BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: Me and Earl and the Dying Girl (2015)

    Review: Me and Earl and the Dying Girl (2015)

    Tiener Greg (Thomas Mann) maakt samen met collega Earl (RJ Cyler) films. Wanneer klasgenote Rachel (Olivia Cooke) wordt gediagnosticeerd met leukemie, moet Greg van zijn moeder met haar omgaan. Met tegenzin ontstaat een mooie vriendschap en besluit Greg om samen met Earl een film voor haar te maken.

    Beoordeling
    Me and Earl and the Dying Girl is gebaseerd op de gelijknamige debuutroman van Jesse Andrews. De film werd lovend ontvangen op het Sundance Film Festival in 2015 en sindsdien heb ik alleen maar positieve verhalen over deze indie gehoord. Dat schept hoge verwachtingen natuurlijk. Me and Earl and the Dying Girl is een prima coming-of-age film geworden. Er is eigenlijk weinig op aan te merken. Het verhaal zit goed in elkaar en is ook vakkundig naar het scherm vertaald door regisseur Alfonso Gomez-Rejon, die eerder de visueel sterke remake van The Town That Dreaded Sundown afleverde. De animatie is een nice touch en ook de films van Greg en Earl zijn leuk in beeld gebracht.

    Ook de frisse, jonge cast levert goed werk af. Thomas Mann (Project X) speelt een prima hoofdrol. Zijn Greg is niet altijd even sympathiek, maar Mann weet zijn inner struggle goed over te brengen. Nieuwkomer RJ Cyler krijgt helaas niet veel te doen, maar maakt wel indruk. Olivia Cooke (Bates Motel) speelt het beste van de drie en weet veel te zeggen met haar ogen. In de bijrollen zien we Connie Britton, Nick Offerman, Jon Bernthal en Molly Shannon voorbij komen die hier allemaal ook goed op hun plek zitten.

    Ondanks dat er weinig aan de film zelf op te merken is, moet ik toegeven dat ik er zelf niet lyrisch over ben. Me and Earl and the Dying Girl raakte me helemaal niet. Ik heb geen traantje moeten laten en het riep geen gevoel op. Het was vermakelijk en that’s it.

    Conclusie
    Me and Earl and the Dying Girl is op alle vlakken een prima film, maar wist mij niet te raken. Gelukkig genoeg andere mensen wel.

  • Review: Blue Ruin (2013)

    Review: Blue Ruin (2013)

    Wanneer de moordenaar van zijn ouders vervroegd wordt vrijgelaten, neemt de gebroken Dwight (Macon Blair) het recht in eigen handen. De familie van de moordenaar ziet dit anders, waardoor Dwight moet vechten voor zijn eigen leven.

    Beoordeling
    Eerder deze maand bekeek ik Green Room van Jeremy Saulnier, maar voor deze horror/thriller leverde de filmmaker Blue Ruin af. Deze wraakfilm was toevallig zaterdag te zien op Canvas. Ik had hier goede dingen gehoord en nadat Green Room al in de smaak gevallen, kon ik deze film niet aan mij voorbij laten gaan. In beide films speelt geweld een grote rol, maar waar in Green Room Anton Yelchin en zijn vrienden zich moeten verdedigen tegen een groep neo-nazi’s, zoekt de hoofdpersoon van Blue Ruin het geweld zelf op met alle gevolgen van dien. Saulnier lijkt hier te willen zeggen dat geweld geen oplossing is en dat het alleen maar meer geweld oproept.

    Macon Blair, ook te zien in Green Room, speelt hier een prima hoofdrol. Zijn Dwight is zeker geen Liam Neeson-type die met gemak alle bad guys uitschakelt en dat grondt de film ook wat meer in de realiteit. Hoewel iedereen op een andere manier met verlies omgaat, vind ik dat Dwight wel erg aan de grond zit na de dood van zijn ouders, zeker in vergelijking met zus Sam die wel lijkt te functioneren in het dagelijks leven. Zelfs Sam geeft aan dat ze hem zwak vindt. Wat dat betreft hadden ze Dwight als personage wat dieper kunnen uitwerken, want we komen niet veel over hem te weten.

    Conclusie
    Blue Ruin is een intieme wraakfilm van Jeremy Saulnier, die met deze film en Green Room laat zien een veelbelovend talent te zijn.

  • Never Sleep Again: The Elm Street Legacy (2010) review

    Never Sleep Again: The Elm Street Legacy (2010) review

    Elke Nightmare on Elm Street fan mag Never Sleep Again: The Elm Street Legacy niet missen. Tijdens deze 4 uur durende documentaire komen niet alleen de 7 Elm Street films ter sprake, maar ook Freddy vs Jason en de tv-serie Freddy’s Nightmares.

    The House that Freddy Built
    Deze uitgebreide docu neemt de productie van elke Elm Street film met je door. Hierbij komen niet alleen regisseur Wes Craven en Freddy himself Robert Englund aan het woord, maar ook andere castleden, regisseurs, producers en special effects medewerkers. Robert Shaye, hoofd van New Line Cinema, vertelt wat het succes van A Nightmare on Elm Street voor zijn bedrijf heeft betekend, maar ook de fouten die ze hebben gemaakt tijdens het maken van de sequels worden benoemd.

    Het is mooi om te zien hoe enthousiast (bijna) iedereen is over zijn deelname aan de franchise. Danny Hassel (Dan uit The Dream Master) vertelt hoe blij hij was dat hij mocht terugkeren voor The Dream Child, terwijl Ken Sagoes (Kincaid) het jammer vond dat hij na Dream Warriors maar zo kort te zien was in The Dream Master. Brendan Fletcher (Mark) was erg enthousiast dat zijn personage werd vermoord door Freddy in Freddy vs Jason. Het is jammer dat de meest bekende namen en gezichten van de franchise om wat voor reden dan ook niet te zien zijn in deze docu. Denk aan Johnny Depp, die zijn filmdebuut maakte met de eerste Elm Street. Of Patricia Arquette en Laurence Fishburne die allebei in Dream Warriors te zien waren. Zelfs Breckin Meyer, die we nog kennen van Clueless en Road Trip, verschijnt niet om iets te vertellen over zijn rol in Freddy’s Dead: The Final Nightmare. Ook een aantal minder bekende namen zijn niet te zien, zoals Bradley Gregg die als Philip van Dream Warriors één van de beste death scenes uit de franchise kreeg.

    Renny Harlin is de aanhouder die wint
    Per film wordt met je doorgenomen hoe het verhaal tot stand is gekomen. Geld was natuurlijk een grote motivator om meer films te maken, maar daardoor werden niet altijd de beste beslissingen gemaakt. Soms pakte de stress om zo snel mogelijk weer een Elm Street film af te leveren goed uit. Renny Harlin was behoorlijk platzak (en volgens de docu stonk hij behoorlijk) toen hij bij de New Line studios rond hing op zoek naar werk. Aanhouder wint moet Harlin gedacht hebben en met succes, want hij mocht The Dream Master regisseren. Het succes van deze film opende allerlei deuren voor hem en Harlin mocht vervolgens Die Hard 2 en Cliffhanger maken. Freddy kan er overigens niks aan doen dat Harlin tegenwoordig niet zoveel succes meer heeft. 😉

    Ook krijg je te zien hoe verschillende death scènes zijn geschoten. Voor de dood van Tina uit de eerste Nightmare werd gebruik gemaakt van een roterende kamer, waardoor Wes Craven zich zelfs duizelig door voelde. Ook laten ze zien dat er door de MPAA behoorlijk werd geknipt in sommige scènes, waardoor ze uiteindelijk minder impact hebben gehad dan origineel de bedoeling was.

    Conclusie
    Never Sleep Again is een geslaagde documentaire over de Elm Street films. De echte Elm Street fan zal zich hier prima mee vermaken.




    Deze documentaire is te vinden op YouTube.

  • Review: Sinister 2 (2015)

    Review: Sinister 2 (2015)

    Jaren na de gebeurtenissen rondom de Oswalt familie uit de eerste Sinister, probeert voormalig deputy So & So (James Ransone) een alleenstaande moeder (Shannyn Sossamon) te helpen wanneer haar kinderen geconfronteerd worden met de duivelse Bughuul.

    Beoordeling
    De eerste Sinister (2012) met Ethan Hawke vond ik wel een aardige horrorfilm, maar behoort niet tot mijn favorieten. Ik had zeker ook geen haast met deze onnodige sequel waarin de hoofdrol nu gespeeld wordt door James Ransone, die we eerder zagen als de deputy in Sinister. Deze nu voormalige deputy doet erg zijn best om de vloek van Bughuul te doorbreken door alle woningen plat te branden die in aanraking zijn gekomen met deze boeman. Het is leuk om te zien dat de deputy geen stoere alleskunner is en net zo freaked out is door alle gebeurtenissen als een normaal mens. Ransone zet hier dan ook een prima rol neer en hij zorgt ook voor wat luchtige momenten.

    A Knight’s Tale-actrice Shannyn Sossamon zien we wat mij betreft niet vaak genoeg. Ook zij speelt hier prima, al krijgt ze niet veel te doen. Robert en Dartanian Sloan spelen helaas niet zo overtuigend als haar kinderen.

    Ik waardeer de Children of the Corn-achtige vibes die Sinister 2 ons geeft en dat we wat meer te weten komen over Bughuul. Verder heeft deze sequel vrij weinig te bieden. De creepy home movies uit de eerste film komen terug. Helaas valt Sinister 2 steeds in herhaling door één van de kinderen zo’n filmpje te laten kijken om hem vervolgens geïrriteerd weg te laten lopen. De film maakt verder teveel gebruik van jump scares om het gebrek aan echte ‘scares’ te verdoezelen.

    Conclusie
    Sinister 2 is een onnodige sequel, maar dankzij James Ransone wel het bekijken waard.

  • Review: Green Room (2015)

    Review: Green Room (2015)

    Punk rock band the Ain’t Rights treedt op in een neo-nazi skinhead bar. Wanneer bandlid Pat (Anton Yelchin) per ongeluk getuige is van een moord, moet hij samen met de overige bandleden vechten voor hun leven.

    Beoordeling
    Ik heb veel goede dingen gehoor over horror/thriller Green Room met de helaas te vroeg overleden Anton Yelchin in de hoofdrol. Nu de film op Pathé Thuis staat, heb ik zelf kunnen kijken en ik kan je vertellen: Green Room stelt niet teleur. Heb je vorig jaar genoten van Don’t Breathe? Nu moet je je voorstellen dat de jongeren in Green Room niet proberen te ontsnappen aan één gewelddadige blinde man, maar aan een groep gewelddadige neo-nazi’s. Gewelddadig is Green Room zeker, al wordt dit gelukkig niet over de top in beeld gebracht. Sterker nog, wanneer the shit eenmaal the fan hit, zien we in een effectief geschoten scène de daad niet, alleen het resultaat. En het resultaat is niet pretty, maar de scène zelf is well played.

    De spanning zit er goed in. Op een gegeven moment voelde ik me ook een beetje radeloos worden, net als Pat en zijn vrienden. Hoe red je jezelf uit zo’n uitzichtloze situatie? Regisseur/schrijver Jeremy Saulnier rekt het verhaal gelukkig niet onnodig uit: 95 minuten is lang genoeg voor een film als deze.

    Anton Yelchin speelt in Green Room één van zijn laatste rollen. Ook hier laat hij zien wat een veelbelovend talent hij was. Zijn Fright Night collega Imogen Poots is hier iets minder op haar plek en komt niet zo overtuigend over. Patrick Stewart is als de leider van de skinheads de rust zelve, maar weet ook iets gevaarlijks uit te stralen. Geniale casting als je het mij vraagt. 😉

    Conclusie
    Laat je verrassen door Green Room, een sterke horror/thriller met prima rollen van Anton Yelchin en Patrick Stewart.