BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Never Sleep Again: The Elm Street Legacy (2010) review

    Never Sleep Again: The Elm Street Legacy (2010) review

    Elke Nightmare on Elm Street fan mag Never Sleep Again: The Elm Street Legacy niet missen. Tijdens deze 4 uur durende documentaire komen niet alleen de 7 Elm Street films ter sprake, maar ook Freddy vs Jason en de tv-serie Freddy’s Nightmares.

    The House that Freddy Built
    Deze uitgebreide docu neemt de productie van elke Elm Street film met je door. Hierbij komen niet alleen regisseur Wes Craven en Freddy himself Robert Englund aan het woord, maar ook andere castleden, regisseurs, producers en special effects medewerkers. Robert Shaye, hoofd van New Line Cinema, vertelt wat het succes van A Nightmare on Elm Street voor zijn bedrijf heeft betekend, maar ook de fouten die ze hebben gemaakt tijdens het maken van de sequels worden benoemd.

    Het is mooi om te zien hoe enthousiast (bijna) iedereen is over zijn deelname aan de franchise. Danny Hassel (Dan uit The Dream Master) vertelt hoe blij hij was dat hij mocht terugkeren voor The Dream Child, terwijl Ken Sagoes (Kincaid) het jammer vond dat hij na Dream Warriors maar zo kort te zien was in The Dream Master. Brendan Fletcher (Mark) was erg enthousiast dat zijn personage werd vermoord door Freddy in Freddy vs Jason. Het is jammer dat de meest bekende namen en gezichten van de franchise om wat voor reden dan ook niet te zien zijn in deze docu. Denk aan Johnny Depp, die zijn filmdebuut maakte met de eerste Elm Street. Of Patricia Arquette en Laurence Fishburne die allebei in Dream Warriors te zien waren. Zelfs Breckin Meyer, die we nog kennen van Clueless en Road Trip, verschijnt niet om iets te vertellen over zijn rol in Freddy’s Dead: The Final Nightmare. Ook een aantal minder bekende namen zijn niet te zien, zoals Bradley Gregg die als Philip van Dream Warriors één van de beste death scenes uit de franchise kreeg.

    Renny Harlin is de aanhouder die wint
    Per film wordt met je doorgenomen hoe het verhaal tot stand is gekomen. Geld was natuurlijk een grote motivator om meer films te maken, maar daardoor werden niet altijd de beste beslissingen gemaakt. Soms pakte de stress om zo snel mogelijk weer een Elm Street film af te leveren goed uit. Renny Harlin was behoorlijk platzak (en volgens de docu stonk hij behoorlijk) toen hij bij de New Line studios rond hing op zoek naar werk. Aanhouder wint moet Harlin gedacht hebben en met succes, want hij mocht The Dream Master regisseren. Het succes van deze film opende allerlei deuren voor hem en Harlin mocht vervolgens Die Hard 2 en Cliffhanger maken. Freddy kan er overigens niks aan doen dat Harlin tegenwoordig niet zoveel succes meer heeft. 😉

    Ook krijg je te zien hoe verschillende death scènes zijn geschoten. Voor de dood van Tina uit de eerste Nightmare werd gebruik gemaakt van een roterende kamer, waardoor Wes Craven zich zelfs duizelig door voelde. Ook laten ze zien dat er door de MPAA behoorlijk werd geknipt in sommige scènes, waardoor ze uiteindelijk minder impact hebben gehad dan origineel de bedoeling was.

    Conclusie
    Never Sleep Again is een geslaagde documentaire over de Elm Street films. De echte Elm Street fan zal zich hier prima mee vermaken.




    Deze documentaire is te vinden op YouTube.

  • Review: Sinister 2 (2015)

    Review: Sinister 2 (2015)

    Jaren na de gebeurtenissen rondom de Oswalt familie uit de eerste Sinister, probeert voormalig deputy So & So (James Ransone) een alleenstaande moeder (Shannyn Sossamon) te helpen wanneer haar kinderen geconfronteerd worden met de duivelse Bughuul.

    Beoordeling
    De eerste Sinister (2012) met Ethan Hawke vond ik wel een aardige horrorfilm, maar behoort niet tot mijn favorieten. Ik had zeker ook geen haast met deze onnodige sequel waarin de hoofdrol nu gespeeld wordt door James Ransone, die we eerder zagen als de deputy in Sinister. Deze nu voormalige deputy doet erg zijn best om de vloek van Bughuul te doorbreken door alle woningen plat te branden die in aanraking zijn gekomen met deze boeman. Het is leuk om te zien dat de deputy geen stoere alleskunner is en net zo freaked out is door alle gebeurtenissen als een normaal mens. Ransone zet hier dan ook een prima rol neer en hij zorgt ook voor wat luchtige momenten.

    A Knight’s Tale-actrice Shannyn Sossamon zien we wat mij betreft niet vaak genoeg. Ook zij speelt hier prima, al krijgt ze niet veel te doen. Robert en Dartanian Sloan spelen helaas niet zo overtuigend als haar kinderen.

    Ik waardeer de Children of the Corn-achtige vibes die Sinister 2 ons geeft en dat we wat meer te weten komen over Bughuul. Verder heeft deze sequel vrij weinig te bieden. De creepy home movies uit de eerste film komen terug. Helaas valt Sinister 2 steeds in herhaling door één van de kinderen zo’n filmpje te laten kijken om hem vervolgens geïrriteerd weg te laten lopen. De film maakt verder teveel gebruik van jump scares om het gebrek aan echte ‘scares’ te verdoezelen.

    Conclusie
    Sinister 2 is een onnodige sequel, maar dankzij James Ransone wel het bekijken waard.

  • Review: Green Room (2015)

    Review: Green Room (2015)

    Punk rock band the Ain’t Rights treedt op in een neo-nazi skinhead bar. Wanneer bandlid Pat (Anton Yelchin) per ongeluk getuige is van een moord, moet hij samen met de overige bandleden vechten voor hun leven.

    Beoordeling
    Ik heb veel goede dingen gehoor over horror/thriller Green Room met de helaas te vroeg overleden Anton Yelchin in de hoofdrol. Nu de film op Pathé Thuis staat, heb ik zelf kunnen kijken en ik kan je vertellen: Green Room stelt niet teleur. Heb je vorig jaar genoten van Don’t Breathe? Nu moet je je voorstellen dat de jongeren in Green Room niet proberen te ontsnappen aan één gewelddadige blinde man, maar aan een groep gewelddadige neo-nazi’s. Gewelddadig is Green Room zeker, al wordt dit gelukkig niet over de top in beeld gebracht. Sterker nog, wanneer the shit eenmaal the fan hit, zien we in een effectief geschoten scène de daad niet, alleen het resultaat. En het resultaat is niet pretty, maar de scène zelf is well played.

    De spanning zit er goed in. Op een gegeven moment voelde ik me ook een beetje radeloos worden, net als Pat en zijn vrienden. Hoe red je jezelf uit zo’n uitzichtloze situatie? Regisseur/schrijver Jeremy Saulnier rekt het verhaal gelukkig niet onnodig uit: 95 minuten is lang genoeg voor een film als deze.

    Anton Yelchin speelt in Green Room één van zijn laatste rollen. Ook hier laat hij zien wat een veelbelovend talent hij was. Zijn Fright Night collega Imogen Poots is hier iets minder op haar plek en komt niet zo overtuigend over. Patrick Stewart is als de leider van de skinheads de rust zelve, maar weet ook iets gevaarlijks uit te stralen. Geniale casting als je het mij vraagt. 😉

    Conclusie
    Laat je verrassen door Green Room, een sterke horror/thriller met prima rollen van Anton Yelchin en Patrick Stewart.

  • Review: Ted 2 (2015)

    Review: Ted 2 (2015)

    Ted (Seth MacFarlane) is getrouwd met zijn geliefde Tami-Lynn (Jessica Barth). Ze willen een kindje adopteren, maar om dat te kunnen doen moet Ted eerst in een rechtbank bewijzen dat hij een echt persoon is.

    Beoordeling
    Ted 2 staat nu op Netflix, een goed moment dus om de film te bekijken. Het eerste deel vond ik wel leuk, maar niet bijzonder, vandaar dat ik ook geen haast had om het tweede deel te bekijken. Mila Kunis keert niet terug als de vriendin van Mark Wahlberg, maar dat is op zich niet erg aangezien Wahlberg zelf ook een stapje terug moet doen in de film. Hoewel de eerste Ted draaide om de vriendschap van de thunder buddies, draait Ted 2 meer om Ted zelf en zijn strijd om erkend te worden als echt persoon in plaats van een bezit.

    Wahlberg krijgt als John wel een nieuwe love interest in de vorm van Amanda Seyfried als de jonge advocate van Ted. Dat Wahlberg meer chemistry heeft met de teddybeer wordt al snel duidelijk, maar hij en Seyfried spelen verder prima. Helaas wordt Giovanni Ribisi opnieuw opgetrommeld als Donny om Ted opnieuw te ontvoeren, in een subplot die ze van mij weg hadden mogen laten. Met een speelduur van 115 minuten duurt Ted 2 veel te lang. Alle extra minuten die ze over hadden, hadden ze wat mij betreft beter kunnen opvullen met Patrick Warburton die hier hilarisch is als Guy, met name in zijn the Tick kostuum (Warburton speelde the Tick zo’n 15 jaar geleden in de gelijknamige TV-serie).

    Conclusie
    Ted 2 moet het vooral hebben van de chemistry tussen Mark Wahlberg en Ted. Deze komedie bevat een aantal aardige grappen, maar het is ook een film die je snel weer vergeet.

  • Sharknado 4: The 4th Awakens (2016) review

    Sharknado 4: The 4th Awakens (2016) review

    Vijf jaar na de laatste sharknado en de dood van April (Tara Reid), heeft Fin (Ian Ziering) zijn leven weer opgepakt. Wanneer er weer nieuwe Sharknado’s komen, moet Fin met tegenzin zijn kettingzaag weer uit de kast trekken en Amerika redden van deze nieuwe ramp.

    Beoordeling
    Sharknado 4: The 4th Awakens staat nu op Netflix! Ondanks dat de Sharknado films zeker niet goed zijn, vind ik ze wel vermakelijk. Ook dit vierde deel is weer lekker belachelijk en ik zie dit als een positief iets. Als de film zichzelf te serieus neemt dan is het niet leuk. Wat ik ook kan waarderen is dat ze wel enigszins hun best om weer iets nieuws te bedenken. De sharknado’s in deze film zijn niet de normale sharknado’s zoals we ze nu kennen, maar sharknado’s met zand en vuur etc. Oh, en April is nu een soort Terminator! Ja, dat las je goed. Nee, dat is niet een slecht iets. De special effects zijn nog steeds behoorlijk crappy, al verwacht ik eigenlijk ook niet anders van een Syfy productie.

    Ian Ziering doet hier weer prima zijn best als onze held. Tara Reid speelt iets te serieus, maar ach, ze is nu een cyborg he? David Hasselhoff is ook lekker op dreef als vader van Fin. De cameo’s vallen helaas wel tegen dit keer, maar er zijn wel een aantal aardige injokes.

    Conclusie
    Sharknado 4: The 4th Awakens is leuk voor de liefhebbers van Sharknado films. Heb je niet genoten van de eerdere delen dan heb je hier niets te zoeken.