Categorie: Reviews

  • Review: The Hollars (2016)

    Review: The Hollars (2016)

    Wanneer zijn moeder ziek blijkt te zijn, keert John (John Krasinski) voor het eerst sinds lange tijd terug naar zijn geboorteplaats en wordt hij geconfronteerd met de mensen die hij heeft achtergelaten.

    Beoordeling
    John Krasinski heeft de kantoorperikelen van The Office inmiddels al een tijdje achter zich gelaten. Acteren doet hij nog steeds: zo zien we hem later dit jaar zien als Jack Ryan in de gelijknamige televisie serie. Maar Krasinski heeft ook het regisseren weer opgepakt. In 2009 leverde hij al Brief Interviews with Hideous Men af, een klein filmpje die naar mijn weten nauwelijks release heeft gehad. Met The Hollars heeft hij wat meer succes, want deze film is nu via video on demand te bekijken.

    Krasinski lijkt tijdens de opnames van Aloha goed naar regisseur Cameron Crowe te hebben gekeken, want The Hollars heeft een aardige Crowe vibe. Het verhaal is helaas niet erg bijzonder. Er zijn genoeg films over mannen die terugkeren naar hun geboorteplaats en daar geconfronteerd worden met het verleden. Zo deed Ted Demme het beter met zijn Beautiful Girls. The Hollars gaat dus geen originaliteitsprijs winnen, maar vermakelijk is de film zeker. Toch is er een puntje waar ik niet zo over te spreken ben en dat is het acteerwerk. Misschien vreemd met mensen als Richard Jenkins, Sharlto Copley en Anna Kendrick in de cast. Deze drie acteurs komen hier niet tot hun recht. Ik weet niet of het aan het script ligt of aan Krasinski als regisseur, maar ze presteren hier opvallend ondermaats. Margo Martindale doet het als moeder van John beter, net als Mary Elizabeth Winstead die helaas maar één scène heeft. Charlie Day vind ik normaal vermakelijk, maar ook hij lijkt hier niet op zijn plek.

    Conclusie
    The Hollars is vermakelijk, maar biedt weinig nieuws en het acteerwerk is opvallend ondermaats.

  • Review: Mike and Dave Need Wedding Dates (2016)

    Review: Mike and Dave Need Wedding Dates (2016)

    Feestbeesten Mike (Adam Devine) en Dave (Zac Efron) moeten van hun ouders allebei een date meenemen naar de bruiloft van hun zusje Jeanie in Hawaï. Ze plaatsen een advertentie om op zoek te gaan naar twee nette meiden. De losgeslagen Alice (Anna Kendrick) en Tatiana (Aubrey Plaza) hebben wel zin in een trip naar Hawaï en besluiten zich voor te doen als nette meiden, maar dat houden ze niet lang vol.

    Beoordeling
    Ik snap wel dat Zac Efron steeds weer een kans krijgt in Hollywood. Hoewel hij geen volle zalen trekt en alleen met Bad Neighbors een grote hit heeft gescoord de afgelopen 5 jaar, is Efron wel goed in wat hij doet binnen zijn wheelhouse. Dit liet hij al zien in 17 Again, in Bad Neighbors en nu weer in Mike and Dave Need Wedding Dates. Als de sensitieve Dave weet Efron zijn momenten te pakken, maar hij weet ook ook wanneer hij een stapje terug moet doen om zijn komisch gezien meer begaafde collega Adam Devine de ruimte te geven om zijn ding te doen. Samen vormen ze een prima duo en zijn ze ook het hart van de film. Anna Kendrick zit hier als de ditzy Alice is iets minder goed op haar plek, maar Aubrey Plaza maakt een hoop goed in hun scènes.

    Het verhaal zelf is vrij standaard. Laten we eerlijk zijn: er zijn genoeg films over screw ups die toch hun best gaan doen om hun leven te beteren. Bij dit soort films gaat het er meer om of we op een vermakelijke manier van A naar B komen en dat is Mike and Dave Need Wedding Dates zeker gelukt, voornamelijk dankzij de frisse cast.

    Conclusie
    Mike and Dave Need Wedding Dates moet het hebben van Efron, Devine en Plaza en zij zorgen er ook voor dat de film een vermakelijke zit is.

  • Review: Central Intelligence (2016)

    Review: Central Intelligence (2016)

    CIA-agent Bob Stone (Dwayne Johnson) betrekt oud-klasgenoot Calvin Joyner (Kevin Hart) bij een gevaarlijke missie. Calvin was vroeger de populairste jongen van de school en merkt dat de toen onpopulaire Bob nog steeds tegen hem opkijkt.

    Beoordeling
    Ik kan Kevin Hart en Dwayne Johnson altijd wel waarderen dus stop ze samen in een film en het moet leuk worden toch? Central Intelligence is een vermakelijke komedie met goed samenspel van Hart en Johnson. Hart speelt een wat hysterische rol die we hem vaker hebben zien spelen. Johnson is hier erg leuk als de stoere CIA-agent die eigenlijk nog net zo dorky is als toen hij op de middelbare school zat. De film zelf is verder niet heel bijzonder. Het is een vrij standaard buddy cop verhaaltje. In de bijrollen zien we verder Amy Ryan, Jason Bateman en Breaking Bad-acteur Aaron Paul voorbij komen, maar ze krijgen niet veel te doen. Central Intelligence moet het vooral hebben van zijn populaire hoofdrolspelers.

    Conclusie
    Central Intelligence is een vermakelijke komedie met een leuke rol voor Dwayne Johnson.

  • Review: Collateral Beauty (2016)

    Review: Collateral Beauty (2016)

    Na het verlies van zijn dochtertje, schrijft succesvolle zakenman Howard (Will Smith) brieven aan Love, Time en Death. Zijn collega’s huren acteurs in om namens liefde, tijd en de dood antwoord te geven op zijn vragen.

    Beoordeling
    Ik vergeet steeds hoe deze film heet. Dat geeft je misschien al een idee hoe weinig indruk Collateral Beauty op mij gemaakt heeft. Het is geen slechte film, maar gewoon zeer middelmatig. Dit is echt een standaard Hollywood drama die niets toevoegt en waarbij ik me afvraag waarom acteurs als Will Smith, Keira Knightley, Kate Winslet, Michael Peña, Edward Norton, Naomie Harris en Helen Mirren hebben toegezegd om deze film te maken. Eigenlijk kan ik niets meer zeggen over deze film, want er valt weinig over te zeggen. Alleen het einde was enigszins ontroerend en het acteerwerk is prima.

    Conclusie
    Collateral Beauty is een middelmatige film met (wonderbaarlijk) een top cast.

  • Review: La La Land (2016)

    Review: La La Land (2016)

    Wannabe actrice Mia (Emma Stone) en jazzmuzikant Sebastian (Ryan Gosling) worden verliefd, maar kunnen ze liefde combineren met het nastreven van hun dromen?

    beoordeling

    Damien Chazelle leverde eerder de uitstekende muziekfilm Whiplash af. Met La La Land gaat hij nog een stapje verder. De film lijkt een love letter te zijn aan de musicals van vroeger. Visueel is de film prachtig, maar persoonlijk vind ik La La Land enige diepgang ontbreken die in Whiplash wel terug te vinden was. Ryan Gosling en Emma Stone doen hun best om dit verhullen met hun charisma. Het is zeker geen straf om de twee weer aan het werk te zien na hun eerdere samenwerking in Crazy, Stupid, Love en Gangster Squad, want chemistry hebben ze zeker. Hun zang vond ik aan de magere kant, met name Stone die alleen tijdens haar laatste auditie nummer indruk wist te maken.

    De bijrollen van bekende gezichten vond ik iets te random gecast. J.K. Simmons snap ik door zijn eerdere samenwerking met Chazelle, maar wat heeft de talentvolle Finn Wittrock hier te zoeken? Hopelijk leidt dit tot een mooie rol in de volgende film van Chazelle.

    conclusie

    La La Land is een vermakelijke en visueel prachtige love letter aan de musicals van vroeger, maar mist diepgang.

    4 sterren