Categorie: Reviews

Recensie: Sienna is het hart van Terrifier 3 (2024)

In Terrifier 3 is Sienna (Lauren LaVera) hevig getraumatiseerd door de gebeurtenissen uit deel 2. Na een verblijf in een psychiatrische kliniek, brengt ze de feestdagen door bij familie. Helaas wordt het geen fijne kerst wanneer Art de Clown (David Howard Thornton) zijn bloederige spelletjes weer begint te spelen.

beoordeling

Bij iedere Terrifier film vraag ik me weer af waarom ik in godsnaam deze film zit te kijken. Zo ook met Terrifier 3. Het begin voelt als een aaneenschakeling van gruwelijke scènes zonder verhaal, totdat Sienna eindelijk in beeld komt. Dan begint het verhaal op gang te komen en is de film beter te verteren. Ook in Terrifier 2 was Sienna een lichtpuntje en een uitstekende tegenpartij voor Art de Clown. Ik ben blij dat regisseur Damien Leone besloot voort te borduren op haar verhaal. Actrice Lauren LaVera is een ware vondst en heeft van Sienna één van de beste final girls van de afgelopen 20 jaar gemaakt. Dus als er één reden is om Terrifier 3 te bekijken dan is het LaVera!

Ik mag ook David Howard Thornton niet vergeten die Art de Clown weer briljant weet neer te zetten. Zeker in zijn komische scène waarin hij een kerstman (gespeeld door Daniel Roebuck, bekend van Final Destination en Lost) ontmoet, is Thornton in zijn element. Naast Roebuck duiken nog een aantal bekende gezichten op in kleine rollen als Clint Howard, Bryce Johnson (de serie Popular) en Jon Abrahams (bekend van Scary Movie en House of Wax). Legendarische makeup effects artist Tom Savini heeft een cameo.

De gore is goed, als je ervan houdt. De slasher is mijn favoriete horror subgenre dus ik hou wel van een beetje gore. Maar de Terrifier films hebben iets naargeestig waardoor het voor mij niet klikt en ik ze niet leuk vind om te kijken. Het zwakke script helpt ook niet. Soms slaat Leone tot mijn grote verbazing belangrijke dingen over, denk aan Sienna die terug naar de Terrifier gaat om haar zwaard te halen, maar ook belangrijke personages die offscreen worden gedood. Op andere momenten weet Leone niet wanneer hij moet stoppen en gaan scènes veel te lang door.

conclusie

De echte Terrifier fans zullen vast van dit derde deel genieten, laat het anders maar aan je voorbij gaan.

7 november 2024
Venom: The Last Dance (2024) recensie

In Venom: The Last Dance zijn Eddie (Tom Hardy) en Venom op de vlucht, zowel voor menselijke dreigingen als iets buitenaards. Betekent dit het einde van hun symbiotische relatie?

Beoordeling

Eerlijk gezegd kan ik me niets herinneren van de eerste twee Venom films, behalve dat ik het gekibbel tussen Eddie en Venom vermakelijk vind. In Venom: The Last Dance hebben de twee inmiddels een betere relatie, maar nog steeds blijft hun interactie het leukste en sterkste deel van de film. Het subplot met de wetenschappers en militairen is vrij saai. Je hebt het gevoel dat je dit al veel vaker hebt gezien en het voegt weinig toe. Het einde weet goed op de emoties in te spelen, al was die montage dan weer niet nodig. Een subplot met een hippie gezin met Rhys Ifans (Notting Hill) als patriarch is leuk gedaan.

Tom Hardy is uiteraard de ster van de show en hij is weer heerlijk op dreef. Goed in komedie, maar hij weet ook de emotie goed over te brengen. Chiwetel Ejiofor (12 Years a Slave) heeft een dankloze rol als militair. Juno Temple (Ted Lasso) werkte op m’n zenuwen als één van de wetenschappers. Ik weet niet welke richting ze verder op willen met de franchise, maar hopelijk borduren ze niet voort op haar personage.

Conclusie

Venom: The Last Dance is leuk voor de fans, maar echt een waardig afscheid is het niet.

28 oktober 2024
Recensie: Smile 2 (2024)

In Smile 2 keert popster Skye Riley (Naomi Scott) na een zwaar auto ongeluk terug in de spotlight. Worstelend met de druk van een nieuwe tour en op zoek naar verlichting van oude verwondingen, raakt Skye besmet met een kwaadaardige vloek. Weet zij eraan te ontsnappen?

beoordeling

Parker Finn, schrijver en regisseur van horror hit Smile (2022), is terug met Smile 2. Een sequel is vaak grootser van opzet en dat zien we terug nu we een popster volgen. De wereld van Skye voelt zoveel groter dan het intieme verhaal van Rose uit het origineel. Hierdoor gaat er helaas wat diepgang verloren. Ook in Smile 2 speelt trauma een rol, maar het blijft allemaal vrij oppervlakkig. We krijgen er wel een aantal goede jumpscares voor terug en Finn schuwt niet om de gruwelijke dingen duidelijk in beeld te brengen. Voor de rest moddert de film maar wat aan. Na de zoveelste scène van ‘smile’ die Skye de stuipen op haar lijf jaagt, had ik het wel gezien. Op een gegeven moment vond ik deze sequel zelfs een beetje saai worden.

Naomi Scott (Aladdin, Charlie’s Angels) speelt een prima hoofdrol, al denk ik dat het goed was geweest om haar scènes te koppelen aan een sterke tegenspeler. Nu is ze veel alleen en bang, waardoor het voelt alsof de film vaak in herhaling valt. Haar beste tegenspelers Lukas Gage (Road House) en Ray Nicholson (zoon van Jack) hebben beperkte rollen. Rosemarie DeWitt (Rachel Getting Married) krijgt niet veel te doen. Kyle Gallner – Joel uit Smile – duikt ook nog op in een kleine rol.

conclusie

Naomi Scott doet haar best en de jumpscares zijn goed, maar verder heeft Smile 2 weinig te bieden.

19 oktober 2024
Recensie: The Substance (2024)

Coralie Fargeat bracht ons eerder een stylistische nachtmerrie in de vorm Revenge (2017). Met The Substance gaat ze nog een paar stappen verder. Een geweldige Demi Moore speelt Elisabeth Sparkle, ooit een geliefde celebrity die nu wordt afgedankt door de maatschappij. Haar crime: ouder worden. Ze neemt een mysterieus middel om een jongere, betere versie (Margaret Qualley) van haarzelf te creëren met alle gevolgen van dien.

beoordeling

The Substance heeft veel te zeggen over de rol van vrouwen in de maatschappij. Er wordt zoveel waarde gehecht aan jeugd en schoonheid en het behouden van die dingen. Helaas is het vergankelijk en wordt je op een gegeven moment onzichtbaar. Je telt gewoon niet meer mee. Niet gek dat er een hele industrie is die inspeelt op deze onzekerheden. Elisabeth gebruikt in de film ‘the substance’, maar het had net zo goed over plastische chirurgie kunnen gaan en hoe mensen hierin door kunnen slaan. Maar ook het moederschap is een thema: je eigen leven ‘opgeven’ voor je kinderen en hoe ondankbaar dat kan zijn. Ja, Fargeat geeft genoeg stof tot nadenken. Alleen heb je door alle body horror daar niet veel tijd voor.

The Substance is (in de meest positieve zin van het woord) een gruwelijke, smerige en walgelijke film. Ja, ik werd er zelfs een beetje misselijk van. Het voelt aan als een heel orginele film. Fargeat lijkt wel geïnspireerd te zijn door genre klassiekers als Carrie en The Thing, maar weet met haar stijlvolle blik van The Substance iets heel eigen te maken. Demi Moore speelt een fantastische en dappere rol. Ze heeft zich zeer kwetsbaar opgesteld en dat komt haar personage Elisabeth alleen maar ten goede. Ik hoop dat de Academy Moore zal gaan belonen met een Oscar nominatie. Ook Margaret Qualley is goed in haar magnetische rol. Dennis Quaid lijkt lol te hebben met zijn walgelijke rol.

conclusie

The Substance is zeker niet voor iedereen, maar is wel een film die je eigenlijk niet mag missen.

10 oktober 2024
Joker: Folie à Deux (2024) recensie

In Joker: Folie à Deux is Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) in afwachting van het proces voor de misdaden die hij als Joker heeft begaan. Wanneer hij de liefde vindt in Lee (Lady Gaga), vindt hij ook de muziek in zijn leven terug.

Beoordeling

Joker (2019) was destijds een grote hit en leverde Joaquin Phoenix een welverdiende Oscar op. Regisseur Todd Phillips kon Joker niet loslaten en nu zitten we met een totaal onnodige sequel opgescheept die de kwaliteit van het origineel nergens weet te evenaren.

Het was een grote fout om van Folie à Deux een musical te maken. Joker was een interessante character study van een complexe, zieke geest. De sequel borduurt hier helaas minimaal op voort. Het lijkt of Phillips zelf geen idee had wat hij met een vervolg aan moest. Het verhaal is erg mager en dat probeert hij te verbloemen met musical elementen. Misschien had het kunnen werken als het gedoseerd werd gebruikt, maar het was te overheersend. De nummers waren saai en het haalde me totaal uit de film. Folie à Deux gaat geen aansluiting vinden bij de fans van het origineel dus voor wie heeft Phillips het gedaan?

Lady Gaga is een aardige toevoeging als Lee Quinzel, al krijgt ze helaas weinig te doen. Ze vervult de manic pixie dream girl rol voor Arthur en klinkt uiteraard fantastisch in haar musical nummers. Maar er schuilt zoveel meer achter Lee dan we krijgen te zien! Echt een gemiste kans. Gaga heeft goede chemie met Phoenix die weer een sterke performance aflevert. Brendan Gleeson, Zazie Beetz en Catherine Keener spelen prima bijrollen.

Visueel weet de film wel uit te blinken. Phillips weet een mooi contrast neer te zetten tussen het grauwe van Arkham en de kleurrijke musical fantasieën van Arthur.

conclusie

Joker: Folie à Deux is een gefaald experiment, maar Joaquin Phoenix is weer sterk op dreef.

3 oktober 2024