BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Recensie: Nosferatu (2024)

    Recensie: Nosferatu (2024)

    In Nosferatu (2024) wordt de jonge Ellen Hutter (Lily-Rose Depp) gekweld door een vampier (Bill Skarsgard) die in de ban van haar is.

    beoordeling Nosferatu (2024)

    Regisseur Robert Eggers maakt niet de meest gangbare films, denk aan The Witch en The Lighthouse. Verwacht van Nosferatu dan ook geen makkelijk wegkijkende horrorfilm, met glinsterende vampieren. Dan zit je bij deze film echt verkeerd.

    Nosferatu is een remake van de gelijknamige horror klassieker uit 1922, dat op zijn buurt weer geïnspireerd is door Bram Stoker’s boek Dracula. Eggers levert een visueel sterke versie af; de cinematografie is prachtig, zoals we wel van hem gewend zijn. Het is een gothisch sprookje geworden dat helaas nooit echt eng wordt. Misschien had ik meer verwacht van Count Orlok, de vampier in dit verhaal, ofwel Nosferatu himself. Alle promotie voor de film hield wijselijk(?) Orlok uit beeld: ik dacht om spanning op te bouwen, of mysterie en anticipatie te creëren rond de film. Voor een gebrek aan beter woord: ik vond Orlok erg underwhelming. Dit had niets met de altijd sterke Bill Skarsgard te maken die helemaal op gaat in zijn rol. Er is niets van de knappe acteur over, zelfs zijn stem is niet te herkennen. Ik begrijp dat ze voor een meer realistische look voor de vampier zijn gegaan, geïnspireerd door het uiterlijk van de mannen uit die tijd en omgeving. Orlok boezemde me helaas niet de angst in die ik van een gothische film als deze zou verwachten.

    Ik was bang dat Lily-Rose Depp (Yoga Hosers) de zwakke schakel zou zijn in een verder indrukwekkende cast (Willem Dafoe! Bill Skarsgard! Aaron Taylor-Johnson! Nicholas Hoult!), maar ze hield zichzelf meer dan staande in het gezelschap. Hoult zelf maakt ook indruk als de gedreven echtgenoot van Ellen. Hij weet het eerste deel van de film goed te dragen, voordat het perspectief naar Depp en Skarsgard verschuift. Overigens vind ik het eerste deel ook het sterkst, tot en met het stuk dat Hoult in het kasteel van Orlok verblijft. De spanning bouwt goed op en de horror komt hier het best tot z’n recht.

    Minder sterk vind ik het subplot van Taylor-Johnson en Emma Corrin, als vrienden van Ellen. Het vertraagde voor mij het tempo van de film en urgentie van het verhaal. Love ATJ, though!

    conclusie

    Nosferatu is een gothisch sprookje dat op het grote doek aanschouwd hoort te worden.

    4 sterren
  • Recensie: De Jackpot (2024)

    Recensie: De Jackpot (2024)

    In komedie De Jackpot winnen Rico (Sinan Eroglu) en Samantha (Nicolette van Dam) 100 miljoen. Ze leiden een luxe leven, maar na 12 jaar ontdekt Rico dat het geld op is. Wanneer Samantha zwanger blijkt te zijn van hun 2e kindje, houdt Rico hun financiële situatie geheim en probeert hij hun leven weer op de rit te krijgen.

    beoordeling van De Jackpot

    Ik ben geen groot fan van Nederlandse komedies, alleen de Alles is Zoals het Zou Moeten Zijn films doen het voor mij wel goed. Maar toen ik de trailer voor De Jackpot zag, was ik al verkocht. Het is een grappige komedie die aan de ene kant erg over de top is, maar ook voldoende hart bezit. Dit komt ook door het uitstekende spel van Sinan Eroglu en Nicolette van Dam. Ze zijn heel sympathiek terwijl hun personages heel makkelijk onuitstaanbaar hadden kunnen worden.

    Ik snap dat Egbert Jan Weebers rol van verantwoordelijke buurman een contrast moest vormen met die van die impulsieve Rico, maar hij was wel erg saai. Ook vond ik zijn subplot met Anouk Maas als zijn vrouw Debbie niet zo sterk. Zij wil graag een kind, maar nergens wordt het echt duidelijk waarom hij dat niet wil en waarom ze überhaupt een stel zijn.

    Bijrollen van Tim Haars en Mert Ugurdiken zijn leuk, en de film bevat cameo’s van o.a. Famke Louise en Ryan Babel.

    conclusie

    De Jackpot is een grappige komedie met hart en leuke acteerprestaties.

    3,5 sterren
  • Recensie: Carry-On (2024) op Netflix

    Recensie: Carry-On (2024) op Netflix

    In actie thriller Carry-On wordt TSA agent Ethan Kopek (Taron Egerton) op de proef gesteld wanneer hij van een mysterieuze reiziger (Jason Bateman) een koffer met gevaarlijke inhoud moet toelaten op een vlucht tijdens kerstavond.

    beoordeling

    House of Wax. Orphan. Non-Stop. The Shallows. Regisseur Jaume Collet-Serra heeft een aantal vermakelijke films op zijn CV staan. Meer dan vermakelijk had ik ook niet verwacht van zijn nieuwste film Carry-On dat nu op Netflix te vinden is. Het is de perfecte keuze voor een avondje hersenloos vermaak na een lange dag werken. Carry-On is zeker een film waar je niet teveel over moet nadenken, want het wordt allemaal wel erg ongeloofwaardig. Het enige waar ik in geloofde was dat Jason Bateman een intimiderende dude neer kan zetten. Hij vindt een goede balans tussen speels en dreigend in zijn conversaties met Ethan.

    Taron Egerton vind ik doorgaans een goede acteur. Wat mij betreft had hij een Oscar-nominatie verdiend voor zijn rol als Elton John in Rocketman. Helaas komt hij in Carry-On minder sterk uit de hoek, maar dat heeft ook met het zwakke script te maken. Dean Norris en Danielle Deadwyler spelen prima bijrollen. Helaas krijgt de vaak ondergewaardeerde Logan Marshall-Green (Prometheus) weinig te doen. Sofia Carson is als vriendin van Ethan de zwakste schakel uit de cast.

    conclusie

    Carry-On is vermakelijk, maar net zo makkelijk te vergeten.

    3 sterren
  • Recensie: Speak No Evil (2024)

    Recensie: Speak No Evil (2024)

    Speak No Evil is een remake van de gelijknamige Deense/Nederlandse film uit 2022, waarin onze Fedja van Huêt en Karina Smulders – in real life getrouwd – hoofdrollen vertolken.

    In deze versie zijn het Amerikanen (Scoot McNairy en Mackenzie Davis) die met hun dochter op vakantie zijn in Italië en daar een Brits echtpaar (James McAvoy en Aisling Franciosi) ontmoeten met een schuchtere zoon. De extraverte Britten nodigen de Amerikanen uit om langs te komen in Engeland. Ook hier volgt een verschrikkelijk, grensoverschrijdend weekend.

    origineel vs remake

    Deze remake lijkt uiteraard in veel aspecten op het origineel van Christian Tafdrup. Dezelfde scènes komen voorbij, alleen pakt regisseur James Watkins (Eden Lake) het minder subtiel aan. Ik heb het gevoel dat de situatie sneller escaleert in deze versie, vergeleken met het origineel. De film heeft duidelijk een Amerikaans sausje gekregen, al is Watkins zelf een Brit. Het gaat hier meer om actie en entertainment dan sociaal commentaar. Het einde van deze remake is hier ook een goed voorbeeld van. Ik snap dat mensen het einde van het origineel ongeloofwaardig vinden, maar het is tenminste niet zo’n standaard einde als in deze film.

    In deze versie vind ik de personages ook minder goed uitgewerkt. Nergens kreeg ik het gevoel dat Ben (McNairy) op zoek was naar de goedkeuring van Paddy (McAvoy) en daarom veel van het gedrag van Paddy slikte. Ik miste heel erg het psychologische aspect, wat de originele Speak No Evil sterk maakte. Fedja van Huêt bracht een bepaalde dreiging die McAvoy mist. Begrijp me niet verkeerd, McAvoy is een goede acteur, alleen zijn invulling van de rol vond ik iets te overdreven.

    Eén ding doet deze remake wel beter: het zoontje van Paddy heeft hier een grotere rol en hij werd uitstekend gespeeld door de jonge Dan Hough.

    conclusie

    Speak No Evil is een ongeïnspireerde, maar vermakelijke remake.

    3 sterren

  • Recensie: Our Little Secret (2024)

    Recensie: Our Little Secret (2024)

    Na Falling for Christmas is Our Little Secret de tweede Netflix kerstfilm van Lindsay Lohan. Ook deze film weet helaas niet de middenmoot te ontstijgen, ondanks Lindsay’s eindeloze charme.

    Waar gaat Our Little Secret over?

    Avery (Lohan) en Logan (Ian Harding van Pretty Little Liars) zijn exen die na een gefaald aanzoek van Logan uit elkaar zijn gegaan. Tien jaar later treffen ze elkaar weer, tijdens kerst bij hun schoonouders. Hun nieuwe partners blijken namelijk broer en zus te zijn! Ze besluiten om niets te zeggen over hun voorgeschiedenis en er het beste van te maken.

    Op basis van de trailer had ik eerlijk gezegd wat meer haat en nijd (op een humoristische manier) verwacht tussen Avery en Logan, maar dat is helemaal niet het geval. Het is interessant om te zien dat de twee exen meteen weer in oude patronen vallen. Helaas lijken ze nooit echt geïnvesteerd of geïnteresseerd in hun huidige partners, dus tot veel conflict leiden de gebeurtenissen allemaal niet. Ook wordt de film nooit echt grappig. Jammer dat ze de personages en hun relaties niet beter hebben uitgewerkt, want met een beetje diepgang had dit een prima romantische dramedy kunnen zijn. Gelukkig hebben Lohan en Harding wel voldoende chemistry en zorgen ze ervoor dat Our Little Secret een vermakelijke film is.

    De bijrollen mogen er ook zijn, met name Kristin Chenoweth (Holidate) als de boze schoonmoeder en Henry Czerny (Mission: Impossible – Dead Reckoning) als de begripvolle vader van Avery. Jon Rudnitsky heeft helaas een dankloze rol als de vriend van Avery. Jammer, want hij was eerder zo charmant in Home Again met Reese Witherspoon. Scrubs-actrice Judy Reyes en Tim Meadows (Mean Girls) krijgen ook te weinig te doen.

    Conclusie

    Our Little Secret is een vermakelijke, maar doorsnee kerstfilm dat het moet hebben van de chemie tussen Lindsay Lohan en Ian Harding.

    3 sterren