BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: Copshop (2021)

    Review: Copshop (2021)

    Uit wanhoop slaat de louche Teddy (Frank Grillo, Captain America: The Winter Soldier) politieagente Valerie (Alexis Louder, The Tomorrow War) om zich te laten opsluiten. Er staat een prijs op zijn hoofd en hij waant zich veilig in een politiecel. Een huurmoordenaar (Gerard Butler, Olympus Has Fallen) en een schietgrage psychopaat (Toby Huss, Halloween 2018) laten zich hierdoor niet weerhouden.

    beoordeling

    Er zijn helaas niet veel films waar ik naar uitkijk op dit moment. Toen ik laatst de trailer van Copshop in de bios zag voelde het als een frisse wind naast die van Dune en een aantal vage horror films. Deze vlotte actiefilm is precies wat ik nodig had als vermakelijk tijdverdrijf.

    Copshop neemt zichzelf namelijk niet te serieus en gelukkig doet de cast dat ook niet. Gerard Butler en Frank Grillo stralen een hoop lol uit. Dat is wat een films als deze ook echt nodig heeft en geslaagd maakt. Normaal ben ik niet zo’n fan van Butler, maar zo zie ik hem graag. Toby Huss heeft een hilarische bijrol en maakt het meeste van zijn screentime. Wat mij betreft is Huss een underrated character actor die we sowieso niet vaak genoeg zien. Goed, vorig jaar zagen we hem nog in The Rental naast Alison Brie, maar hoe minder we het over die film hebben hoe beter.

    Alexis Louder heeft hier de grootste uitdaging. Zij moet zich in de meest serieuze rol staande zien te houden tussen alle gekkigheid en dat gaat haar goed af. Louder is erg sympathiek en heeft goed samenspel met de heren. Copshop begint sterker dan het eindigt, maar ach, ik heb me de hele zit prima vermaakt. Meer vraag ik niet van zo’n soort film. Behalve meer Toby Huss dan!

    conclusie

    Copshop straalt een hoop lol uit en dat zorgt voor een vermakelijke actiefilm.

    3,5 sterren
  • Review: Candyman (2021)

    Review: Candyman (2021)

    Anthony (Yahya Abdul-Mateen II, Aquaman) is een veel belovend kunstenaar die gefascineerd raakt door de legende van de Candyman. Hoe dieper hij graaft, hoe meer hij in de ban raakt van dit tragische figuur. Door zijn kunst krijgt Candyman meer naamsbekendheid wat bloederig gevolgen heeft.

    Beoordeling
    Ik heb ergens niet goed opgelet, want ik dacht dat deze nieuwe Candyman een remake was. Het blijkt een directe sequel te zijn op de gelijknamige film uit 1992. Ik heb het origineel nooit gezien waardoor ik, vermoedelijk, de film niet helemaal kon waarderen zoals het waarschijnlijk bedoeld was. Er wordt hier hevig voortgeborduurd op de gebeurtenissen uit het eerste deel. In het begin wordt de tijd genomen om dingen uit te leggen, maar om een of andere reden moet het laatste deel van de film ineens in een sneltreinvaart gaan. Om eerlijk te zijn: ik volgde het op een gegeven moment niet meer. Voor ik het wist was de film afgelopen en liep ik de zaal uit met vraagtekens.

    Compenseert de rest van de film dan voor dat einde? Dat wil ik ook weer niet zeggen. Het sterkste punt is de cinematografie. Regisseuse Nia DaCosta heeft hier zeker oog voor, ook al laat ze dit tegen het einde van de film ook varen. Het acteerwerk van Yahya Abdul-Mateen II en Teyonah Parris (WandaVision) is prima.

    Meer pluspunten heb ik eigenlijk niet. Candyman doet me teveel denken aan andere horrorfilms die hetzelfde doen, alleen doen die het dan beter. The Midnight Meat Train (2008) is namelijk ook zo’n stijlvolle horror. Hierin zien we Bradley Cooper als veel belovende fotograaf die in de ban raakt van iets duisters, alleen wordt het plot hier in Meat Train beter uitgewerkt. Overigens zijn zowel de originele Candyman als The Midnight Meat Train gebaseerd op verhalen van Clive Barker dus misschien is het niet vreemd dat thema’s overeenkomen. Daarnaast doet de visueel sterke The Town That Dreaded Sundown (2014) sequel het origineel beter in de film verweven. Gemiste kansen dus. Ik had zeker wel wat meer verwacht van Jordan Peele (Get Out) die hier deels verantwoordelijk is voor het script.

    Conclusie
    Zeg z’n naam maar niet. Wil je je toch aan deze film wagen kijk dan eerst het origineel.

  • Review van Escape Room: Tournament of Champions (2021)

    Review van Escape Room: Tournament of Champions (2021)

    Na de gebeurtenissen uit de eerste Escape Room (2019) gaan Zoey (Taylor Russell) en Ben (Logan Miller) in New York op zoek naar bewijs. Ze willen Minos, de organisatie achter de dodelijke escape room, ten verantwoording brengen. Helaas bevinden ze zich al snel in een nieuwe escape room, samen met de winnaars van eerdere Minos escape rooms. Wie overleeft deze tournament of champions?

    Beoordeling
    Sinds de versoepelingen heb ik mijn weg terug naar de bios gevonden. Van alle films die ik sindsdien heb gezien (o.a. Old, Run, A Quiet Place 2 en F9) kan ik zeggen dat ik mij het meest vermaakt heb met Escape Room: Tournament of Champions. Totaal onverwachts, want ik had alleen maar slechte dingen over de film gehoord. Wat mij betreft waren die slechte recensies onterecht, al kan ik mij voorstellen dat als je het eerste deel al niks vond dat je van Tournament of Champions ook niet blij gaat worden.

    Ik ben wel iemand die de eerste Escape Room kon waarderen, vooral omdat de focus lag op de puzzels en niet zozeer op bloedverlies. Dat zie je gelukkig ook in de sequel terug. Er zijn weer leuke nieuwe ‘kamers’ om te ontdekken, net iets grootschaliger dan in het eerste deel. Hier wordt dan ook voldoende tijd aan besteed. Doordat het een race tegen de klok is, is er helaas maar weinig tijd om de nieuwe personages te leren kennen. Zo zien we Holland Roden (ook te zien in de escape room film Follow Me) als iemand die geen pijn kan voelen. Dit is ook iets wat in de trailer wordt benoemd, maar er wordt bijna niets mee gedaan. Jammer, want dit had een interessant element kunnen zijn. Gelukkig zijn Zoey en Ben nog steeds sympathiek en is het zeker geen straf om de twee weer te volgen in deze sequel.

    Conclusie
    Tournament of Champions is leuk voor de liefhebbers van de eerste Escape Room. Vond je dat al niets, blijf dan weg. Ik heb me er prima mee vermaakt!

  • Review: Old (2021)

    Review: Old (2021)

    In Old verandert een dagje strand voor een groepje vakantiegangers in een ware nachtmerrie wanneer ze allemaal versneld blijken te verouderen. Tijd tikt weg terwijl ze wanhopig op zoek zijn naar een uitvlucht.

    beoordeling Old

    Love him or hate him: M. Night Shyamalan (Split)is weer terug met een nieuwe film. Ik mag Shyamalan wel. Niet al zijn films zijn geslaagd, maar hij durft wel out of the box te denken. Ook met Old levert hij weer eens iets anders dan anders af, al komt het plot niet van hemzelf. Old is gebaseerd op de graphic novel Sandcastle van Pierre-Oscar Lévy. Ik heb het niet gelezen dus daar kan ik je niet veel over vertellen. Wel heb ik mij afgevraagd wat je met dit concept nu echt kan doen. Mogelijk geeft Sandcastle daar wel een antwoord op, want Shyamalan doet er eigenlijk niet veel mee. Jammer! Het concept vind ik namelijk heel interessant: het idee van versneld verouderen en dat het leven aan ons voorbij gaat is beangstigend. Toch speelt Shyamalan daar niet erg op in. Hij lijkt meer geïnteresseerd te zijn in het afleveren van een aaneenschakeling van verontrustende scènes dan een verhaal waarin personages hun eigen vergankelijkheid onder ogen moeten zien te komen.

    Het acteerwerk is ook niet heel goed. Gael Garcia Bernal (The Motorcycle Diaries), Thomasin McKenzie (Jojo Rabbit) en Alex Wolff (Hereditary) hebben eerder laten zien dat ze prima kunnen acteren, maar het script van Old geeft ze niet veel om mee te werken. Zij komen er nog redelijk vanaf, maar de Luxemburgse Vicky Krieps als moeder van de twee jonge kinderen komt hier echt niet goed uit de verf.

    Waar past Old dan in het rijtje van Shyamalan films? Wat mij betreft ergens in de middenmoot. Op zich heb ik vermaakt met de film, ondanks bovengenoemde kritieken. Het is zeker geen After Earth of The Last Airbender-achtige flop.

    conclusie

    Old heeft een interessant concept, maar heeft verder weinig te bieden.

    2,5 sterren
  • Review: The Forever Purge (2021)

    Review: The Forever Purge (2021)

    Het is weer tijd voor de jaarlijkse Purge! De periode van 12 uur waarin criminaliteit is toegestaan en zelfs aangemoedigd wordt door de overheid. Maar wat gebeurt er wanneer mensen na die 12 uur niet willen stoppen en doorgaan met hun moordpartijen? Een wereld waarin er dagelijks geweld is! Kan je het je voorstellen? Gelukkig is The Forever Purge maar een film. /s

    Beoordeling
    Aan het einde van The Purge: Election Year (2016) werd The Purge door nieuw verkozen president Charlie Roan afgeschaft. De opening van The Forever Purge vertelt ons al snel dat Roan niet meer aan de macht is en de NFFA (New Founding Fathers of America) hebben besloten om The Purge weer een officiële feestdag te maken. Lucky us?

    Waarom ik dacht dat het een goed idee was om naar het vijfde deel van deze franchise te gaan? Ik weet het niet. Ik ben niet eens zo’n liefhebber van The Purge films en ik heb ze allemaal gezien. Misschien had ik door de aanwezigheid van Josh Lucas (Sweet Home Alabama) en Will Patton (Remember the Titans) stille hoop dat dit deel beter zou worden? Ik kan je vertellen: het wordt niet beter. In mijn recensie van de vorige film, The First Purge, noemde ik het mijn minst favoriete deel. Ja, dat deel ziet er ineens een stuk beter uit na het zien van The Forever Purge.

    Forever heeft niet echt een verhaal. Horror kan je het niet meer noemen. Het is die South Park aflevering (THEY TOOK OUR JOBS!) gevolgd door eindeloos geweld. Kwam schrijver James DeMonaco, die ook verantwoordelijk was voor de eerdere Purge films, maar met scherp commentaar over onze maatschappij. Maar dat komt maar niet. Het geheel is vrij saai. Zelfs Lucas en Patton kunnen dat niet goed maken.

    Conclusie
    Please laat dit de laatste Purge film zijn!