BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Review: Wonder Woman (2017)

    Review: Wonder Woman (2017)

    Voordat Diana (Gal Gadot) Wonder Woman werd, was ze prinses van de Amazones, een getrainde, onoverwinnelijke krijger. Wanneer een Amerikaanse piloot (Chris Pine) op het strand van het paradijselijk eiland waar ze is opgegroeid crasht, besluit ze om met hem haar eiland te verlaten. Samen vechten ze in een allesvernietigende oorlog en ontdekt Diana haar volledige krachten en haar ware lot.

    Beoordeling
    Wonder Woman werd onlangs heel positief ontvangen door critici en het grote publiek. Ik denk dat mensen na Batman v Superman: Dawn of Justice en Suicide Squad vooral opgelucht waren dat DC een goede film heeft afgeleverd en nog wel eentje met een vrouwelijke(!) superheld in de hoofdrol. Persoonlijk vond ik Gal Gadot als Wonder Woman het beste deel van het teleurstellende Batman v Superman. Hier in haar eigen Wonder Woman film laat de mooie actrice opnieuw zien dat zij een goede keuze is voor deze rol. Niet alleen is zij een geloofwaardige amazone, maar Gadot brengt ook de kwetsbare kant van Diana goed over. Met Chris Pine, als Diana’s love interest Steve Trevor, heeft zij fijne chemistry. Ook Pine zit hier goed op zijn plek en hij zorgt op momenten voor de nodige luchtigheid. Verder zijn er prima bijrollen van Connie Nielsen, Ewen Bremner, Lucy Davis en Robin Wright.

    Wonder Woman begint sterk op eiland Themyscira, waar Diana opgroeit tot waardige krijger. Ik had graag wat meer gezien van Robin Wright als generaal Antiope, want zij zet een indrukwekkende amazone neer. Doutzen Kroes komt ook nog voorbij als amazone, maar dat was vooral afleidend op een negatieve manier. De film bevat een aantal goede actiescènes. Helaas vond ik de grote battle nogal underwhelming en Ares niet echt een boeiende vijand. Het gevecht had van mij nog wat epischer mogen zijn.

    Conclusie
    Wonder Woman is een goede superhelden film, zeker voor DC maatstaven.

  • You’re gonna need a bigger boat: top 5 haaienfilms

    You’re gonna need a bigger boat: top 5 haaienfilms

    Vanaf morgen draait er weer een nieuwe haaienfilm in de bioscoop: 47 Meters Down. In deze survival horror gaan 2 zussen, gespeeld door Mandy Moore en Claire Holt, op vakantie naar Mexico en daar besluiten ze haaien te gaan kijken in een haaienkooi. Wanneer de kooi naar de bodem van de oceaan zinkt en hun zuurstof opraakt, moeten de meiden zichzelf zien te redden terwijl de haaien blijven rondcirkelen.

    Om de release van deze nieuwe haaienfilm te vieren, deel ik met jullie met mijn top 5 haaienfilms sinds Jaws:

    1. Deep Blue Sea (1999)
    Wat gebeurt er als onderzoekers haaien genetisch gaan manipuleren? Dan maak je de haaien slimmer en boos. And you’re gonna have a bad time. Maar wij als kijker niet, want Deep Blue Sea is fun! Het is een soort Alien(s) ripoff, maar dan onder water. En met sharks. En minder serieus. Maar met leuke rollen van Thomas Jane, LL Cool J en Samuel L. Jackson.

    2. The Shallows (2016)
    47 Meters Down hebben we te danken aan de verrassende haaien hit van vorig jaar: The Shallows. In deze film speelt Blake Lively surf girl Nancy die wordt aangevallen door een haai. Ze weet op een rots te klimmen, maar ze is gewond en het water begint te stijgen. Hoewel de film op momenten de nodige dreiging mist, maakt Lively veel goed met haar sympathieke rol.

    3. Bait (2012)
    Een tsunami overspoelt een kustplaatsje in Australië waardoor het personeel en de klanten van een supermarkt vast komen te zitten in de ondergelopen winkel met een haai. Bait moet je vooral niet al te serieus nemen. Tijdens 31 dagen horror noemde ik de film al cheesy fun en dat is het ook echt. De film weet een goede balans te vinden tussen horror en komedie.

    4. Sharknado 2: The Second One (2014)
    Ook een film die je terug kan vinden in de categorie cheesy fun: Sharknado 2. Ja, echt. Natuurlijk is het een belachelijke film en dat weten de makers ook. Sharknado 2 neemt zichzelf niet serieus en dat maakt het juist weer leuk. Ian Ziering doet het prima als held en de film zit vol leuke cameo’s.

    5. Shark Night (2011)
    En toen werd het moeilijk om nog een 5e film te kiezen. Open Water en The Reef vind ik persoonlijk saai dus zo kwam ik uiteindelijk uit bij Shark Night. Sara Paxton en haar vrienden verblijven in een huisje omringd door water. Hun plezier is van korte duur wanneer één van hen wordt gebeten door een haai. Er zit genoeg spanning in de film, maar het neemt zichzelf helaas wel iets te serieus. Zoals ik al in mijn recensie zei: als je met zo’n verhaal komt en een soap-achtig subplot over twee exen, dan kan je maar beter het idee omarmen dat dit niet de Jaws van deze generatie gaat worden.

    Na 47 Meters Down moeten we even geduld hebben, maar ook 2018 brengt ons een haaienfilm, namelijk Meg met Jason Statham en Ruby Rose! Nu al zin in!

    Wat is jouw favoriete haaienfilm naast Jaws?

  • Review: It Comes at Night (2017)

    Review: It Comes at Night (2017)

    Terwijl de wereld geplaagd wordt door een ziekte, wonen Paul (Joel Edgerton), zijn vrouw Sarah (Carmen Ejogo) en zoon Travis (Kelvin Harrison Jr.) in een afgelegen huisje in het bos. Op een dag staat er een man (Christopher Abbott) voor de deur die hulp zoekt voor zijn gezin. Paranoia en wantrouwen nemen al snel de overhand.

    beoordeling

    It Comes at Night is de nieuwste film van Trey Edward Shults die eerder hoge ogen gooide met zijn regiedebuut Krisha. Ook deze mysterieuze horror/thriller is goed ontvangen, maar ik ben er helaas niet zo enthousiast over. Shults laat met It Comes at Night vooral zien dat hij technisch gezien een goede filmmaker is. Visueel ziet de film er goed. Door middel van effectief camerawerk en een overheersende score weet Shults als geen ander een onheilspellend sfeertje neer te zetten. De spanning wordt goed opgebouwd en dan… niets. Een goede verhalenverteller is hij in ieder geval niet. Er zijn de afgelopen jaren genoeg films en series voorbij gekomen met een post-apocalyptische setting. Met iets nieuws komt Shults niet. Ik weet niet of zijn budget op was of dat hij enorm veel last had van writer’s block, maar de film is 20 minuten te kort en laat je onbevredigd achter.

    Het acteerwerk is gelukkig wel goed. Joel Edgerton is een prima acteur, maar heeft weinig screen presence. Hij wordt hier dan ook overschaduwd door Christopher Abbott en Kelvin Harrison Jr. die meer indruk weten te maken. Helaas krijgen Carmen Ejogo en Riley Keough, allebei te zien in de serie The Girlfriend Experience, weinig te doen terwijl ze meer in hun mars hebben.

    conclusie

    Hou je van een onheilspellend sfeertje dan moet je It Comes at Night zeker een kans geven, maar verwacht er verder niet teveel van.

    3 sterren
  • [Gesloten] Winactie: maak kans op een Blu-ray van Split

    [Gesloten] Winactie: maak kans op een Blu-ray van Split

    M. Night Shyamalans hit film Split is vanaf 21 juni verkrijgbaar op DVD en Blu-ray! In samenwerking met Triple P Entertainment en Universal Pictures mag Be Cool, Sodapop een Blu-ray examplaar van Split weggeven. Wil jij kans maken op een Blu-ray van deze spannende film? Beantwoord hieronder de volgende vraag:

    Met welke horrorfilm brak Split hoofdrolspeelster Anya Taylor-Joy vorig jaar door?

    Over de film Split
    Kevin (James McAvoy), die lijdt aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis, heeft 23 persoonlijkheden aan zijn psychiater Dr. Fletcher (Betty Buckley) onthuld. Maar dat zijn ze niet allemaal, er is nog één die alle anderen wil overnemen en Kevin aanzet tot het ontvoeren van drie tienermeisjes waaronder de scherpzinnige Casey (Anya Taylor-Joy). Samen met zijn vertrouwde psychiater Dr. Fletcher moet Kevin een overlevingsstrijd voeren met alle persoonlijkheden die in hem schuilen.

    Ik bekeek Split eerder dit jaar in de bios en werd blij verrast door M. Night Shyamalans nieuwste film en de sterke rollen van McAvoy en Taylor-Joy. Lees mijn volledige recensie hier.

    Maak kans op een Blu-ray van Split
    Vul het onderstaande formulier volledig in om kans te maken op een Blu-ray exemplaar van Split! Tot en met woensdag 28 juni 2017 kan je deelnemen aan de wedstrijd. De winnaar ontvangt na 28 juni bericht per mail. Succes!

    Met dank aan Triple P Entertainment en Universal Pictures voor het beschikbaar stellen van een Blu-ray exemplaar!

  • Review: Mountain (2015)

    Review: Mountain (2015)

    De Israëlische film Mountain draait vanaf vandaag in filmtheaters. Dankzij Triple P Entertainment mocht ik de film bekijken en vind je hieronder mijn recensie.

    Het verhaal
    Jeruzalem. De jonge orthodoxe Zvia woont met haar man en vier kinderen bij het joodse kerkhof op de Olijfberg. Haar man is leraar en diep religieus. Als Zvia overdag alleen is wandelt ze op het kerkhof, de begraafplaats van zowel joden, christenen als moslims. Ze maakt een praatje met de Arabische grafdelver en met de toeristen. Het frustreert haar mateloos dat ze niet meer wordt begeerd door haar man. Overmand door eenzaamheid en verstoken van elke vorm van intimiteit sluit Zvia stiekem het huis uit om op het kerkhof in het donker rond te dolen. ’s Nachts is het kerkhof het territorium van dronken zwervers, prostituees en drugdealers. Als ze getuige is van een seksscène, is ze compleet van streek. Een nieuwe wereld gaat voor haar open. Een wereld die iets in haar losmaakt en haar zowel afschrikt als aantrekt. Ze gaat deze verborgen kant van de berg verkennen, terwijl ze overdag probeert de normale, vrome huisvrouw te zijn. Totdat ze het uiteindelijk niet meer kan opbrengen.

    Beoordeling
    Tussen alle horrorfilms en Netflix door kijk ik af en toe ook wel eens iets wat niet helemaal in mijn straatje past. In dit geval hebben we het over drama Mountain waarin Hebreeuws wordt gesproken. Ondanks een speelduur van maar 83 minuten, voelde de film soms aan als een lange zit. Mountain is een behoorlijke slow burn. Regisseuse Yaelle Kayam bouwt de spanning langzaam en tegen het einde aan effectief op. De Protagonisten verwoorden het mooi en noemen het onderhuidse spanning dat nooit echt tot uitbarsting komt. Dat laatste klopt ook. Ik zat te wachten op een ontknoping die niet kwam en daardoor liet Mountain mij met een enigszins onbevredigend gevoel achter. Iets wat hoofdpersonage Zvia waarschijnlijk zal herkennen. Zvia wordt sterk gespeeld door Shani Klein. We hoeven haar woorden niet eens te verstaan, want met haar ogen en lichaamstaal brengt zij de gevoelens waar Zvia mee worstelt goed over.

    Conclusie
    Mountain is een bedachtzaam drama dat je langzaam meesleurt in de wereld van hoofdpersoon Zvia.