BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Recensie: Umma (2022)

    Recensie: Umma (2022)

    Umma posterAmanda (Sandra Oh) en haar tienerdochter Chris (Fivel Stewart) leiden een teruggetrokken bestaan op een boerderij. Wanneer een urn met as van haar vervreemde moeder wordt bezorgd, raakt Amanda bezeten door een angst om in haar moeder te veranderen.

    Beoordeling
    Een horrorfilm met Grey’s Anatomy en Killing Eve topper Sandra Oh, dat leek me wel wat! Helaas is Umma (Koreaans voor moeder) een film die waarschijnlijk beter tot haar recht was gekomen zonder horror elementen. In z’n kern is Umma een drama over generational trauma, ofwel trauma dat generatie op generatie wordt doorgegeven. Zo is Amanda in haar jeugd door haar moeder mishandeld. Zij heeft nooit haar trauma verwerkt, waardoor arme dochter Chris in een huis moet opgroeien zonder elektriciteit. En dit is nog voor Amanda in haar moeder dreigt te veranderen!

    Op zich is generational trauma dus een interessant gegeven voor een film. Toch vonden de makers het nodig om er nog een bovennatuurlijke tintje aan te geven. Al is Umma nauwelijks horror te noemen, ook al wordt het zo geadverteerd. Het voelt als een goedkope manier om meer kijkers te trekken. Liever had ik gezien dat ze de personages verder uitgediept hadden en we meer over Amanda’s moeder te weten waren gekomen. Op beide vlakken schiet de film dus tekort.

    Aan Sandra Oh ligt het niet, want zij is zoals altijd goed. Helaas krijgt de Golden Globe-winnares hier niet de kans om haar acteertalent echt te laten zien. Ze krijgt prima tegenspel van Atypical-actrice Fivel Stewart als haar dochter. Dermot Mulroney (Scream 6) heeft een welkome bijrol, al krijgt hij niet veel te doen.

    Conclusie
    Umma schiet op meerdere vlakken tekort. Zelfs Sandra Oh kan het niet redden.

    2,5 sterren



    Umma is te bekijken via:

  • Recensie: No Hard Feelings (2023)

    Recensie: No Hard Feelings (2023)

    poster No Hard Feelings

    Maddie (Jennifer Lawrence) dreigt haar huis te verliezen en is wanhopig op zoek naar een auto om als Uber driver te kunnen werken. Een vreemde advertentie geeft haar hoop: ouders zijn op zoek naar een jongedame die hun 19-jarige zoon uit zijn comfortzone weet te trekken in ruil voor een auto. Maddie gooit haar seksualiteit in de strijd, maar ontdekt al snel dat er meer nodig om de schuchtere Percy (Andrew Barth Feldman) uit zijn schulp te krijgen voordat hij vertrekt om te gaan studeren.

    beoordeling

    Hoe lang is het geleden dat we een goede komedie hebben gekregen? Dan denk ik toch echt terug aan 2018; het jaar dat zowel Game Night als Blockers werden uitgebracht. Ik had echt zin in een goede komedie en gelukkig stelt No Hard Feelings niet teleur!

    Het verhaal doet denken aan een andere komedie, Failure to Launch (2006) met Matthew McConaughey en Sarah Jessica Parker. In die film krijgt Parker de taak om 30-plusser McConaughey het huis van zijn ouders uit te krijgen. Ondanks het vergelijkbare verhaal, voelt No Hard Feelings gelukkig aan als een frisse komedie. Er valt genoeg te lachen; de humor is vrij ordinair (niet erg) en de situaties waar de personages zich in bevinden zijn absurd. In Oscar-winnares Jennifer Lawrence hebben ze de perfecte actrice gevonden voor deze film. Zij is hilarisch en schaamteloos als Maddie. Lawrence gaat er helemaal voor en weet de humor goed te verkopen.

    Wat maakt een komedie verder goed? Persoonlijk vind ik dat er ook hart in de film moet zitten. No Hard Feelings weet een goede balans te vinden tussen de ordinaire humor en hart. Het is mooi om te zien hoe de vriendschap tussen Maddie en Percy zich ontwikkelt. Ook in deze scènes is Lawrence sterk. Ze krijgt goed tegenspel van nieuwkomer Andrew Barth Feldman die zich meer dan staande weet te houden naast Lawrence. Een hoogtepunt is wanneer Feldman de Hall & Oates hit Maneater voor haar zingt.

    Natuurlijk zijn er ook minpuntjes te benoemen. Zo is het personage van Percy inconsistent geschreven. Hij is helemaal niet zo awkward in contact met leeftijdsgenoten. Maar misschien is dat gewoon het beeld dat zijn ouders (Matthew Broderick en Laura Benanti) van hem hebben. Overigens leuk om Broderick – aka Ferris Bueller! – hier te zien in de vaderrol.

    conclusie

    No Hard Feelings is een heerlijke komedie met een goede balans tussen humor en hart. Jennifer Lawrence en Andrew Barth Feldman zijn in topvorm!

    4 sterren
  • Recensie: Clock (2023) op Disney+

    Recensie: Clock (2023) op Disney+

    poster Clock (2023)Ella (Dianna Agron) is 37, gelukkig getrouwd en heeft geen kinderwens. Onder druk van familie en vrienden besluit ze hulp te zoeken om haar biologische klok te repareren. Ze doet mee aan een klinisch onderzoek, maar de behandeling blijkt gevaarlijke bijwerkingen te hebben. Ella lijkt steeds meer de grip op de realiteit te verliezen.

    Beoordeling
    Geen kinderen willen. Het blijft een gevoelig onderwerp voor veel mensen. Mooi dat Clock het onder de aandacht brengt en goed illustreert wat de druk om kinderen te krijgen met iemand doet. Zo zegt Ella op een gegeven moment een kind te willen, alleen maar om van het gezeur van anderen af te zijn. Geen goede reden, maar wel één waar sommige vrouwen zich in zullen herkennen. Net als dat zwanger worden ook zijn tol kan eisen van je lichaam en geest.

    Clock zou prima een Black Mirror aflevering kunnen zijn met haar dystopische elementen en gebruik van technologie. Ondanks dat is het thema van de film interessanter dan de horror aspecten. De echte horror zit in het verliezen van je autonomie. In de druk die de maatschappij vrouwen oplegt om kinderen te krijgen. Denk aan alles wat er in Amerika gebeurt rond het afschaffen van Roe vs Wade. Uiteindelijk weet de film hier toch een aardige balans in te vinden. Clock wordt gesterkt door een goede hoofdrol van Glee-actrice Dianna Agron. Zij weet de innerlijke worsteling van Ella goed over te brengen. Ook valt de cinematografie in positieve zin op.

    Grootste minpunt is het einde. Het is iets wat ik de laatste tijd wel vaker zie; een film bevat interessante ideeën, maar het is lastig om er een bevredigend einde aan te breien. Laat dit je niet weerhouden om Clock een kans te geven. Met haar speelduur van maar 1,5 uur is het zeker de moeite om hier een avond aan te besteden.

    Conclusie
    Clock bevat Black Mirror-achtige elementen, maar moet het hebben van het thema en de sterke hoofdrol van Dianna Agron.

    3,5 sterren

  • Eerste indruk van Not Dead Yet op Disney+

    Eerste indruk van Not Dead Yet op Disney+

    Not Dead Yet posterOp Disney+ staat nu het eerste seizoen van de komedieserie Not Dead Yet met Gina Rodriguez. Inmiddels heb ik de eerste 3 afleveringen gezien en deel ik met jullie mijn eerste indruk.

    Waar gaat Not Yet Dead over?
    Nell Serrano (Rodriguez) is 37 en haar leven is, naar eigen zeggen, een puinhoop. Voor de liefde was ze naar Londen verhuisd, maar een break up brengt haar na 5 jaar weer terug naar Californië. Eenmaal thuis probeert ze haar ooit veel belovende carrière in de journalistiek weer op te pakken. Helaas voor Nell moet ze onderaan beginnen met het schrijven van overlijdensberichten. Hierbij krijgt ze hulp van de overleden personen zelf.

    Beoordeling
    Not Dead Yet is tot nu een vrij middelmatige serie. Het grootste probleem is dat het totaal niet origineel is en teveel doet denken aan andere series. Ik moest meteen denken aan nog een recente Disney+ toevoeging: Tiny Beautiful Things. Beide series gaan over dames met rampzalige levens, alleen schrijft de één een advies column en de ander overlijdensberichten. Verder doet Not Dead Yet ook denken aan series als Ghost Whisperer, Joan of Arcadia en zelfs Sex & the City (hoe Nell achter haar bureautje zit te typen). Er is dus weinig vernieuwends hier te vinden. Op zich zou dat niet zo erg zijn als Not Dead Yet tenminste erg grappig is, maar dat is het ook niet. Het is vrij standaard humor die je in een gemiddelde Amerikaanse komedieserie ziet.

    Jane the Virgin-ster Gina Rodriguez is een charismatische actrice en probeert nog iets van deze flinterdunne serie te maken. De bijrollen van onder andere New Girl actrice Hannah Simone stellen niet veel voor. Ik heb natuurlijk pas de eerste 3 afleveringen gezien dus hopelijk gaat dat nog veranderen. Iedere aflevering staat er een andere overledene centraal en de gastrollen in deze afleveringen zijn aardig vervuld door Martin Mull, Mo Collins en Pitch Perfect-ster Brittany Snow.

    Conclusie
    Not Dead Yet leunt op de charme van Gina Rodriguez en ideeën van andere succesvolle series.

    2 sterren


  • Spider-Man: Across the Spider-Verse (2023) recensie

    Spider-Man: Across the Spider-Verse (2023) recensie

    Across the Spider-Verse posterEen bezoekje van Gwen Stacy (Hailee Steinfeld) leidt tot een nieuw multiverse avontuur voor Miles Morales (Shameik Moore). Het grote gevaar schuilt echter dichterbij huis. Is Miles in staat een tragedie te stoppen en welke gevolgen zal dit hebben voor de Spider-verse?

    Beoordeling
    Spider-Man: Into the Spider-Verse was een onverwachte hit in 2018. Het won zelfs – en welverdiend! – de Oscar voor beste animatiefilm. Vijf jaar later is hier eindelijk de sequel Across the Spider-Verse en gelukkig is het wachten niet voor niets geweest. De film is een visueel spektakel! Het is fantastisch om te zien hoe de verschillende animatiestijlen samenkomen. Dit was in de eerste Spider-Verse al goed, maar ze weten het hier naar een nog hoger niveau te tillen. Het is echt een kunstwerk!

    Tot zover al het lof voor het visuele deel. Het verhaal is op zich prima. Miles moet zijn screentime in deze film meer delen met Gwen. Haar gedeelte vind ik iets minder interessant en bevat de meeste drama. Ze wordt wel goed tot leven gebracht door Hailee Steinfeld. Persoonlijk vond ik de film een betere flow hebben met de focus op Miles. Shameik Moore zet hem opnieuw goed neer; naast charme en humor zit er veel hart in zijn performance. Dit komt goed tot uiting in scènes met Brian Tyree Henry als zijn vader en Jake Johnson als Peter B. Parker.

    Ik heb veel 5 sterren recensies voorbij zien komen. Ik had ook graag zo enthousiast willen zijn. Helaas was de onnodig lange speelduur voor mij een minpunt. Across the Spider-Verse duurt zo’n 20 minuten langer dan zijn voorganger en dat voelde ik wel. Hoe leuk alle verwijzingen naar de Spider-Man lore ook zijn, begon ik me steeds meer af te vragen hoe en wanneer we naar het einde toe gingen werken. En die kwam maar niet, want surprise (voor mij dan): Across the Spider-Verse is een tweeluik. Hoe het verhaal gaat eindigen zien we pas volgend jaar in Beyond the Spider-Verse.

    Conclusie
    Across the Spider-Verse is een visueel spektakel, maar zit niet zo strak in elkaar als zijn voorganger.

    4 sterren