BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: Atomic Blonde (2017)

In Atomic Blonde wordt MI6 agente Lorraine Broughton (Charlize Theron) naar Berlijn gestuurd voor een gevaarlijke missie ten tijde van de val van de Berlijnse muur.

beoordeling

Wat keek ik uit naar Atomic Blonde na al die toffe trailers. Helaas heeft de film niet veel meer te bieden dan wat we al in de trailers zagen. Bijna alle coole momenten zijn hierin verwerkt. Toegegeven, wel meer trailers maken zich hier schuldig aan, maar het viel me bij Atomic Blonde wel erg op. Het verhaal vond ik erg mager, waardoor de speelduur van 115 minuten erg lang aanvoelde. Er had best wat getrimd mogen worden of beter nog, wat meer aandacht aan verhaal en personages besteed kunnen worden. Dit is echt een gevalletje van style over substance.

Ondanks alle bovengenoemde kritiek scoort Atomic Blonde toch een dikke voldoende. Ja, het is style over substance, maar de style die regisseur David Leitch hier hanteert maakt een hoop goed. Visueel ziet de film er fantastisch uit. Het kille kleurenpalet past goed bij de setting van de film. Charlize Theron loopt er geweldig aangekleed bij in de meest prachtige (en jaloersmakende) outfits. Oh, en de killer soundtrack is toch wel mijn favoriet van het jaar. Sorry, Baby Driver.

Theron is een ware force to be reckoned with en zet hier een sterke hoofdrol neer. James McAvoy heeft een goed jaar, want na Split speelt hij ook hier een prima rol als de sluwe collega van Lorraine. Sofia Boutella, Toby Jones, Til Schweiger en John Goodman komen ook voorbij, maar krijgen helaas niet veel te doen. Bill Skarsgard heeft een aardig bijrolletje.

conclusie

Atomic Blonde moet het niet van het verhaal hebben, maar de rest is dik in orde.

11 augustus 2017
Review: Raw (2016)

De jonge Justine (Garance Marillier) is vegetariër. Wanneer ze tijdens een ontgroening wordt gedwongen om vlees te eten, ontwaakt er een lust voor rauw vlees in haar.

Beoordeling
Soms hoor je over bepaalde films verhalen dat mensen zijn flauwgevallen tijdens een screening van zo’n film. Vaak is dat zo, omdat de film in kwestie erg grafisch is. Zo’n verhaal hoorde ik ook over Raw, ook bekend onder haar originele Franse titel Grave. Dat schept bepaalde verwachtingen. Is de film dan zo grafisch? Ik neig naar nee. Er wordt namelijk veel aan de verbeelding overgelaten. Natuurlijk zitten er wel een paar scènes in die misschien als schokkend ervaren kunnen worden, maar wat verwacht je dan van een film over kannibalisme? Geloof me, de gemiddelde Saw film is erger.

Er wordt veel over het kannibalisme aspect gesproken, maar in de kern is Raw in mijn belevenis een coming of age movie. De ontluikende seksualiteit van hoofdpersonage Justine gaat hier gepaard met kannibalisme. Een film als Ginger Snaps deed dit bijvoorbeeld eerder door een link te leggen tussen menstruatie en lycantropie. Voor een film over kannibalisme is Raw vrij subtiel en de morbide humor is zeer welkom. Actrice Garance Marillier zet een mooie acteerprestatie neer. Zij transformeert van een onzeker meisje naar een wulpse vrouw. Dat zie je niet alleen in haar houding, maar ook in haar ogen. Ella Rumpf en Rabah Nait Oufella spelen prima bijrollen.

Conclusie
Vergeet alle controverse rondom Raw en geef deze sterke film een kans.

7 augustus 2017
Review: Sneekweek (2016)

Zes vrienden gaan los tijdens Sneekweek, maar worden tijdens hun vakantie geconfronteerd met een dodelijk geheim uit het verleden.

beoordeling

Wanneer ik denk aan de vitriol die middelmatige horrorfilms als Rings en Wish Upon over zich heen krijgen dan vraag ik me af wat mensen vinden van een film als Sneekweek. Er valt namelijk weinig goeds te zeggen over deze Nederhorror, al ben ik me ervan bewust dat het nog slechter kan. Ja, echt.

Wat is eigenlijk de insteek van Sneekweek? Is het een bewuste (maar niet geslaagde) homage aan de slasher of aan elkaar geplakt jatwerk? Het verhaal is in de kern eigenlijk een Nederlandse versie van I Know What You Did Last Summer. De personages verbergen de werkelijke aard van een sterfgeval en na een tijdje neemt iemand wraak. In de sequel I Still Know What You Did Last Summer wint final girl Julie James (Jennifer Love Hewitt) een reis naar Brazilië, ook al geeft ze het verkeerde antwoord tijdens een radio quiz (de hoofdstad van Brazilië is Brasilia, Julie, niet Rio). Hier in Sneekweek brengen de vrienden een weekje door in een luxe huisje, al wordt al snel voor ze duidelijk dat geen van de zes dit huisje geboekt heeft. Maar deze losers denken YOLO en gaan lekker feesten.

Sneekweek laat duidelijk merken dat het naar andere slashers heeft gekeken. Maar wat ik me dus afvroeg: is het echt een (mislukte) homage? Eén van de personages kijkt Scream en er komen scènes voorbij die sterk doen denken aan Scream, Scream 2, Friday the 13th en Children of the Corn. Aan de ene kant leuk om te spotten, maar aan de andere kant kiezen de makers wel de makkelijke weg. Wat dat betreft zijn Scream en het recente The Final Girls betere odes aan het genre.

Dan moeten we het nog even hebben over de ondankbare rol van Marly van der Velden in Sneekweek. In mijn belevenis is zij het bekendste gezicht in de film (op Frank Lammers na dan). Zij speelt een meisje dat al snel het bed in duikt met onze opper-loser Boris (Jord Knotter) en vervolgens als eerste vermoord wordt, ook al heeft ze niets te maken met het grote geheim van de vrienden(!). Vervult Marly hier de Janet Leigh in Psycho rol? De ster die als eerste vermoord wordt om de shock value te vergroten? Als dat het geval is, slaat Sneekweek de plank behoorlijk mis. Het kan ook zijn dat ik veel meer over de film nadenk dan de makers dat hebben gedaan en dat dit nooit hun intentie is geweest. Hoe dan ook: wat een verspilling van Marly’s tijd en talent.

De cast, onder leiding van Carolien Spoor en Jelle de Jong, speelt op zich prima. Alleen zijn hun personages zo walgelijk en dom dat je alleen maar kan hopen dat ze snel doodgaan. De ontknoping is eerder lachwekkend dan shocking.

conclusie

Al met al is Sneekweek een zwakke film en geen goede representatie van Nederhorror.

4 augustus 2017
Review: Train to Busan (2016)

Zakenman Seok-woo (Yoo Gong) brengt zijn dochtertje Soo-an (Su-an Kim) met de trein naar haar moeder in Busan. Op het laatste moment stapt er een geïnfecteerd meisje de trein in en breekt er een zombieplaag uit.

Beoordeling
Ik heb veel goede dingen gehoord over de Zuid-Koreaanse zombiefilm Train to Busan, maar de film helaas gemist toen het in de bios draaide. Inmiddels is het te huur en ik kan je vertellen: Train to Busan stelt niet teleur. Het zombie genre is een tijdje erg populair geweest, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een goede zombiefilm heb gezien. Warm Bodies misschien? En die film stamt alweer uit 2013. Nu ook The Walking Dead z’n laatste stuiptrekkingen vertoont (wees eerlijk: het is niet meer zo goed als vroeger), is Train to Busan meer dan welkom. De compacte setting van het verhaal zorgt voor extra spanning. Eerst vroeg ik mij wel af hoe ze een onderhoudende zombiefilm konden maken als het zich alleen afspeelt in een trein. Snowpiercer met z’n soortgelijke setting wordt universeel gewaardeerd, maar persoonlijk vond ik dat die film ook z’n charme verloor na een tijdje. Train to Busan lost dit op door de personages op een gegeven moment uit te laten stappen en dit leidt tot een geslaagde scène op het station voordat ze uiteindelijk weer gedwongen worden om aan boord te stappen. Good stuff!

Yoo Gong vervult een cliché rol als afwezige en egocentrische vader die zich heldhaftig moet opstellen om zijn dochtertje te redden. Dit is niet erg, want Train to Busan geeft ons een ander personage om voor te juichen, namelijk Sang-hwa, gespeeld door de charismatische Dong-seok Ma. Sang-hwa is samen met zijn zwangere vrouw ook onderweg richting Busan en hij steelt zo’n beetje elke scène waarin hij verschijnt.

Conclusie
Train to Busan is een must see voor zombieliefhebbers, maar ook voor de niet zombie fan een aanrader.

31 juli 2017
Review: The Handmaiden (2016)

Sook-Hee (Tae-ri Kim) is een jonge dievegge die wordt aangenomen als dienstmeisje van de rijke Hideko (Min-hee Kim). Ze neemt het baantje aan in opdracht van een oplichter (Jung-woo Ha) die op het fortuin van Hideko uit is.

Beoordeling
Chan-wook Park gaf ons eerder de moderne klassieker Oldboy en een persoonlijke favoriet van mij, het mysterieuze Stoker. Met The Handmaiden levert hij opnieuw een sterke en veelgeprezen film af. De film is gebaseerd op het boek Fingersmith van Sarah Walters, alleen is de setting verplaatst van het Victoriaanse tijdperk naar jaren ’30 Korea, ten tijde van de Japanse bezetting. Ik snap dat Park zich aangetrokken voelde tot het verhaal, want het past qua toon zeker bij zijn eerdere werk. Verwacht hier dan ook geen saai drama. The Handmaiden is erotisch, broeierig, soms gewelddadig en zit vol verrassende wendingen. Ook het acteerwerk van de hoofdrolspeelsters is dik in orde.

Conclusie
Lees niet teveel over The Handmaiden, maar laat je door Chan-wook Parks nieuwste film verrassen.

28 juli 2017