BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Recensie: Malignant (2021)

    Recensie: Malignant (2021)

    poster MalignantMadison (Annabelle Wallis) heeft sinds de moord op haar vriend last van visioenen van gruwelijke moorden. Ze ontdekt dat deze moorden daadwerkelijk zijn gebeurd. Er blijkt een link te zijn met haar mysterieuze verleden en al snel wordt Madison zelf verdacht.

    Beoordeling
    James Wan, de man achter Saw en The Conjuring, ging na het blockbuster succes van Aquaman terug naar zijn horror roots. Hij bracht ons Malignant, een vrij goedkoop ogende film vol matig acteerwerk. Het eerste uur heb ik me vooral zitten afvragen waar de positieve recensies op gebaseerd waren. Ik heb zelfs overwogen om de film af te zetten. Het mysterie is redelijk interessant, maar alles er omheen is slecht uitgevoerd. En dat ben ik niet gewend van Wan! Hoewel ik in hem nooit een top regisseur heb gezien, is het eerste uur van Malignant zwaar onder zijn niveau.

    Wat Wan wel is, is een visionair. Hij heeft veel voor het horror genre betekend en heeft het horror landschap de laatste 20 jaar gevormd. Zonder Wan geen Insidious, Annabelle, The Nun of later dit jaar Saw X. Dus het is maar goed dat ik Malignant na een uur niet heb afgezet, want de twist in de tweede helft is zo krankzinnig… het maakt bijna die waardeloze eerste helft goed! Aan zijn ideeën ligt het dus niet. Ook met Malignant laat hij weer zien één van de meest vernieuwende horror filmmakers te zijn. Sorry dat ik aan je getwijfeld hebt, James Wan!

    Toch jammer van die eerste helft. Als daar meer aandacht aan was besteed, of ze hadden op z’n minst sterkere acteurs gecast om het niveau naar boven te tillen, dan had Malignant een instant classic kunnen zijn.

    Conclusie
    Malignant voelt als een goedkope B-film, maar James Wan weet te verrassen met een krankzinnige tweede helft.

    3 sterren



    Malignant is te bekijken via:

  • Recensie: About Fate (2022)

    Recensie: About Fate (2022)

    About Fate poster

    Het is oudejaarsdag en Margot (Emma Roberts) is net gedumpt door haar vriend. Ze is wanhopig op zoek naar een date voor de bruiloft van haar zus (Britt Robertson) later op de dag. Toeval brengt de charmante Griffin (Thomas Mann) op haar pad. Hoewel hij op het punt staat zich te verloven met influencer Clementine (Madelaine Petsch), besluit hij mee te gaan naar de bruiloft en zich voor te doen als Margots vriend.

    beoordeling

    About Fate is een romantische komedie van Tiffany Paulsen, schrijfster van de Netflix film Holidate (2020), ook met Emma Roberts in de hoofdrol. Toevallig is Holidate één van mijn favoriete romcoms van de afgelopen jaren dus dat maakte About Fate voor mij een must see.

    Het resultaat is een zoete film over het lot. Over dat sommige dingen in het leven voorbestemd zijn en dat echte liefde alles overwint. Wat dat betreft is het een heel andere film dan Holidate, dat meer cynisch van aard is. About Fate is een heerlijke feel good movie. Wel super voorspelbaar en weinig vernieuwend, maar absoluut vermakelijk voor de romcom fans.

    Emma Roberts en Thomas Mann zijn overtuigend als twee vreemden die gaandeweg steeds gecharmeerder van elkaar raken. Ze hebben de chemistry die nodig is om een film als deze te verkopen. Roberts heeft duidelijk de charme van haar tante Julia, al zit er weinig uitdaging in haar rol. Margot heeft veel weg van haar Holidate personage Sloane, alleen is ze wat positiever ingesteld. Mann weet net als in de film Me, Earl and the Dying Girl de innerlijke struggle van zijn personage goed over te brengen. Britt Robertson (I Still Believe) en Riverdale-actrice Madelaine Petsch spelen prima bijrollen.

    conclusie

    Romcom fans zullen zich prima vermaken met About Fate, een zoete film die leunt op de charmes van Emma Roberts en Thomas Mann.

    3 sterren
  • Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One (2023) recensie

    Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One (2023) recensie

    poster Dead Reckoning


    In Dead Reckoning Part One krijgt de Impossible Mission Force (IMF), onder leiding van Ethan Hunt (Tom Cruise), een nieuwe missie. Ze moeten twee sleutels zien te bemachtigen om te voorkomen dat ze in de verkeerde handen zullen vallen. Klinkt als een simpel klusje voor het IMF-team? Dievegge Grace (Hayley Atwell) maakt het Ethan zeker niet makkelijk wanneer ze een sleutel voor zijn neus weet weg te kapen. De twee zullen moeten samenwerken om een wereldwijde dreiging te voorkomen.

    beoordeling

    Dead Reckoning Part One is alweer het zevende deel in de populaire Mission: Impossible franchise. Christopher McQuarrie is na zijn succesvolle eerdere delen Rogue Nation en Fallout opnieuw in de regiestoel te vinden. Samen met Tom Cruise vormt hij een topteam, want ze leveren met Dead Reckoning Part One opnieuw een actiespektakel af.

    Cruise mag dan inmiddels 61 zijn, maar dat weerhoudt hem niet om er vol voor te gaan. Ook voor deze film drijft hij zichzelf tot een uiterste met levensgevaarlijke stunts. Het resultaat mag er wezen. Al het stuntwerk ziet er fantastisch uit! De rest van de cast mag er ook zijn. Ving Rhames en Simon Pegg zijn zoals altijd goed. Franchise nieuwkomer Hayley Atwell (aka Peggy Carter uit de MCU) weet haar ervaren collega’s goed bij te benen. Rebecca Ferguson, één van de sterkste spelers uit Rogue Nation, krijgt helaas niet veel te doen. Jammer dat ze plaats lijkt te moeten maken voor Atwell. Verder keek ik erg uit naar de terugkeer van Kittridge (Henry Czerny) uit de eerste Mission: Impossible. Czerny stelt nooit teleur; ook al krijgt hij niet veel te doen, hij weet er altijd het beste van te maken.

    Het verhaal vind ik niet heel boeiend. Een groot gevaar, een onmogelijke missie. Je kent het riedeltje wel na zoveel films. Storend was het niet, omdat de invulling (denk actie, cinematografie, geluid, acteerwerk) heel goed was. Het is wel duidelijk allemaal een opzet voor Dead Reckoning Part Two. Maar als dit alleen het voorproefje was, dan staat er ons nog een hoop goeds te wachten in het volgende deel. Ik heb er zin in!

    conclusie

    Dead Reckoning Part One laat zien dat de Mission: Impossible franchise (én Tom Cruise!) nog in topvorm is. Een geweldig actiespektakel van begin tot eind.

    4 sterren
  • Recensie: Halloween Kills (2021)

    Recensie: Halloween Kills (2021)

    poster Halloween Kills

    Michael Myers heeft de gebeurtenissen van Halloween (2018) overleefd. Hij gaat door met zijn moordpartijen en laat een spoor van lijken achter in het dorpje Haddonfield, Illinois. Laurie (Oscar winnares Jamie Lee Curtis) is door eerdere verwondingen met tegenzin aan een ziekenhuisbed gekluisterd. De bewoners van Haddonfield spannen samen om Michael te stoppen. EVIL DIES TONIGHT!

    beoordeling

    De Halloween franchise kreeg in 2018 een reboot, met een directe sequel op de originele Halloween (1978) met Jamie Lee Curtis. Na het succes van deze reboot werden twee sequels aangekondigd: Halloween Kills en Halloween Ends. Hier ligt meteen het probleem van Kills: het heeft last van middelste-film-in-een-trilogie syndroom. Het gaat nergens heen en je weet dat er niets bijzonders gaat gebeuren, want dat komt pas in het derde en laatste deel van de trilogie. Dat zie je hier in Kills heel goed, want Laurie, onze ultieme final girl, wordt de hele film buitenspel gehouden. En dus moeten we het maar doen met een dosis nostalgie (niet erg), eendimensionele personages (wel erg) en een onnodig subplot over massahysterie.

    Laten we beginnen met de nostalgie. Halloween Kills brengt meerdere personages en hun originele acteurs uit Halloween (1978) terug: Nancy Stephens (Marion), Real Housewife Kyle Richards (Lindsey) en Charles Cyphers (sheriff Brackett). Heel leuk om ze na 40 jaar weer te zien! Een ander personage uit het origineel is Tommy Doyle, nu gespeeld door jaren ’80 icoon Anthony Michael Hall (The Breakfast Club). Ik had graag Paul Rudd terug gezien als Tommy, maar laten we eerlijk zijn: Rudd probeert waarschijnlijk nog steeds te vergeten dat hij ooit in Halloween 6 heeft gespeeld.

    Fun fact: Nancy Stephens keerde ook terug als Marion in Halloween: H20, maar de makers van Kills willen graag dat we die tijdslijn vergeten

    Eendimensionaal is wat we Tommy hier kunnen noemen. Hij is obsessed met het verleden en obsessed met Michael doden, maakt niet uit wat het kost. Iets meer diepgang was welkom geweest. Helaas zijn de meeste personages flinterdun geschreven. Big John (Scott MacArthur) en Little John (Michael McDonald) zijn de beste nieuwe personages, al is dat meer aan de charmante acteurs te danken dan het script. Officer Hawkins (Will Patton) krijgt wel een backstory, wat voelt als filler, maar op zich is de uitvoering aardig gedaan. In flashback zien we dat zijn jonge versie gespeeld wordt door de altijd welkome Thomas Mann (Me, Earl and the Dying Girl).

    Tot slot, massahysterie. Een ontsnapte psychiatrische patiënt wordt aangezien voor moordmachine Michael Myers en heel Haddonfield keert zich tegen hem. Een belachelijke verhaallijn die teveel tijd in beslag neemt. Liever had ik gezien dat de personages beter waren uitgewerkt. Gelukkig is niet alles slecht. De kills zijn best goed. Michael is echt hardcore in deze film. Ook spelen de meeste acteurs prima, denk aan Curtis, Patton, Mann, Judy Greer en Dylan Arnold. Weet je, als je het hele plot van de film weet los te laten, dan kan je je wel vermaken met deze slasher.

    conclusie

    Halloween Kills heeft last van middelste-film-in-een-trilogie syndroom, maar tenminste zijn de kills zelf goed.

    2,5 sterren
  • Recensie: Last Night in Soho (2021)

    Recensie: Last Night in Soho (2021)

    Last Night in Soho posterEloise (Thomasin McKenzie) verhuist naar Londen om aan de mode academie te studeren. Eenmaal daar krijgt ze visioenen van een glamoureuze wannabe zangeres genaamd Sandie (Anya Taylor-Joy) in de jaren ’60. Wanneer de scheidingslijn tussen realiteit en fantasie begint te vervagen, bevindt Eloise zich in het midden van een moord mysterie.

    Beoordeling
    Regisseur Edgar Wright is bekend van hit films als Shaun of the Dead, Scott Pilgrim vs the World en Baby Driver. Hij is heel goed in ons top entertainment geven, maar diepgang is vaak ver te zoeken in zijn projecten. Zo ook hier in Last Night in Soho. Het ziet er prachtig uit. De hele film is een lust voor het oog! Met dank aan cinematographer Chung-hoon Chung, die eerder verantwoordelijk was voor de mooie beelden van films als Stoker en Oldboy. Ook het acteerwerk is goed en de soundtrack past perfect. Tot zover ben ik helemaal fan van Last Night in Soho.

    Alleen is het script jammergenoeg vrij mager. Wright weet helaas geen goede balans te vinden tussen de moderne verhaallijn en de jaren ’60 perikelen; op beide vlakken schiet de film te kort. Eloise, onze moderne heldin, is niet heel boeiend als personage. Er hangt wat mysterie om haar heen door haar overleden moeder en frequente verwijzingen naar eerdere psychische problemen. Helaas doet Wright hier niets mee. Het lijkt er alleen in gegooid te zijn om je af te laten vragen of Eloise ‘gek’ is of niet. Die momenten zijn er helaas te vaak, waardoor de film in herhaling valt. Ook het verhaal van Sandie had verder uitgediept mogen worden, want die ontknoping voelde niet helemaal verdiend.

    Thomasin McKenzie (Jojo Rabbit) en Anya Taylor-Joy doen hun best met het materiaal dat ze gegeven is. Bijrollen van Matt Smith, Terence Stamp en Diana Rigg hadden ook verder uitgewerkt mogen worden, maar de acteurs zelf spelen prima.

    Uiteindelijk heb ik me goed vermaakt met Last Night in Soho en kan ik de film zeker aanraden. Al hoop ik dat Wright met zijn volgende project niet weer in dezelfde valkuil valt.

    Conclusie
    Last Night in Soho bevat meer stijl dan inhoud, maar in handen van Edgar Wright is dat helemaal niet zo erg.

    4 sterren

    Last Night in Soho is te bekijken via: