BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: Old (2021)

    Review: Old (2021)

    In Old verandert een dagje strand voor een groepje vakantiegangers in een ware nachtmerrie wanneer ze allemaal versneld blijken te verouderen. Tijd tikt weg terwijl ze wanhopig op zoek zijn naar een uitvlucht.

    beoordeling Old

    Love him or hate him: M. Night Shyamalan (Split)is weer terug met een nieuwe film. Ik mag Shyamalan wel. Niet al zijn films zijn geslaagd, maar hij durft wel out of the box te denken. Ook met Old levert hij weer eens iets anders dan anders af, al komt het plot niet van hemzelf. Old is gebaseerd op de graphic novel Sandcastle van Pierre-Oscar Lévy. Ik heb het niet gelezen dus daar kan ik je niet veel over vertellen. Wel heb ik mij afgevraagd wat je met dit concept nu echt kan doen. Mogelijk geeft Sandcastle daar wel een antwoord op, want Shyamalan doet er eigenlijk niet veel mee. Jammer! Het concept vind ik namelijk heel interessant: het idee van versneld verouderen en dat het leven aan ons voorbij gaat is beangstigend. Toch speelt Shyamalan daar niet erg op in. Hij lijkt meer geïnteresseerd te zijn in het afleveren van een aaneenschakeling van verontrustende scènes dan een verhaal waarin personages hun eigen vergankelijkheid onder ogen moeten zien te komen.

    Het acteerwerk is ook niet heel goed. Gael Garcia Bernal (The Motorcycle Diaries), Thomasin McKenzie (Jojo Rabbit) en Alex Wolff (Hereditary) hebben eerder laten zien dat ze prima kunnen acteren, maar het script van Old geeft ze niet veel om mee te werken. Zij komen er nog redelijk vanaf, maar de Luxemburgse Vicky Krieps als moeder van de twee jonge kinderen komt hier echt niet goed uit de verf.

    Waar past Old dan in het rijtje van Shyamalan films? Wat mij betreft ergens in de middenmoot. Op zich heb ik vermaakt met de film, ondanks bovengenoemde kritieken. Het is zeker geen After Earth of The Last Airbender-achtige flop.

    conclusie

    Old heeft een interessant concept, maar heeft verder weinig te bieden.

    2,5 sterren
  • Review: The Forever Purge (2021)

    Review: The Forever Purge (2021)

    Het is weer tijd voor de jaarlijkse Purge! De periode van 12 uur waarin criminaliteit is toegestaan en zelfs aangemoedigd wordt door de overheid. Maar wat gebeurt er wanneer mensen na die 12 uur niet willen stoppen en doorgaan met hun moordpartijen? Een wereld waarin er dagelijks geweld is! Kan je het je voorstellen? Gelukkig is The Forever Purge maar een film. /s

    Beoordeling
    Aan het einde van The Purge: Election Year (2016) werd The Purge door nieuw verkozen president Charlie Roan afgeschaft. De opening van The Forever Purge vertelt ons al snel dat Roan niet meer aan de macht is en de NFFA (New Founding Fathers of America) hebben besloten om The Purge weer een officiële feestdag te maken. Lucky us?

    Waarom ik dacht dat het een goed idee was om naar het vijfde deel van deze franchise te gaan? Ik weet het niet. Ik ben niet eens zo’n liefhebber van The Purge films en ik heb ze allemaal gezien. Misschien had ik door de aanwezigheid van Josh Lucas (Sweet Home Alabama) en Will Patton (Remember the Titans) stille hoop dat dit deel beter zou worden? Ik kan je vertellen: het wordt niet beter. In mijn recensie van de vorige film, The First Purge, noemde ik het mijn minst favoriete deel. Ja, dat deel ziet er ineens een stuk beter uit na het zien van The Forever Purge.

    Forever heeft niet echt een verhaal. Horror kan je het niet meer noemen. Het is die South Park aflevering (THEY TOOK OUR JOBS!) gevolgd door eindeloos geweld. Kwam schrijver James DeMonaco, die ook verantwoordelijk was voor de eerdere Purge films, maar met scherp commentaar over onze maatschappij. Maar dat komt maar niet. Het geheel is vrij saai. Zelfs Lucas en Patton kunnen dat niet goed maken.

    Conclusie
    Please laat dit de laatste Purge film zijn!

  • Fear Street Part One: 1994 (2021) review

    Fear Street Part One: 1994 (2021) review

    Welkom in Shadyside, een stadje dat geplaagd wordt door een reeks gruwelijke moorden. Deena (Kiana Madeira) en haar vrienden proberen haar ex Sam (Olivia Scott Welch) te redden van een bovennatuurlijk kwaad wat de bron lijkt te zijn van alle slachtpartijen.

    beoordeling

    Ik kan niet zeggen dat ik echt ben opgegroeid met Fear Street, want ik had welgeteld maar één Fear Street boek. Toen ik de trailer zag voor deze film, of eigenlijk film trilogy event zoals Netflix het noemt, leek het me leuk, al was ik me er pijnlijk van bewust dat ik zo’n 20 jaar ouder ben de beoogde doelgroep. Maar goed, als slasher fan kan je niet echt kieskeurig zijn. Zoveel keuze hebben we tegenwoordig niet! Dus afgelopen vrijdag, op de release dag, heb ik Fear Street Part One: 1994 gekeken.

    Ik zal eerlijk zijn: ik heb me hier goed mee vermaakt! Ik ga niet zover dat ik het daadwerkelijk een goede film vind, maar het scoort (voor mij) zeer hoog op entertainment. Misschien speelt mee dat 1994 vaak vergeleken wordt met Scream en laat dat nou juist mijn favoriete film zijn. Het zorgde voor een welkom stukje nostalgie naar de jaren ’90 en de slashers van die tijd. Wat dat betreft kon ik de setting van de film zeker waarderen, al hadden ze er wel nog iets meer mee mogen doen.

    Eén ding waar ik me wel aan stoorde; onze heldin Deena. Zij is bijzonder onsympathiek helaas. Een vreemde keuze, want je wil toch dat het publiek achter je final girl staat. Anders gaan ze rooten voor de killer. Dat is prima voor een zoveelste Friday the 13th sequel (go Jason!), maar niet in een trilogie als deze. Haar vrienden waren ook wel irritant, maar gaandeweg kon ik die wel beter waarderen. Benjamin Flores Jr. als broertje van Deena was de uitblinker van het stel.

    De film is iets aan de lange kant. In plaats van kiezen voor filler hadden ze personages wat meer mogen uitdiepen. Maar goed, het mag de pret niet drukken. In Part Two: 1978, die aankomende vrijdag op Netflix verschijnt, gaan we verder terug de tijd in en leren we meer over de eerdere moordpartijen. De Friday the 13th-achtige camp setting ziet er in ieder geval fun uit!

    conclusie

    Fear Street Part One: 1994 zorgt voor nostalgie naar de hoogtijdagen van de slasher en is een geslaagde opening van de trilogie.

    3,5 sterren
  • Review: Spiral (2021)

    Review: Spiral (2021)

    Detective Zeke Banks (Chris Rock) onderzoekt een reeks gruwelijke moorden die doen denken aan het werk van de Jigsaw killer. Deze nieuwe moordenaar lijkt het gemunt te hebben op politieagenten. Wat heeft dit met zijn vader (Samuel L. Jackson), een oud politieagent, te maken? En weet Zeke zelf uit handen van de Spiral killer te blijven?

    Beoordeling
    Ik ben wel een liefhebber van de Saw films. Niet zozeer van de traps, maar de twists kan ik wel waarderen. Ik keek dan ook behoorlijk uit naar Spiral. Zeker omdat hoofdrolspeler Chris Rock zelf een grote fan is van de franchise en met het idee voor deze film kwam. Helaas werd Spiral een jaar uitgesteld door corona. Was de film het wachten waard? Ik kan je vertellen: nee, dat was het jammergenoeg niet.

    Spiral is van The Book of Saw, zoals ze het zelf noemen, maar ze hadden dat idee net zo goed los kunnen laten. Het is een generieke politie film geworden met wat traps. Er zit geen spanning in, want als je een paar van dit soort films hebt gezien dan weet je al snel wie de killer is. Hier in Spiral is het wel heel overduidelijk. Ik hoopte vurig dat er misschien nog een andere twist zou komen, maar helaas. Hier moeten we het mee doen. Ook het acteerwerk gaat geen prijzen winnen. Niet dat er in de eerdere Saw films zo geweldig werd geacteerd, daar ben ik me van bewust. Toch had ik van Chris Rock wel iets meer verwacht. Soms had ik het gevoel dat hij dacht dat dit een komedie was wat niet passend was bij de toon van de film. Samuel L. Jackson heeft een bijrol en doet zijn ding zoals we van hem gewend zijn.

    Conclusie
    Spiral heeft weinig te bieden, voor zowel Saw fans als reguliere film fans.

  • Review: A Quiet Place Part II (2021)

    Review: A Quiet Place Part II (2021)

    In A Quiet Place Part II volgen we Evelyn Abbott (Emily Blunt) en haar gezin na de gebeurtenissen uit het eerste deel. In hun strijd om te overleven ontdekken ze dat ze er meer gevaar op de loer ligt dan alleen de monsters.

    Beoordeling
    Ik zal eerlijk zijn: toen ik richting de bioscoop ging voor A Quiet Place Part II had ik helemaal geen zin in deze film. Het eerste deel vond ik heel goed en een sequel voelde totaal onnodig. De goede recensies en het feit dat John Krasinski opnieuw plaats nam op de regiestoel overtuigde mij om de film toch een kans te geven. Ik ben blij dat ik het heb gedaan.

    De sterke opening pakte mij meteen. Het is flashback naar de eerste dag van de apocalyps en dat betekent dat we nog even kunnen genieten van Krasinski zelf als Abbott patriarch Lee. Maar na de title card wordt toch echt het verhaal weer opgepakt en zien we dat de familie Abbott stilletjes op pad gaat. Ik kan me niet vinden in alle keuzes die Krasinski, ook verantwoordelijk voor het script, hier maakt. Die scène bij de kade vond ik niet passen en het deed me meer denken aan een slechte aflevering van The Walking Dead. Gezien de film maar zo’n 1,5 uur duurt kan ik me voorstellen dat hij nog een scène nodig had om de boel wat op te vullen, maar ik had liever gezien dat de tijd anders werd besteed. Zonder teveel te spoilen had ik graag gewild dat we wat meer van Djimon Hounsou’s personage hadden gezien en zijn verhaallijn. Overigens snap ik niet dat deze tweevoudig Oscar genomineerde acteur telkens maar moet komen opdraven in bijrolletjes in grote producties (zie ook: Shazam, Captain Marvel, Furious 7). Geef die man weer eens goede rol! Maar goed, ik dwaal af.

    Technisch gezien zit de film goed in elkaar. Je ziet dat Krasinski groeit als regisseur. Hij weet dan ook de spanning er goed in te houden en saai wordt het geen moment. Complimenten voor de acteerprestaties van Emily Blunt en haar onscreen kids Millicent Simmonds en Noah Jupe.

    Conclusie
    A Quiet Place Part II is een waardige sequel en een bioscoop bezoekje meer dan waard.