BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Recensie: Blink Twice (2024)

In Blink Twice kunnen vriendinnen Frida (Naomi Ackie) en Jess (Alia Shawkat) het niet geloven als ze door tech biljonair Slater King (Channing Tatum) worden uitgenodigd om te feesten op zijn privé eiland. Al snel ontdekken ze dat het allemaal niet zo mooi is als het lijkt.

beoordeling

Blink Twice is het regiedebuut van actrice Zoë Kravitz (The Batman), die ook deels verantwoordelijk is voor het script van de film. Het is weer een film over rijke mensen die denken dat ze overal mee wegkomen, zie ook Infinity Pool met Mia Goth. Het script is zeker het zwakste punt van Blink Twice. Het is een mix tussen zwarte komedie en psychologische thriller. Afijn, daar is niets mis mee en Kravitz weet interessante punten aan te stippen. Ik was benieuwd welke kant het op zou gaan, maar ben zeer teleurgesteld in de richting die Kravitz gekozen heeft. Gelukkig wordt er niet veel in beeld gebracht, al is het thema zelf al walgelijk genoeg. Met de conclusie weet ze het een beetje goed te maken. Op technisch vlak weet Kravitz wel wat ze doet. Visueel mag de film er zeker zijn en ze weet de spanning goed op te bouwen.

Eén van de sterkste punten van Blink Twice is de ensemble cast. Channing Tatum, die in real life een relatie heeft met Kravitz, weet een goede balans te vinden tussen charmant en creepy. Naomi Ackie (The Rise of Skywalker) speelt een pittige, maar sterke hoofdrol. Adria Arjona komt hier veel beter uit de verf dan naast Glen Powell in Hit Man. Helaas krijgt de rest van de cast weinig te doen. Christian Slater, Haley Joel Osment, Geena Davis en vooral Kyle MacLachlan hangen er maar wat bij. Ik had graag meer gezien van Simon Rex die eerder zo goed was in Red Rocket. Erg jammer dat de personages niet beter uitgewerkt zijn, want het had het verhaal misschien wat meer diepgang gegeven.

conclusie

Blink Twice heeft z’n momenten en de sterke cast doet z’n best, maar de film liet me met een nare nasmaak achter.

22 augustus 2024
Alien: Romulus (2024) recensie

In Alien: Romulus komt tijdens het verkennen van een verlaten ruimtestation een groep jonge ruimtekolonisten oog in oog te staan met de meest angstaanjagende levensvorm in het universum.

beoordeling

Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van de Alien franchise. Alien (1979) en Aliens (1986) zijn uiteraard klassiekers, maar daarna gaat het erg bergafwaarts met de kwaliteit van de films. Ik snap wel dat veel recensies zeggen dat dit de beste Alien film is van de afgelopen jaren. Romulus heeft een simpel en strak verhaal. Er is niet zoveel filosofisch gewauwel als in Prometheus en ook niet zo rommelig als Alien: Covenant. Regisseur Fede Alvarez, bekend van Don’t Breathe en Evil Dead (2013), levert op technisch vlak een sterke film af. Het heeft een old school Alien vibe. De sound design is goed; Alvarez levert een beklemmed sfeertje af. Ook de Xenomorph actie ziet er goed uit. Er is een scène waarin zwaartekracht een grote rol speelt die erg sterk is gedaan. Ik zie zeker de pluspunten van Romulus.

Daar tegenover staan helaas ook genoeg minpunten. Het begin vond ik saai. Het duurt even voordat de film op gang komt, iets wat niet erg hoeft te zijn. Helaas wordt de tijd niet benut om de personages goed uit te werken en te leren kennen. Ze zijn vrij oppervlakkig en, in mijn ogen, vrij irritant (ik kijk vooral naar jou, Bjorn). Romulus is een film die je al vaker hebt gezien. Niet gek als het het zoveelste deel in een franchise is. Hoeveel originaliteit kan er nog zijn? Hoe spannend is een facehugger nog op iemands gezicht, hoe ernstig Cailee Spaeny (Civil War) er ook naar kijkt? In de laatste 20 minuten probeert Alvarez nog iets. Ik ga het niet spoilen, maar ik had helemaal niets met deze ontwikkeling. Ik had op dat moment het gevoel dat ik wel echt klaar ben met deze franchise. Maar alles bij elkaar genomen, zie ik Alien: Romulus als een zeer gemiddelde film.

conclusie

Alien: Romulus is simpel en effectief, maar ook een film die makkelijk te vergeten is.

15 augustus 2024
Recensie: It Ends With Us (2024)

Na het overlijden van haar vader, maakt Lily Bloom (Blake Lively) een frisse start in Boston en opent ze haar eigen bloemenwinkel. Ze ontmoet de charmante neurochirurg Ryle Kincaid (Justin Baldoni), maar ontdekt al snel dat hij ook een donkere kant heeft die haar doet denken aan haar traumatische verleden.

beoordeling

Drama It Ends With Us is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Colleen Hoover. Ik ben niet bekend met haar boeken, maar Blake Lively en Jane the Virgin-ster Justin Baldoni zijn voor mij zeker een tripje naar de bios waard. It Ends With Us heeft me positief verrast. Het is een verhaal over huiselijk geweld, verpakt in een romcom jasje. Baldoni, die zowel de mannelijke hoofdrol als de regie op zich neemt, weet goed in beeld te brengen hoe leuk en verleidelijk een toxische relatie kan beginnen. Ook het huiselijk geweld gedeelte zet hij sterk neer. Vaak zie je dat slachtoffers van huiselijk geweld aan zichzelf gaan twijfelen of de situatie goed gaan praten. Als kijker wuif je het eerste incident ook gemakkelijk weg, om later te realiseren dat het allemaal niet OK is. Hopelijk zet deze film meer mensen aan het denken over huiselijk geweld en intergenerationeel trauma.

Wat ik minder geslaagd vond aan de film is de love triangle. Atlas (Brandon Sklenar), de jeugdliefde van Lily, duikt op als een prins op het witte paard, klaar om haar te redden. Deze verhaallijn leidt wel tot een aantal aardige flashback scènes over Lily’s jeugd. Nieuwkomer Isabela Ferrer is perfect gecast als de jonge versie van Blake Lively en Alex Neustaedter (American Rust) is een sensitieve, jongere versie van Sklenar. Als de volwassen versie van Atlas, mag Sklenar er ook zijn, maar hij wordt overschaduwd door de meer ervaren Lively en Baldoni die meer te doen krijgen.

In het begin vond ik Lily niet erg geloofwaardig overkomen als mens door de eigenzinnige dialogen die ze heeft. Later las ik dat Lively’s echtgenoot Ryan Reynolds heeft meegeschreven aan de beroemde scène op het dak en dat verklaart zoveel waarom het qua toon niet overeen komt met de rest van de film.

conclusie

It Ends With Us weet verrassend sensitief om te gaan met een moeilijk onderwerp, met dank aan sterke rollen van Blake Lively en Justin Baldoni.

11 augustus 2024
Recensie: Trap (2024)

In Trap neemt Cooper (Josh Hartnett) zijn 12-jarige dochter Riley (Ariel Donoghue) mee naar een concert van haar idool Lady Raven (Saleka Night Shyamalan). Hij ontdekt dat het concert een valstrik is om seriemoordenaar The Butcher te arresteren.

Beoordeling
Ik heb me prima vermaakt met de nieuwste M. Night Shyamalan film Trap. Het concept is origineel en Shyamalan weet – zeker in de eerste helft – goed met de verwachtingen te spelen. Ik was zeer benieuwd hoe Cooper uit het zwaar bewaakte concertgebouw ging ontsnappen. Gelukkig bewandelt Shyamalan hierin niet de bekende paden als het brandalarm laten afgaan. De tweede helft is helaas minder sterk. Ik denk dat Shyamalan’s grootste valkuil is dat hij niet van ophouden weet. Trap heeft een speelduur van 105 minuten, wat in het huidige filmklimaat niet lang is. Maar voor deze thriller is het wel te lang. Cooper ontpopt zich in het laatste half uur als een regelrechte Houdini door keer op keer uit de meest onwaarschijnljke situaties te ontsnappen. Het is nergens voor nodig om de speelduur te rekken met deze onzin.

Wat de tweede helft ook niet helpt: het acteerwerk van Shyamalan’s dochter Saleka. Ze is meer dan prima in de popster scènes, maar zodra ze echt moet gaan acteren, gaat het mis. Gelukkig is Josh Hartnett wel lekker op dreef en lijkt hij veel lol te hebben met zijn rol. Alison Pill (Scott Pilgrim vs the World) en Kid Cudi (ook te zien in X) hebben kleine bijrollen.

Conclusie
M. Night Shyamalan levert met Trap weer een vermakelijke thriller af.

8 augustus 2024
Recensie: MaXXXine (2024)

Het is 1985 wanneer Maxine (Mia Goth), na de gebeurtenissen uit X (2022), carrière probeert te maken als actrice in Hollywood. Satanic panic is op een hoogtepunt als seriemoordenaar de Night Stalker de straten onveilig maakt, maar er dreigt een groter gevaar voor Maxine.

beoordeling

MaXXXine is het derde en langverwachte laatste deel in de X-trilogie, nadat regisseur Ti West ons in 2022 al X en Pearl bracht. Jammer dat West de stijgende lijn niet wist voor te zetten na pareltje Pearl, want MaXXXine is een behoorlijke teleurstelling. De ’80s setting, de soundtrack, de kleding, dat is allemaal top. Ook Mia Goth laat weer zien wat een fantastische actrice ze is. Maar het script, met name de third act, is zwak. Het leek erop dat MaXXXine net als X een slasher zou zijn. Dat is niet het geval. Ik zou het eerder als een crime thriller omschrijven. Hoewel er meerdere kills in de film zijn, zijn ze bijna allemaal off screen. Er is welgeteld één personage die een echt slasher dood krijgt, al vind ik het twijfelachtig waarom juist voor dit personage is gekozen.

Net als X bevat ook MaXXXine interessante thema’s, zoals posttraumatische stress en de gevolgen van een carrière in de pornoindustrie. Net als in een andere recente horror, Longlegs, speelt satanic panic op de achtergrond een rol, net als de Night Stalker. Helaas stipt West deze thema’s alleen maar aan en kiest hij voor de makkelijke weg met de conclusie van deze film. Wat een flater. Hoe kan het toch dat in X en MaXXXine de diepgang ontbreekt die Pearl wel had? Ik denk dat we Pearl aan Mia Goth te danken hebben. Zij schreef samen met West het script van die film, maar zij schreef niet mee aan X en MaXXXine. Of West is gewoon veel beter in het schrijven van een intieme character study dan slashers.

West heeft voor dit sluitstuk een mooie cast verzameld. Helaas geeft hij de meeste acteurs weinig te doen, denk aan Michelle Monaghan, Elizabeth Debicki, Lily Collins, Halsey en Bobby Cannavale. Kevin Bacon heeft wel een heerlijke rol als sleazy detective. Giancarlo Esposito en Moses Sumney brengen het er ook nog aardig vanaf.

conclusie

MaXXXine is een teleurstellend einde van een verrassende trilogie met een fantastische Mia Goth.

28 juli 2024