BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Recensie: Thunderbolts* (2025)

In Thunderbolts* komen antihelden Yelena (Florence Pugh), Bucky Barnes (Sebastian Stan), Red Guardian (David Harbour), Ghost (Hannah John-Kamen), Taskmaster (Olga Kurylenko) en John Walker (Wyatt Russell) samen met de schuchtere Bob (Lewis Pullman). Wanneer ze in de dodelijke val van Valentina Allegra de Fontaine (Julia Louis-Dreyfus) lopen, worden ze geconfronteerd met hun duistere verleden.

beoordeling

Na Avengers: Endgame was ik eigenlijk wel klaar met de MCU. Ik heb daarna zeker nog een aantal Marvel films gezien, zoals Black Widow, Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings, Thor: Love & Thunder en Guardians of the Galaxy 3, maar m’n enthousiasme werd met ieder deel minder. Gelukkig heeft de MCU zich met Thunderbolts* goed herpakt!

Het knappe van deze film is dat ik nooit het gevoel heb ik gehad dat ik naar de B-ploeg zit te kijken, ondanks het ontbreken van de grote Marvel namen. Dit ensemble zorgt voor de nodige frisse wind die de MCU nodig heeft, want op Ant-Man films ben ik onderhand wel uitgekeken. Thunderbolts* heeft een goede combinatie van actie, humor en hart, en weet sensitieve thema’s als depressie, eenzaamheid en trauma aan te snijden zonder vaart te verliezen. De twee uur durende speeltijd vliegt voorbij.

De cast is in top vorm met Florence Pugh als hart van de film. David Harbour zorgt voor een hoop humor. Sebastian Stan is altijd goed, en het is mooi om Wyatt Russell meer op de voorgrond te zien treden. Lewis Pullman (Bad Times at the El Royale) is een uitstekende toevoeging aan de cast in een rol die oorspronkelijk voor Steven Yeun (Mickey 17) bestemd was. Hannah John-Kamen en Olga Kurylenko hadden nog wel iets meer screentime mogen krijgen. Maar goed, na eerdere, veel slechtere Marvel films, heb ik niet veel te klagen over Thunderbolts*.

conclusie

Thunderbolts* smaakt naar meer. Op naar Avengers: Doomsday!

8 mei 2025
Recensie: Sinners (2025)

Tweelingbroers Stack en Smoke (Michael B. Jordan) keren terug naar hun geboorteplaats om opnieuw te beginnen, maar daar blijkt een groot kwaad op ze te wachten.

beoordeling

Na alle hype heb ik eindelijk Sinners gezien. Dan kan het alleen maar tegenvallen toch? Er zijn zeker aspecten van deze film die ik goed vind. De production design is fantastisch, net als de muziek. Het camerawerk is sterk, denk aan de scène dat de kleine Lisa haar moeder gaat halen in de winkel aan de overkant, of aan de grote dansscène. Sinners is 100% een lust voor het oog en oor! Ryan Coogler (Black Panther, Creed) is een talentvolle filmmaker, daar twijfel ik niet aan, zeker op technisch vlak.

Delroy Lindo als muzikant Delta Slim is de uitblinker van een grotendeels sterke cast. Ik wil persoonlijk campagne voeren voor een Oscar-nominatie voor beste bijrol voor deze man. Ik had genoegen genomen met één Michael B. Jordan als ik meer Lindo had gekregen. Ook Hailee Steinfeld en Jack O’Connell vind ik erg goed spelen, al bezoemt Jack me al angst in sinds horrorfilm Eden Lake uit 2008.

Maar in z’n geheel ben ik niet weg van Sinners. Ik vond het eerlijk gezegd vrij saai, met name de eerste helft. Coogler neemt z’n tijd en alles komt heel langzaam op gang. Dan moet de tweede helft wel echt losgaan, wil dat het waard zijn. Helaas is de tweede helft alweer over voor het echt op gang komt en vond ik de grote vechtscène niet goed in beeld gebracht. De film eindigt met een sterke midcredits scène waar ik meer van had willen zien. Al vermoed ik dat veel mensen het helemaal niet zien, omdat ze al de zaal uitlopen. Voor mij voelt Sinners ondanks de sterke elementen totaal uit balans.

Ook was ik niet erg overtuigd door het spel van Jordan. Hij was voor mij het beste deel van Coogler’s Black Panther. Hij was charismatisch en hield een bepaald overwicht als bad guy Erik Killmonger. Hier in Sinners wordt hij, in mijn persoonlijke mening, overschaduwd door de rest van de cast. Ondanks dat er twee van hem zijn.

Conclusie

Ik weet dat ik in de minderheid ben, dus ga Sinners vooral kijken en oordeel zelf.

1 mei 2025
Recensie: Juror #2 (2024)

Aanstaande vader Justin Kemp (Nicholas Hoult) wordt opgeroepen voor jury duty. De zaak: een jonge vrouw is dood langs de weg gevonden. Hoofdverdachte is haar vriend met wie ze de avond ervoor ruzie had. Al snel realiseert Justin zich dat hij zich diezelfde avond in dezelfde bar bevond als het stel. Onderweg naar huis dacht hij een hert te hebben aangereden, maar Justin realiseert zich nu dat hij verantwoordelijk is voor haar dood.

beoordeling

Clint Eastwood is aardig op leeftijd, maar hij is het filmmaken nog niet verleerd. Juror #2 is een pakkend rechtbankdrama met een sterke gewetensvraag: zou jij verantwoordelijkheid nemen en schuld bekennen? Of zou je een ander laten opdraaien voor jouw fout? Het simpele plot is wat Juror #2 zo sterk maakt. Ik denk dat de meeste mensen wel denken dat ze het juiste zouden doen, maar doen we dat ook echt?

De spanning zit er goed in. Gaat Justin de waarheid vertellen of valt hij uiteindelijk door de mand? Het script houdt je aan het gissen. Dat is niet helemaal een compliment, want het is soms een rommelig script. Een aardig subplot met J.K. Simmons (Whiplash) als voormalig politieagent en nu jurylid wordt helaas voortijdig afgekapt. Kom op, wie wil er nu niet meer J.K. Simmons?

Eastwood heeft een sterke cast weten te verzamelen met acteurs die altijd goed zijn, denk aan Nicholas Hoult (Nosferatu), Toni Collette (Hereditary), Zoey Deutch (Not Okay) en de eerder genoemde Simmons. Ze weten het beste te maken van het materiaal. Kiefer Sutherland duikt op in een onbeduidend bijrolletje.

conclusie

Juror #2 weet te boeien dankzij z’n simpliciteit en cast.

28 april 2025
Recensie: Warfare (2025)

Tijdens de Irakoorlog (2006) zit een Amerikaanse Navy SEAL-unit verscholen in het huis van een Irakese familie voor een gevaarlijke missie in Ramadi. Onder hevig vuur loopt de operatie volledig uit de hand, met zwaargewonden tot gevolg.

beoordeling

Alex Garland maakte vorig jaar indruk met Civil War, een oorlogsfilm verteld vanuit het perspectief van journalisten. Met Warfare gooit hij het over een andere boeg. Samen met voormalig Navy SEAL Ray Mendoza schreef en regisseerde hij deze film over Mendoza’s eigen ervaringen tijdens de Irakoorlog. Het script is gebaseerd op zijn herinneringen en die van zijn collega’s tijdens het incident dat centraal staat in Warfare. De film is opgedragen aan Elliott Miller, één van de gewonde Navy SEALS, die zich het incident niet meer kan herinneren.

Net als Civil War is Warfare een intense film. Het bijzondere is dat het verhaal in real time wordt verteld en met een strakke 95 minuten vliegt de film voorbij. De spanning bouwt zich goed op en de totale chaos en paniek wordt indrukwekkend weergegeven. Warfare is geen film met een politieke boodschap, maar één die laat zien hoe meedogenloos oorlog voeren is.

Ook de jonge cast maakt indruk. Garland en Mendoza hebben een sterk ensemble weten te verzamelen, bestaande uit o.a. Will Poulter, Joseph Quinn, Cosmo Jarvis, Noah Centineo, Kit Connor en Charles Melton. Reservation Dogs-ster D’Pharaoh Woon-A-Tai speelt ingetogen als de film versie van Mendoza.

Minpuntjes: ik werd niet helemaal in het verhaal gezogen, zoals bij Civil War. De film eindigde naar mijn gevoel iets te abrupt, om vervolgens over te gaan in een foto montage van de echte Navy SEALS met geblurde gezichten. Ik snap het, sommige SEALS zijn nog actief of willen anoniem blijven, maar het voegt niet veel toe.

conclusie

Warfare is een film om in de bioscoop te beleven.

17 april 2025
Recensie: Drop (2025) met Meghann Fahy

De eerste date van alleenstaande moeder Violet (Meghann Fahy) verandert al snel in een totale ramp. Ze ontvangt anonieme berichten van iemand die dreigt haar zoontje te vermoorden als ze niet een reeks opdrachten weet uit te voeren.

beoordeling

Christopher Landon, regisseur van Happy Death Day en Freaky, zou eigenlijk Scream 7 gaan regisseren. Na het ontslag van Melissa Barrera en afwezigheid van Jenna Ortega, verliet Landon begrijpelijk dit zinkende schip. Hij richtte vervolgens zijn aandacht op thriller Drop met Meghann Fahy (The White Lotus seizoen 2) en Brandon Sklenar (1923).

Drop is een vermakelijke film, maar blinkt nergens in uit. Het is een film die je eigenlijk weer vergeet zodra je de bioscoopzaal uitloopt. Het plot is leuk bedacht, maar nooit wordt het verhaal echt spannend of interessant. De aanleiding voor de dreigende berichten lijkt maar een bijzaak, terwijl Violets uiteraard tragische achtergrond teveel aandacht krijgt. Sklenar, als haar date, heeft nauwelijks een rol om mee te werken. Hij lijkt bijna te slaapwandelen, terwijl hij vorig jaar nog zo charmant was in It Ends with Us (Atlas!!). Fahy speelt prima, maar ik denk dat een sterkere actrice iets meer met de rol had kunnen doen.

Ik heb altijd wel een zwak voor een film die zich (grotendeels) op één locatie afspeelt, denk aan Phone Booth, Gerald’s Game en The Shallows. Drop heeft een mooie restaurant setting (sterkste aspect van de film), al wordt er naar mijn gevoel niet genoeg mee gedaan. Ook had ik graag nog iets meer interactie met de andere restaurant gasten gezien. Violets zenuwachtige gedrag zou veel meer de aandacht trekken! Verder valt er niet veel over deze film te zeggen.

Conclusie

Drop is leuk voor een keer, maar niet heel bijzonder.

10 april 2025