actrices als Robin Wright en Emily Watson hebben niet veel te doen in de film.

Conclusie
Deze recensie klinkt nu vrij negatief, maar het onderwerp zelf spreekt me erg aan en de sterke cast maakt voor mij een hoop goed. Everest is zeker het bekijken waard.

28 september 2015
Review: Laggies (2014)

Tien jaar na haar middelbare school diploma uitreiking is Megan (Keira Knightley) nog steeds bevriend met haar oude vrienden, maar vergeleken met de rest loopt zij achter. Ze is nog zoekende naar wat ze wil in het leven en ze heeft moeite met de druk die haar omgeving op haar legt. Wanneer haar vriend Anthony (Mark Webber), met wie zij al sinds high school samen is, een aanzoek doet, schiet Megan in de stress. Ze raakt bevriend met tiener Annika (Chloë Grace Moretz) en besluit een week bij haar te logeren om haar leven op orde te krijgen.

beoordeling

Wanneer ben je volwassen? Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt of bepaalde dingen in het leven, zoals een goede baan? Laggies kijkt op een luchtige manier naar het leven van Megan, een hoogopgeleide jonge vrouw met een lieve vriend. Alleen heeft Megan zich gerealiseerd dat het werk dat bij haar opleiding aansluit niet bij haar past en dat ze haar lieve vriend is ontgroeid. En dat is oké, want ook dat hoort bij volwassen worden. Er zijn genoeg films over mannen die niet volwassen kunnen worden, maar gelukkig gaat Laggies niet voor puberale humor. Er zit voldoende humor in de film, met name verzorgd door het charmante spel van Sam Rockwell die de vader van Annika speelt. Ondanks de absurde situatie waarin Megan zich bevindt, lijkt het alsof de film haar niet belachelijk wil maken. Mede door het frisse spel van Keira Knightley lachen we eerder met Megan mee terwijl zij op haar zoektocht is naar zichzelf. Daarnaast bevat de film ook wat emotionele momenten, waaronder in een subplot waarin Annika op bezoek gaat bij haar moeder die zij al jaren niet heeft gezien. Chloë Grace Moretz laat opnieuw zien dat zij één van de betere actrices is uit haar generatie met haar bijrol als Annika.

conclusie

Laggies heeft me verrast met zijn charme. Het verhaal is niet bijzonder origineel, maar de frisse toon en de manier waarop met het onderwerp wordt omgegaan zorgt voor fijne, herkenbare film.

21 september 2015
Review: The DUFF (2015)

Bianca (Mae Whitman, Parenthood) komt erachter dat zij de DUFF is van haar vriendinnengroep, de ‘designated ugly fat friend’. Hoewel haar populaire buurjongen Wesley (Robbie Amell, Struck by Lightning) uitlegt dat dat niet per se betekent dat ze lelijk of dik is, maar alleen in vergelijking met haar populaire vriendinnen, stort haar wereld in. Ze vraagt Wesley om hulp om van haar DUFF label af te komen.

Beoordeling
The DUFF is één van de leukste tienerkomedies die ik de afgelopen jaren heb gezien. Het verhaal zelf is niet bijzonder origineel en lijkt op een variant van She’s All That, waarin het ‘lelijke’ meisje wordt omgetoverd tot een beauty. Nu zit er gelukkig geen weddenschap in The DUFF en gaat de film op een bedachtzame manier om met het concept van de ‘DUFF’. Wat de film probeert te zeggen is dat iedereen wel iemands DUFF is. Het maakt niet uit hoe knap of populair je bent, er zal altijd wel iemand zijn die weer knapper of populairder is. En dat is oké als je maar tevreden bent met jezelf.

Hoofdrolspeelster Mae Whitman vind ik één van de meest ondergewaardeerde actrices van haar generatie. Het grote publiek kent haar misschien van haar bijrollen in The Perks of Being a Wallflower en Scott Pilgrim vs the World, maar met The DUFF laat zij zien dat ze ook een film kan dragen. Mae is charmant, grappig en tijdens de emotionele momenten voel je met haar mee. Ze krijgt daarnaast prima tegenspel van Robbie Amell met wie zij veel chemistry heeft. Verder zijn er leuke bijrollen van Ken Jeong als leraar en Allison Janney als de moeder van Bianca.

Conclusie
The DUFF bevat alle elementen om een teen movie klassieker te worden net zoals voorgangers als Clueless, Mean Girls en 10 Things I Hate About You.

18 september 2015
Review: Furious 7 (2015)

Nadat Furious 6 bad guy Owen Shaw werd uitgeschakeld door Dom Toretto (Vin Diesel) en zijn team, is zijn oudere broer Deckard Shaw (Jason Statham) uit op wraak.

Beoordeling
Furious 7 is één van de meest succesvolle films van het afgelopen jaar. Na de creatieve opleving van de Fast & Furious franchise met Fast Five en Furious 6 wordt met Furious 7 opnieuw een sterk deel afgeleverd. Maar het is ook een beladen film om naar te kijken gezien de dood van acteur Paul Walker die halverwege de opnames kwam te overlijden na een ongeluk die niets met de opnames zelf te maken had. Het is bewonderenswaardig dat de cast en crew de film nog op zo’n manier wist af te ronden dat de kijker zelf weinig merkt van het verlies van Walker wat natuurlijk een grote impact heeft gehad op de productie. Furious 7 is ook een prachtig eerbetoon aan Walker en ze hebben zijn personage Brian een mooi afscheid van de franchise gegeven.

Ik denk dat ik Furious 7 wel beter had kunnen waarderen als de vorige delen iets verser in mijn geheugen zaten. De film bevat aardig wat verwijzingen naar de eerdere films en ik zal er vast wel een aantal hebben gemist. Voor de echte fans natuurlijk heel leuk, maar ook voor de casual Fast & Furious kijker is er genoeg om van te genieten. Furious 7 bevat een aantal indrukwekkende actiescènes, humor en een leuke cast. De film verveelt geen moment. Jason Statham speelt een formidabele bad guy. Niet zozeer omdat zijn personage goed uitgewerkt is, maar eerder omdat hij Jason Statham is! Het gebruik van MMA-vechter Ronda Rousey en Ong-bak ster Tony Jaa geven de vechtscènes extra punch. Dwayne Johnson is nog steeds een fijne toevoeging aan de cast, al vond ik de aanwezigheid van Kurt Russells personage qua toon niet echt bij de film passen.

Conclusie
Al met al is Furious 7 opnieuw een geslaagde film in de populaire franchise.

14 september 2015
Review: 6 Years (2015)

De jonge Melanie (Taissa Farmiga, American Horror Story) en Dan (Ben Rosenfield, Boardwalk Empire) hebben al 6 jaar een relatie. Ze komen erachter dat het leven anders loopt dan zij zich samen hadden voorgesteld wanneer Dans stage bij een platenmaatschappij mogelijk leidt tot een baan in een andere stad.

Beoordeling
Drama 6 Years benadrukt hoe lang een relatie van zes jaar is, maar wat de film eigenlijk wil zeggen is dat een relatie van zes jaar erg lang is wanneer je nog zo jong bent. Melanie en Dan zijn studenten die nog een heel leven voor zich hebben. Ze realiseren zich dat ze toch een hoop in hun nog jonge levens hebben gemist door hun lange relatie. Ze zijn gelukkig samen, maar misschien gelukkiger wanneer ze het leven los van elkaar kunnen ervaren. Maar hoe laat je zo’n idealistische eerste liefde los? 6 Years schetst een realistisch beeld van de relatie van Melanie en Dan en romantiseert hun liefde niet. Hoewel ik dit kan waarderen, is de film zelf verder niet heel bijzonder. Het is een klein filmpje die leunt op de sterke acteerprestaties van Taissa Farmiga en Ben Rosenfield. Ze weten de liefde van hun personages goed te verkopen, maar ook de onvermijdelijke heartbreak.

Conclusie
6 Years doet z’n best, maar weet mij met het magere verhaal niet te raken. Daar is de film ook te voorspelbaar voor en de personages net iets te unlikeable. Maar de film is best het bekijken waard voor het eerlijke spel van Farmiga en Rosenfield.

6 Years is te vinden op Netflix.

11 september 2015