BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: Begin Again (2013)

    Review: Begin Again (2013)

    In Begin Again ontmoet een recent ontslagen muziekproducent (Mark Ruffalo) een aan liefdesverdriet lijdende singer-songwriter (Keira Knightley). Samen besluiten ze een album op te nemen en zo een nieuw begin te maken.

    beoordeling

    Ik heb de afgelopen jaren veel goede dingen gehoord over Begin Again. Dankzij de Netflix goden heb ik de film nu zelf kunnen bekijken en ja, die goede dingen kloppen. Begin Again is een hele fijne feel good movie. Wat ik een heel groot pluspunt vind is dat ze van Mark Ruffalo en Keira Knightley geen koppel hebben gemaakt. Ja, er ontstaat iets moois tussen de twee, maar wat fijn dat het hier geen romantische liefde hoeft te zijn. Dan en Gretta, hun personages, vinden zichzelf terug en dat is in deze film even wat belangrijker. Ruffalo en Knightley spelen sterke rollen en hebben easy goin’ chemistry samen. Knightley is helaas geen sterke zangeres, maar gaandeweg begon ik haar zang steeds meer te waarderen. Misschien omdat Gretta ook steeds meer zelfvertrouwen kreeg tijdens het opnemen van haar album.

    In de rol van Gretta’s muzikale ex-vriend zien we Maroon 5 frontman Adam Levine. Ik had eigenlijk niet zoveel van hem verwacht, maar ik vond dat hij verrassend goed speelde. Toegegeven, zijn rol is hem ook wel op het lijf geschreven en zijn versie van ‘Lost Stars’ is prachtig. Hailee Steinfeld (True Grit) heeft een leuke bijrol als de dochter van Dan. Verder zien we ook bekende gezichten als Mos Def, James Corden, CeeLo Green en Catherine Keener in bijrolletjes voorbij komen. Wat dat betreft heeft regisseur John Carney, ook bekend van de muziekfilm Once, een geslaagde cast weten te verzamelen, al schijnt hij zelf niet zo tevreden te zijn over Knightley’s prestatie. Zeer onterecht wat mij betreft.

    conclusie

    Begin Again is een heel fijne feel good movie. Een film die je niet mag missen!

    4 sterren
  • Review: I Don’t Feel at Home in This World Anymore (2017)

    Review: I Don’t Feel at Home in This World Anymore (2017)

    Nadat er bij de zwartgallige Ruth (Melanie Lynskey) is ingebroken, gaat ze samen met haar buurman (Elijah Wood) op zoek naar de dader(s). Hierdoor raakt Ruth alleen maar dieper in de problemen.

    Beoordeling
    Voor 2017 had ik nog nooit van Macon Blair gehoord, maar de beste man blijft maar op mijn pad komen. Eerst zag ik hem in een bijrol in Green Room, toen in een prima hoofdrol in Blue Ruin en onlangs bekeek ik zijn regiedebuut I Don’t Feel at Home in This World Anymore op Netflix. Het lijkt erop dat Blair zich heeft laten inspireren door Blue Ruin, want beide films gaan over het recht in eigen handen nemen. Qua toon verschillen de films behoorlijk. Het verhaal van I Don’t Feel at Home wordt lang niet zo serieus gebracht als dat van Blue Ruin. Nee, Blairs debuut moet het juist hebben van morbide, maar quirky humor. Best verfrissend eigenlijk, want ik was juist bang dat deze film – met zo’n deprimerende titel – heel zwaar op de maag zou liggen.

    Hoofdrolspeelster Melanie Lynskey brak ruim 20 jaar geleden door met Peter Jacksons Heavenly Creatures. Hoewel zij sindsdien een aardige carrière heeft opgebouwd, krijgt ze niet vaak de kans om sterke hoofdrollen te spelen zoals nu in I Don’t Feel at Home. Hopelijk leidt deze film tot meer mooie rollen in de toekomst. Elijah Wood is lekker quirky als sidekick Tony en Jane Levy (Don’t Breathe) heeft een bijrol als crimineel waar Ruth mee te maken krijgt. Macon Blair heeft trouwens een leuke cameo in de barscène met Ruth.

    Natuurlijk zijn er minpuntjes te benoemen. Zo halverwege dwaalde mijn aandacht af toen de focus van Ruth en Tony verschoof naar de inbreker. Daarnaast heb je ook wel wat suspension of disbelief nodig, want de acties van de personages zijn niet helemaal gegrond in de realiteit.

    Conclusie
    Macon Blair levert met I Don’t Feel at Home in This World Anymore een verrassend regiedebuut af.

  • Review: Life (2017)

    Review: Life (2017)

    De zes bemanningsleden van een internationaal ruimtestation ontdekken buitenaards leven op Mars. Deze bijzondere ontdekking brengt een groot gevaar met zich mee. Het buitenaardse wezen blijkt intelligenter te zijn dan verwacht.

    Beoordeling
    Vorig jaar vroeg ik mij nog af wat Oscar Isaac bezielde om een rol aan te nemen in X-Men: Apocalypse. Tijdens het bekijken van Life had ik een soortgelijke vraag. Ik vroeg mij namelijk af waarom Jake Gyllenhaal juist voor deze film had gekozen. Gyllenhaal is een sterke acteur die interessante rollen uitkiest en deze door Alien geïnspireerde film biedt echt niets nieuws. Begrijp me niet verkeerd: ik heb me prima vermaakt met Life. De film komt langzaam op gang, maar wanneer the shit eenmaal the fan hit dan zit de spanning er goed in. Ondanks dat zit de vaart er niet helemaal lekker in. Life bevat een aantal sterke, spannende scènes, maar komt tijdens andere scènes bijna tot stilstand. Dit heeft vooral te maken met de flinterdunne personages. Jake Gyllenhaal en Rebecca Ferguson spelen nietszeggende rollen en lijken hier bijna te slaapwandelen. Alleen Ryan Reynolds brengt wat leven in de brouwerij, maar dat komt omdat hij basically zichzelf speelt in deze film. Ik kan zijn humor waarderen dus voor mij is het niet per se een slecht iets. In zijn grote scène laat hij zich van een andere kant zien en dat zorgt voor een emotioneel moment. Bij mij in de zaal was het in ieder geval muisstil.

    Er zijn ook nog wat pluspunten te noemen. Zo ziet de alien er visueel goed uit. Hiroyuki Sanada, eerder al in space in de film Sunshine, speelt een prima bijrol. En het einde, ik zou hier zelf niets aan veranderen. Overigens moest ik na alle space horror die in Life te vinden is wel lachen dat ze voor het nummer ‘Spirit in the Sky’ hadden gekozen over de end credits. Het paste beter bij Guardians of the Galaxy dan hier.

    Conclusie
    Life is een vrij standaard space horrorfilm, maar wel erg vermakelijk.

  • Review: Magallanes (2015)

    Review: Magallanes (2015)

    De Spaanstalige film Magallanes draait vanaf vandaag in de bioscoop. Dankzij Triple P Entertainment mocht ik de film bekijken en vind je hieronder mijn recensie.

    Het verhaal
    Taxichauffeur Magallanes (Damián Alcázar) probeert gerechtigheid te krijgen voor de jonge vrouw Celina (Magaly Solier), die ten tijde van de guerrillabeweging het Lichtend Pad in Lima is misbruikt door een kolonel. De film is een sociaal-politiek drama in de gedaante van een levendige thriller, waarbij de kijker geconfronteerd wordt met louche deals, leugens en corruptie van complexe, getraumatiseerde en tegenstrijdige karakters.

    Beoordeling
    Magallanes is een film die niet helemaal in mijn straatje past, maar hey, soms is het goed om uit je comfort zone te stappen. Dan kan het nog eens voorkomen dat je verrast wordt door een film. Zo ook door Magallanes, gedeeltelijk gebaseerd op de roman ‘La Pasajera’ van de Peruaanse schrijver Alonso Cuento. Je wordt al snel de wereld van de titelpersonage ingezogen. Het is een vrij troosteloze wereld waar Magallanes in leeft. Wanneer hij weer geconfronteerd wordt met de inmiddels volwassen Celina, probeert hij haar te helpen. Een nobele daad, maar is deze daad wel zo onzelfzuchtig? De spanning zit er goed in en langzaam wordt het verhaal ontrafeld. Met een speelduur van 109 minuten is de film iets aan de lange kant, maar saai wordt het nooit.

    Damián Alcázar zet de gekwelde Magallanes sterk neer. Hij krijgt prima tegenspel van Magaly Solier die vooral in haar laatste scène goed speelt.

    Conclusie
    Magallanes is een spannend Spaanstalig drama met goed acteerwerk.

  • Review: De Zevende Hemel (2016)

    Review: De Zevende Hemel (2016)

    Max (Huub Stapel) en Maria (Henriëtte Tol) bereiden zich voor op het jubileum van hun Italiaanse restaurant De Zevende Hemel. Maria, ernstig ziek, wil graag haar gezin weer bij elkaar brengen, maar oude ruzies en relatieproblemen staan deze hereniging in de weg.

    Beoordeling
    Hoewel ik normaal niet zo enthousiast wordt van Nederlandse films, wekte de trailer van De Zevende Hemel toch mijn interesse met name door de soundtrack. Deze soundtrack is gevuld met door de cast gezongen covers van Nederlandse hits als ‘Ik leef niet meer voor jou’ en ‘Is dit alles’. Hoewel niet alle acteurs vocaal sterk zijn en de liedjes niet altijd even goed in de film waren verwerkt, wist De Zevende Hemel toch een emotionele snaar te raken. Als de film ergens goed in is dan is het wel emotionele manipulatie, want er wordt van alles, ook qua plot, uit de kast getrokken om je traanbuizen op gang te laten komen. En toch wist De Zevende Hemel me ook te charmeren. De personages zijn niet allemaal even sympathiek en dat maakt ze ook weer menselijk en herkenbaar. Ondanks het hoge voorspelbaarheidsgehalte, wilde ik zien hoe het met deze personages verder zou gaan. Daar ligt denk ik ook de kracht van De Zevende Hemel. Ik denk dat iedere kijker zich wel in iets kan herkennen: familieproblemen, ziekte, sleur, de keuze tussen carrière of kinderen, etc.

    Regisseur Job Gosschalk heeft een mooie cast samengesteld. Naast Huub Stapel en Henriëtte Tol zien we ook Thomas Acda, Halina Reijn en Jan Kooijman als hun kinderen. Tjitske Reidinga, Ruben van der Meer en Noortje Herlaar spelen hun aanhang. Niet iedereen is even overtuigend, maar over het algemeen wordt er prima gespeeld.

    Conclusie
    De Zevende Hemel is emotionele manipulatie pur sang, maar ik heb er erg van genoten.