BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Recensie: Halloween Kills (2021)

    Recensie: Halloween Kills (2021)

    poster Halloween Kills

    Michael Myers heeft de gebeurtenissen van Halloween (2018) overleefd. Hij gaat door met zijn moordpartijen en laat een spoor van lijken achter in het dorpje Haddonfield, Illinois. Laurie (Oscar winnares Jamie Lee Curtis) is door eerdere verwondingen met tegenzin aan een ziekenhuisbed gekluisterd. De bewoners van Haddonfield spannen samen om Michael te stoppen. EVIL DIES TONIGHT!

    beoordeling

    De Halloween franchise kreeg in 2018 een reboot, met een directe sequel op de originele Halloween (1978) met Jamie Lee Curtis. Na het succes van deze reboot werden twee sequels aangekondigd: Halloween Kills en Halloween Ends. Hier ligt meteen het probleem van Kills: het heeft last van middelste-film-in-een-trilogie syndroom. Het gaat nergens heen en je weet dat er niets bijzonders gaat gebeuren, want dat komt pas in het derde en laatste deel van de trilogie. Dat zie je hier in Kills heel goed, want Laurie, onze ultieme final girl, wordt de hele film buitenspel gehouden. En dus moeten we het maar doen met een dosis nostalgie (niet erg), eendimensionele personages (wel erg) en een onnodig subplot over massahysterie.

    Laten we beginnen met de nostalgie. Halloween Kills brengt meerdere personages en hun originele acteurs uit Halloween (1978) terug: Nancy Stephens (Marion), Real Housewife Kyle Richards (Lindsey) en Charles Cyphers (sheriff Brackett). Heel leuk om ze na 40 jaar weer te zien! Een ander personage uit het origineel is Tommy Doyle, nu gespeeld door jaren ’80 icoon Anthony Michael Hall (The Breakfast Club). Ik had graag Paul Rudd terug gezien als Tommy, maar laten we eerlijk zijn: Rudd probeert waarschijnlijk nog steeds te vergeten dat hij ooit in Halloween 6 heeft gespeeld.

    Fun fact: Nancy Stephens keerde ook terug als Marion in Halloween: H20, maar de makers van Kills willen graag dat we die tijdslijn vergeten

    Eendimensionaal is wat we Tommy hier kunnen noemen. Hij is obsessed met het verleden en obsessed met Michael doden, maakt niet uit wat het kost. Iets meer diepgang was welkom geweest. Helaas zijn de meeste personages flinterdun geschreven. Big John (Scott MacArthur) en Little John (Michael McDonald) zijn de beste nieuwe personages, al is dat meer aan de charmante acteurs te danken dan het script. Officer Hawkins (Will Patton) krijgt wel een backstory, wat voelt als filler, maar op zich is de uitvoering aardig gedaan. In flashback zien we dat zijn jonge versie gespeeld wordt door de altijd welkome Thomas Mann (Me, Earl and the Dying Girl).

    Tot slot, massahysterie. Een ontsnapte psychiatrische patiënt wordt aangezien voor moordmachine Michael Myers en heel Haddonfield keert zich tegen hem. Een belachelijke verhaallijn die teveel tijd in beslag neemt. Liever had ik gezien dat de personages beter waren uitgewerkt. Gelukkig is niet alles slecht. De kills zijn best goed. Michael is echt hardcore in deze film. Ook spelen de meeste acteurs prima, denk aan Curtis, Patton, Mann, Judy Greer en Dylan Arnold. Weet je, als je het hele plot van de film weet los te laten, dan kan je je wel vermaken met deze slasher.

    conclusie

    Halloween Kills heeft last van middelste-film-in-een-trilogie syndroom, maar tenminste zijn de kills zelf goed.

    2,5 sterren
  • Recensie: Last Night in Soho (2021)

    Recensie: Last Night in Soho (2021)

    Last Night in Soho posterEloise (Thomasin McKenzie) verhuist naar Londen om aan de mode academie te studeren. Eenmaal daar krijgt ze visioenen van een glamoureuze wannabe zangeres genaamd Sandie (Anya Taylor-Joy) in de jaren ’60. Wanneer de scheidingslijn tussen realiteit en fantasie begint te vervagen, bevindt Eloise zich in het midden van een moord mysterie.

    Beoordeling
    Regisseur Edgar Wright is bekend van hit films als Shaun of the Dead, Scott Pilgrim vs the World en Baby Driver. Hij is heel goed in ons top entertainment geven, maar diepgang is vaak ver te zoeken in zijn projecten. Zo ook hier in Last Night in Soho. Het ziet er prachtig uit. De hele film is een lust voor het oog! Met dank aan cinematographer Chung-hoon Chung, die eerder verantwoordelijk was voor de mooie beelden van films als Stoker en Oldboy. Ook het acteerwerk is goed en de soundtrack past perfect. Tot zover ben ik helemaal fan van Last Night in Soho.

    Alleen is het script jammergenoeg vrij mager. Wright weet helaas geen goede balans te vinden tussen de moderne verhaallijn en de jaren ’60 perikelen; op beide vlakken schiet de film te kort. Eloise, onze moderne heldin, is niet heel boeiend als personage. Er hangt wat mysterie om haar heen door haar overleden moeder en frequente verwijzingen naar eerdere psychische problemen. Helaas doet Wright hier niets mee. Het lijkt er alleen in gegooid te zijn om je af te laten vragen of Eloise ‘gek’ is of niet. Die momenten zijn er helaas te vaak, waardoor de film in herhaling valt. Ook het verhaal van Sandie had verder uitgediept mogen worden, want die ontknoping voelde niet helemaal verdiend.

    Thomasin McKenzie (Jojo Rabbit) en Anya Taylor-Joy doen hun best met het materiaal dat ze gegeven is. Bijrollen van Matt Smith, Terence Stamp en Diana Rigg hadden ook verder uitgewerkt mogen worden, maar de acteurs zelf spelen prima.

    Uiteindelijk heb ik me goed vermaakt met Last Night in Soho en kan ik de film zeker aanraden. Al hoop ik dat Wright met zijn volgende project niet weer in dezelfde valkuil valt.

    Conclusie
    Last Night in Soho bevat meer stijl dan inhoud, maar in handen van Edgar Wright is dat helemaal niet zo erg.

    4 sterren

    Last Night in Soho is te bekijken via:

  • Recensie: Umma (2022)

    Recensie: Umma (2022)

    Umma posterAmanda (Sandra Oh) en haar tienerdochter Chris (Fivel Stewart) leiden een teruggetrokken bestaan op een boerderij. Wanneer een urn met as van haar vervreemde moeder wordt bezorgd, raakt Amanda bezeten door een angst om in haar moeder te veranderen.

    Beoordeling
    Een horrorfilm met Grey’s Anatomy en Killing Eve topper Sandra Oh, dat leek me wel wat! Helaas is Umma (Koreaans voor moeder) een film die waarschijnlijk beter tot haar recht was gekomen zonder horror elementen. In z’n kern is Umma een drama over generational trauma, ofwel trauma dat generatie op generatie wordt doorgegeven. Zo is Amanda in haar jeugd door haar moeder mishandeld. Zij heeft nooit haar trauma verwerkt, waardoor arme dochter Chris in een huis moet opgroeien zonder elektriciteit. En dit is nog voor Amanda in haar moeder dreigt te veranderen!

    Op zich is generational trauma dus een interessant gegeven voor een film. Toch vonden de makers het nodig om er nog een bovennatuurlijke tintje aan te geven. Al is Umma nauwelijks horror te noemen, ook al wordt het zo geadverteerd. Het voelt als een goedkope manier om meer kijkers te trekken. Liever had ik gezien dat ze de personages verder uitgediept hadden en we meer over Amanda’s moeder te weten waren gekomen. Op beide vlakken schiet de film dus tekort.

    Aan Sandra Oh ligt het niet, want zij is zoals altijd goed. Helaas krijgt de Golden Globe-winnares hier niet de kans om haar acteertalent echt te laten zien. Ze krijgt prima tegenspel van Atypical-actrice Fivel Stewart als haar dochter. Dermot Mulroney (Scream 6) heeft een welkome bijrol, al krijgt hij niet veel te doen.

    Conclusie
    Umma schiet op meerdere vlakken tekort. Zelfs Sandra Oh kan het niet redden.

    2,5 sterren



    Umma is te bekijken via:

  • Recensie: No Hard Feelings (2023)

    Recensie: No Hard Feelings (2023)

    poster No Hard Feelings

    Maddie (Jennifer Lawrence) dreigt haar huis te verliezen en is wanhopig op zoek naar een auto om als Uber driver te kunnen werken. Een vreemde advertentie geeft haar hoop: ouders zijn op zoek naar een jongedame die hun 19-jarige zoon uit zijn comfortzone weet te trekken in ruil voor een auto. Maddie gooit haar seksualiteit in de strijd, maar ontdekt al snel dat er meer nodig om de schuchtere Percy (Andrew Barth Feldman) uit zijn schulp te krijgen voordat hij vertrekt om te gaan studeren.

    beoordeling

    Hoe lang is het geleden dat we een goede komedie hebben gekregen? Dan denk ik toch echt terug aan 2018; het jaar dat zowel Game Night als Blockers werden uitgebracht. Ik had echt zin in een goede komedie en gelukkig stelt No Hard Feelings niet teleur!

    Het verhaal doet denken aan een andere komedie, Failure to Launch (2006) met Matthew McConaughey en Sarah Jessica Parker. In die film krijgt Parker de taak om 30-plusser McConaughey het huis van zijn ouders uit te krijgen. Ondanks het vergelijkbare verhaal, voelt No Hard Feelings gelukkig aan als een frisse komedie. Er valt genoeg te lachen; de humor is vrij ordinair (niet erg) en de situaties waar de personages zich in bevinden zijn absurd. In Oscar-winnares Jennifer Lawrence hebben ze de perfecte actrice gevonden voor deze film. Zij is hilarisch en schaamteloos als Maddie. Lawrence gaat er helemaal voor en weet de humor goed te verkopen.

    Wat maakt een komedie verder goed? Persoonlijk vind ik dat er ook hart in de film moet zitten. No Hard Feelings weet een goede balans te vinden tussen de ordinaire humor en hart. Het is mooi om te zien hoe de vriendschap tussen Maddie en Percy zich ontwikkelt. Ook in deze scènes is Lawrence sterk. Ze krijgt goed tegenspel van nieuwkomer Andrew Barth Feldman die zich meer dan staande weet te houden naast Lawrence. Een hoogtepunt is wanneer Feldman de Hall & Oates hit Maneater voor haar zingt.

    Natuurlijk zijn er ook minpuntjes te benoemen. Zo is het personage van Percy inconsistent geschreven. Hij is helemaal niet zo awkward in contact met leeftijdsgenoten. Maar misschien is dat gewoon het beeld dat zijn ouders (Matthew Broderick en Laura Benanti) van hem hebben. Overigens leuk om Broderick – aka Ferris Bueller! – hier te zien in de vaderrol.

    conclusie

    No Hard Feelings is een heerlijke komedie met een goede balans tussen humor en hart. Jennifer Lawrence en Andrew Barth Feldman zijn in topvorm!

    4 sterren
  • Recensie: Clock (2023) op Disney+

    Recensie: Clock (2023) op Disney+

    poster Clock (2023)Ella (Dianna Agron) is 37, gelukkig getrouwd en heeft geen kinderwens. Onder druk van familie en vrienden besluit ze hulp te zoeken om haar biologische klok te repareren. Ze doet mee aan een klinisch onderzoek, maar de behandeling blijkt gevaarlijke bijwerkingen te hebben. Ella lijkt steeds meer de grip op de realiteit te verliezen.

    Beoordeling
    Geen kinderen willen. Het blijft een gevoelig onderwerp voor veel mensen. Mooi dat Clock het onder de aandacht brengt en goed illustreert wat de druk om kinderen te krijgen met iemand doet. Zo zegt Ella op een gegeven moment een kind te willen, alleen maar om van het gezeur van anderen af te zijn. Geen goede reden, maar wel één waar sommige vrouwen zich in zullen herkennen. Net als dat zwanger worden ook zijn tol kan eisen van je lichaam en geest.

    Clock zou prima een Black Mirror aflevering kunnen zijn met haar dystopische elementen en gebruik van technologie. Ondanks dat is het thema van de film interessanter dan de horror aspecten. De echte horror zit in het verliezen van je autonomie. In de druk die de maatschappij vrouwen oplegt om kinderen te krijgen. Denk aan alles wat er in Amerika gebeurt rond het afschaffen van Roe vs Wade. Uiteindelijk weet de film hier toch een aardige balans in te vinden. Clock wordt gesterkt door een goede hoofdrol van Glee-actrice Dianna Agron. Zij weet de innerlijke worsteling van Ella goed over te brengen. Ook valt de cinematografie in positieve zin op.

    Grootste minpunt is het einde. Het is iets wat ik de laatste tijd wel vaker zie; een film bevat interessante ideeën, maar het is lastig om er een bevredigend einde aan te breien. Laat dit je niet weerhouden om Clock een kans te geven. Met haar speelduur van maar 1,5 uur is het zeker de moeite om hier een avond aan te besteden.

    Conclusie
    Clock bevat Black Mirror-achtige elementen, maar moet het hebben van het thema en de sterke hoofdrol van Dianna Agron.

    3,5 sterren