BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: 45 Years (2015)

    Review: 45 Years (2015)

    Kate (Charlotte Rampling) en Geoff (Tom Courtenay) bereiden zich voor op het grote feest om hun 45-jarig huwelijk te vieren. Een week voor het feest ontvangt Geoff ingrijpend nieuws: het lichaam van zijn oude liefde Katya is gevonden. Zij verdween dik 45 jaar geleden in Zwitserland tijdens een vakantie met Geoff. Het nieuws heeft grote gevolgen voor de relatie van Kate en Geoff.

    Beoordeling
    In hoeverre weet je wat er door het hoofd van je partner gaat? Zelfs na 45 jaar huwelijk. In 45 Years trekt Kate haar hele huwelijk in twijfel. Ze vraagt zich af in hoeverre zij tweede keus is aangezien haar man zijn geliefde Katya tragisch heeft verloren. Wat hebben die 45 jaar voor hem betekend? Deze film laat zien dat er niet veel nodig is om een relatie om zeep te helpen. Het mooie is dat regisseur Andrew Haigh dit weet te doen zonder het te sentimenteel in beeld te brengen. Het vreet Kate op, dat is aan Charlotte Ramplings gezicht te zien, maar nooit verzanden we hier in een groot melodrama. Daar is het prachtige acteerwerk van Rampling te subtiel voor. Die Oscar-nominatie die ze heeft gekregen voor haar rol heeft ze dan ook echt verdiend. Ook Tom Courtenay speelt hier goed en met Rampling zet hij een geloofwaardig koppel neer.

    Conclusie
    45 Years is een mooi huwelijksdrama met prachtige rollen van Charlotte Rampling en Tom Courtenay.

  • Review: Regression (2015)

    De jonge Angela (Emma Watson) beschuldigt haar vader van misbruik. Detective Bruce Kenner (Ethan Hawke) onderzoekt de zaak samen met een psycholoog (David Thewlis) en ze ontdekken een link met een satanische cult.

    Beoordeling
    Regisseur Alejandro Amenábar kennen we nog van de films Abre los ojos en The Others. Dat schept misschien hoge verwachtingen voor zijn meeste recente film Regression, al had ik die verwachtingen zelf niet. Maar goed ook, want het is een behoorlijk middelmatige psychologische thriller. Ik denk dat Regression zichzelf als uitgekookter en veel schokkender ziet dan de film werkelijk is. In mijn belevenis is het duidelijk welke kant het verhaal op zou gaan, waardoor het einde weinig impact heeft. Ondanks dat de film maar 106 minuten duurt, lijkt het gevoelsmatig veel langer te duren voordat we het einde eindelijk bereiken, omdat er ook maar weinig spanning in de film zit.

    Ethan Hawke speelt hier een prima hoofdrol, al verdient hij veel beter dan dit. Ik blijf erbij dat Emma Watson een matige actrice is en ik denk dat een andere actrice, bijv. Hailee Steinfeld (True Grit), meer met deze rol had kunnen doen. David Thewlis speelt een aardige bijrol.

    Conclusie
    Regression is een middelmatige psychologische thriller met een prima Ethan Hawke in de hoofdrol.

  • Review: Yoga Hosers (2016)

    Review: Yoga Hosers (2016)

    In Yoga Hosers moeten beste vriendinnen en yoga fanaten Colleen (Harley Quinn Smith) en Colleen (Lily-Rose Depp) hun yoga skills gebruiken om een lang begraven kwaad te verslaan.

    beoordeling Yoga Hosers

    Goed nieuws! Kevin Smiths nieuwste film Yoga Hosers is lang niet zo traumatiserend als zijn voorganger Tusk. Ja, Justin Long zit ook in Yoga Hosers, maar gelukkig heeft hij zijn walrus pak niet aan. De twee winkelmeisjes uit Tusk staan hier op de voorgrond, verdienstelijk gespeeld door Smiths eigen dochter Harley Quinn Smith en haar real life beste vriendin Lily-Rose Depp. In de film nemen de meiden het op tegen bratzi’s, ofwel nazi bratwursten. Het zal je niet verbazen dat Yoga Hosers voornamelijk negatieve reviews heeft gekregen, maar om eerlijk te zijn heb ik me hier wel prima mee vermaakt. Dat Smith zijn mojo heeft verloren is al een tijdje duidelijk. Een pareltje als Chasing Amy kunnen we denk ik niet meer van hem verwachten, maar ook niet een film zo scherp als Dogma of Mallrats. De humor hier in Yoga Hosers is flauw, zoals je kan verwachten van een film over bratzi’s.

    De Colleens zijn gelukkig wel leuke personages om te volgen. Het is alleen jammer dat Smith ook een ander personage uit Tusk laat terugkeren, namelijk de vreemde detective Guy Lapointe, gespeeld door Johnny Depp. Hoewel Lapointe hier beter op z’n plek lijkt te zijn dan in Tusk, is het toch weer jammer dat aanzienlijk wat screentime naar hem gaat. Voor Lily-Rose was het vast leuk om scènes te delen met haar vader. Ook haar moeder, Vanessa Paradis, komt trouwens voorbij net als een aantal andere bekende gezichten in zinloze rolletjes, namelijk Natasha Lyonne, Adam Brody en Haley Joel Osment.

    conclusie

    Yoga Hosers is vermakelijke onzin.

    3 sterren
  • Review: Me and Earl and the Dying Girl (2015)

    Review: Me and Earl and the Dying Girl (2015)

    Tiener Greg (Thomas Mann) maakt samen met collega Earl (RJ Cyler) films. Wanneer klasgenote Rachel (Olivia Cooke) wordt gediagnosticeerd met leukemie, moet Greg van zijn moeder met haar omgaan. Met tegenzin ontstaat een mooie vriendschap en besluit Greg om samen met Earl een film voor haar te maken.

    Beoordeling
    Me and Earl and the Dying Girl is gebaseerd op de gelijknamige debuutroman van Jesse Andrews. De film werd lovend ontvangen op het Sundance Film Festival in 2015 en sindsdien heb ik alleen maar positieve verhalen over deze indie gehoord. Dat schept hoge verwachtingen natuurlijk. Me and Earl and the Dying Girl is een prima coming-of-age film geworden. Er is eigenlijk weinig op aan te merken. Het verhaal zit goed in elkaar en is ook vakkundig naar het scherm vertaald door regisseur Alfonso Gomez-Rejon, die eerder de visueel sterke remake van The Town That Dreaded Sundown afleverde. De animatie is een nice touch en ook de films van Greg en Earl zijn leuk in beeld gebracht.

    Ook de frisse, jonge cast levert goed werk af. Thomas Mann (Project X) speelt een prima hoofdrol. Zijn Greg is niet altijd even sympathiek, maar Mann weet zijn inner struggle goed over te brengen. Nieuwkomer RJ Cyler krijgt helaas niet veel te doen, maar maakt wel indruk. Olivia Cooke (Bates Motel) speelt het beste van de drie en weet veel te zeggen met haar ogen. In de bijrollen zien we Connie Britton, Nick Offerman, Jon Bernthal en Molly Shannon voorbij komen die hier allemaal ook goed op hun plek zitten.

    Ondanks dat er weinig aan de film zelf op te merken is, moet ik toegeven dat ik er zelf niet lyrisch over ben. Me and Earl and the Dying Girl raakte me helemaal niet. Ik heb geen traantje moeten laten en het riep geen gevoel op. Het was vermakelijk en that’s it.

    Conclusie
    Me and Earl and the Dying Girl is op alle vlakken een prima film, maar wist mij niet te raken. Gelukkig genoeg andere mensen wel.

  • Review: Blue Ruin (2013)

    Review: Blue Ruin (2013)

    Wanneer de moordenaar van zijn ouders vervroegd wordt vrijgelaten, neemt de gebroken Dwight (Macon Blair) het recht in eigen handen. De familie van de moordenaar ziet dit anders, waardoor Dwight moet vechten voor zijn eigen leven.

    Beoordeling
    Eerder deze maand bekeek ik Green Room van Jeremy Saulnier, maar voor deze horror/thriller leverde de filmmaker Blue Ruin af. Deze wraakfilm was toevallig zaterdag te zien op Canvas. Ik had hier goede dingen gehoord en nadat Green Room al in de smaak gevallen, kon ik deze film niet aan mij voorbij laten gaan. In beide films speelt geweld een grote rol, maar waar in Green Room Anton Yelchin en zijn vrienden zich moeten verdedigen tegen een groep neo-nazi’s, zoekt de hoofdpersoon van Blue Ruin het geweld zelf op met alle gevolgen van dien. Saulnier lijkt hier te willen zeggen dat geweld geen oplossing is en dat het alleen maar meer geweld oproept.

    Macon Blair, ook te zien in Green Room, speelt hier een prima hoofdrol. Zijn Dwight is zeker geen Liam Neeson-type die met gemak alle bad guys uitschakelt en dat grondt de film ook wat meer in de realiteit. Hoewel iedereen op een andere manier met verlies omgaat, vind ik dat Dwight wel erg aan de grond zit na de dood van zijn ouders, zeker in vergelijking met zus Sam die wel lijkt te functioneren in het dagelijks leven. Zelfs Sam geeft aan dat ze hem zwak vindt. Wat dat betreft hadden ze Dwight als personage wat dieper kunnen uitwerken, want we komen niet veel over hem te weten.

    Conclusie
    Blue Ruin is een intieme wraakfilm van Jeremy Saulnier, die met deze film en Green Room laat zien een veelbelovend talent te zijn.