Na het verlies van zijn dochtertje, schrijft succesvolle zakenman Howard (Will Smith) brieven aan Love, Time en Death. Zijn collega’s huren acteurs in om namens liefde, tijd en de dood antwoord te geven op zijn vragen.
Beoordeling
Ik vergeet steeds hoe deze film heet. Dat geeft je misschien al een idee hoe weinig indruk Collateral Beauty op mij gemaakt heeft. Het is geen slechte film, maar gewoon zeer middelmatig. Dit is echt een standaard Hollywood drama die niets toevoegt en waarbij ik me afvraag waarom acteurs als Will Smith, Keira Knightley, Kate Winslet, Michael Peña, Edward Norton, Naomie Harris en Helen Mirren hebben toegezegd om deze film te maken. Eigenlijk kan ik niets meer zeggen over deze film, want er valt weinig over te zeggen. Alleen het einde was enigszins ontroerend en het acteerwerk is prima.
Conclusie Collateral Beauty is een middelmatige film met (wonderbaarlijk) een top cast.
Wannabe actrice Mia (Emma Stone) en jazzmuzikant Sebastian (Ryan Gosling) worden verliefd, maar kunnen ze liefde combineren met het nastreven van hun dromen?
beoordeling
Damien Chazelle leverde eerder de uitstekende muziekfilm Whiplash af. Met La La Land gaat hij nog een stapje verder. De film lijkt een love letter te zijn aan de musicals van vroeger. Visueel is de film prachtig, maar persoonlijk vind ik La La Land enige diepgang ontbreken die in Whiplash wel terug te vinden was. Ryan Gosling en Emma Stone doen hun best om dit verhullen met hun charisma. Het is zeker geen straf om de twee weer aan het werk te zien na hun eerdere samenwerking in Crazy, Stupid, Love en Gangster Squad, want chemistry hebben ze zeker. Hun zang vond ik aan de magere kant, met name Stone die alleen tijdens haar laatste auditie nummer indruk wist te maken.
De bijrollen van bekende gezichten vond ik iets te random gecast. J.K. Simmons snap ik door zijn eerdere samenwerking met Chazelle, maar wat heeft de talentvolle Finn Wittrock hier te zoeken? Hopelijk leidt dit tot een mooie rol in de volgende film van Chazelle.
conclusie
La La Land is een vermakelijke en visueel prachtige love letter aan de musicals van vroeger, maar mist diepgang.
De familie van Max (Emjay Anthony) krijgt flinke ruzie tijdens de feestdagen. Max is zwaar teleurgesteld en raakt het kerstgevoel volledig kwijt. Hierdoor trekt hij de aandacht van de kwade demoon Krampus, die iedereen straft die niet in Kerstmis gelooft.
Beoordeling
Naast Home Alone, houd ik ook wel van wat kerst gerelateerde horror zo rond de feestdagen. Krampus had ik vorig jaar in de bios gemist en na het bekijken van de film via Pathé Thuis kom ik tot de conclusie dat dat niet zo erg is. Michael Dougherty leverde eerder Halloween horror Trick ‘r Treat af, een film waar ik zelf niet veel mee heb. Hetzelfde kan ik zeggen over Krampus. Ja, Dougherty verdient een originaliteitsprijs, want Krampus is zeker geen standaard horror- of kerstfilm geworden. Maar of de film nou erg vermakelijk is? Nou, dat ook weer niet. De film komt traag op gang en wanneer Krampus zelf eindelijk in beeld komt, gebeurt er nog niet veel. In mijn belevenis hadden ze veel meer met het concept kunnen doen en dat maakt het wel teleurstellend. Goed, pluspunten voor de gemene gingerbread men. Helaas kan ik er niet meer van maken.
Dougherty heeft wel een aardige cast weten te verzamelen. Emjay Anthony, eerder te zien in Chef, speelt een prima hoofdrol. Adam Scott en David Koechner zijn hier ook prima op dreef. Toni Collette loopt er helaas een beetje verloren bij.
Conclusie Krampus is leuk om een keertje te kijken rond de feestdagen, maar meer ook niet.
Twintig jaar na het verbreken van haar relatie ontvangt Susan (Amy Adams) een manuscript van ex-man Edward (Jake Gyllenhaal). Het bevat een gewelddadig verhaal die hij heeft opgedragen aan haar. Susan heeft haar ex ooit iets verschrikkelijks aangedaan, iets waar ze volgens hem nooit mee weg zal komen, maar wat?
beoordeling
Laat ik beginnen met een bedankje aan schrijver/regisseur Tom Ford voor het maken van mijn minst favoriete opening credits sequence ooit. Voor mij hoeft het niet zo “kunstzinnig”, ik had gewoon zin in een spannende thriller. Misschien ging het daar mis en bekeek ik de film met de verkeerde verwachtingen. Nocturnal Animals is een verhaal over wraak, schijnt. Ben ik de enige persoon die niet zo onder de indruk is van Edwards vorm van wraak? Hij schrijft een boek. Wow. Zoals Elsa zingt in Frozen: let it go. Houd je niet 20 jaar aan een wrok vast. Ik snap waarom Susan van je gescheiden is. Niet dat zij nou zo geweldig is, maar dat is weer een ander verhaal.
Nocturnal Animals volgt het verhaal van Susan en in flashbacks, haar relatie met Edward. Ook zien wij het verhaal in het boek van Edward, dat ook de titel Nocturnal Animals draagt, waarbij Susan zich inbeeldt dat hoofdpersoon Tony lijkt op haar ex-man. Persoonlijk vond ik het verhaal in het verhaal het beste deel van de film, want Susan zelf doet niet veel meer dan verdrietig kijken en crappy kunst produceren. Ik krijg het gevoel dat Tom Ford wil dat ik het verhaal in het verhaal projecteer op de disfunctionele relatie van Susan en Edward, maar ik wil het niet en doe het niet.
Gelukkig is het acteerwerk wel goed en valt er wat dat betreft genoeg te genieten. Amy Adams en Jake Gyllenhaal spelen prima hoofdrollen en ook Michael Shannon, Aaron Taylor-Johnson, Ellie Bamber en Isla Fisher maken indruk met hun bijrollen. Karl Glusman lijkt na rollen in The Neon Demon en nu Nocturnal Animals wel een acteur om in de gaten te houden.
conclusie
Nocturnal Animals (en Tom Ford?) is nogal vol van zichzelf, maar het acteerwerk maakt een hoop goed.
High school sweethearts Jim (Mark Duplass) en Amanda (Sarah Paulson) lopen elkaar na zo’n 20 jaar weer tegen het lijf. De twee halen herinneringen op, maar al snel wordt duidelijk dat een pijnlijke gebeurtenis tussen hen in staat.
Beoordeling
Mark Duplass (Creep, The One I Love) is als acteur en filmmaker de laatste jaren aardig bezig en dat is ook Netflix opgevallen. Samen met broer Jay en hun Duplass Brothers productiebedrijf, heeft Mark een deal met Netflix getekend om vier films exclusief aan de streamingsdienst af te leveren. Blue Jay is de eerste van de vier films en staat sinds kort op Netflix. Het is een intiem filmpje over verlies met prima acteerwerk van Duplass en American Horror Story-actrice Sarah Paulson die hier grotendeels aan het improviseren zijn. Wat de film ook bijzonder maakt, in deze tijden dan, is dat het een zwart-wit film is. Ik weet niet of de Duplass broertjes artistiek probeerden te zijn of dat ze geld probeerden te besparen, maar echt toegevoegde waarde heeft deze move niet.
Ik wilde Blue Jay graag goed vinden, maar eigenlijk liet de film mij totaal koud. Want hoe goed Duplass en Paulson hier ook hun best doen, ergens weet de film mij niet te raken. Misschien omdat de hoofdpersonages niet erg likeable zijn en het, in mijn ogen, enigszins bizar is hoe snel de twee na 20 jaar weer in oude patronen vervallen.
Conclusie Blue Jay is een intiem, zwart-wit filmpje, maar weet geen emotionele snaar te raken.
Na het verlies van zijn dochtertje, schrijft succesvolle zakenman Howard (Will Smith) brieven aan Love, Time en Death. Zijn collega’s huren acteurs in om namens liefde, tijd en de dood antwoord te geven op zijn vragen. 
