Categorie: Reviews

Recensie: Smile 2 (2024)

In Smile 2 keert popster Skye Riley (Naomi Scott) na een zwaar auto ongeluk terug in de spotlight. Worstelend met de druk van een nieuwe tour en op zoek naar verlichting van oude verwondingen, raakt Skye besmet met een kwaadaardige vloek. Weet zij eraan te ontsnappen?

beoordeling

Parker Finn, schrijver en regisseur van horror hit Smile (2022), is terug met Smile 2. Een sequel is vaak grootser van opzet en dat zien we terug nu we een popster volgen. De wereld van Skye voelt zoveel groter dan het intieme verhaal van Rose uit het origineel. Hierdoor gaat er helaas wat diepgang verloren. Ook in Smile 2 speelt trauma een rol, maar het blijft allemaal vrij oppervlakkig. We krijgen er wel een aantal goede jumpscares voor terug en Finn schuwt niet om de gruwelijke dingen duidelijk in beeld te brengen. Voor de rest moddert de film maar wat aan. Na de zoveelste scène van ‘smile’ die Skye de stuipen op haar lijf jaagt, had ik het wel gezien. Op een gegeven moment vond ik deze sequel zelfs een beetje saai worden.

Naomi Scott (Aladdin, Charlie’s Angels) speelt een prima hoofdrol, al denk ik dat het goed was geweest om haar scènes te koppelen aan een sterke tegenspeler. Nu is ze veel alleen en bang, waardoor het voelt alsof de film vaak in herhaling valt. Haar beste tegenspelers Lukas Gage (Road House) en Ray Nicholson (zoon van Jack) hebben beperkte rollen. Rosemarie DeWitt (Rachel Getting Married) krijgt niet veel te doen. Kyle Gallner – Joel uit Smile – duikt ook nog op in een kleine rol.

conclusie

Naomi Scott doet haar best en de jumpscares zijn goed, maar verder heeft Smile 2 weinig te bieden.

19 oktober 2024
Recensie: The Substance (2024)

Coralie Fargeat bracht ons eerder een stylistische nachtmerrie in de vorm Revenge (2017). Met The Substance gaat ze nog een paar stappen verder. Een geweldige Demi Moore speelt Elisabeth Sparkle, ooit een geliefde celebrity die nu wordt afgedankt door de maatschappij. Haar crime: ouder worden. Ze neemt een mysterieus middel om een jongere, betere versie (Margaret Qualley) van haarzelf te creëren met alle gevolgen van dien.

beoordeling

The Substance heeft veel te zeggen over de rol van vrouwen in de maatschappij. Er wordt zoveel waarde gehecht aan jeugd en schoonheid en het behouden van die dingen. Helaas is het vergankelijk en wordt je op een gegeven moment onzichtbaar. Je telt gewoon niet meer mee. Niet gek dat er een hele industrie is die inspeelt op deze onzekerheden. Elisabeth gebruikt in de film ‘the substance’, maar het had net zo goed over plastische chirurgie kunnen gaan en hoe mensen hierin door kunnen slaan. Maar ook het moederschap is een thema: je eigen leven ‘opgeven’ voor je kinderen en hoe ondankbaar dat kan zijn. Ja, Fargeat geeft genoeg stof tot nadenken. Alleen heb je door alle body horror daar niet veel tijd voor.

The Substance is (in de meest positieve zin van het woord) een gruwelijke, smerige en walgelijke film. Ja, ik werd er zelfs een beetje misselijk van. Het voelt aan als een heel orginele film. Fargeat lijkt wel geïnspireerd te zijn door genre klassiekers als Carrie en The Thing, maar weet met haar stijlvolle blik van The Substance iets heel eigen te maken. Demi Moore speelt een fantastische en dappere rol. Ze heeft zich zeer kwetsbaar opgesteld en dat komt haar personage Elisabeth alleen maar ten goede. Ik hoop dat de Academy Moore zal gaan belonen met een Oscar nominatie. Ook Margaret Qualley is goed in haar magnetische rol. Dennis Quaid lijkt lol te hebben met zijn walgelijke rol.

conclusie

The Substance is zeker niet voor iedereen, maar is wel een film die je eigenlijk niet mag missen.

10 oktober 2024
Joker: Folie à Deux (2024) recensie

In Joker: Folie à Deux is Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) in afwachting van het proces voor de misdaden die hij als Joker heeft begaan. Wanneer hij de liefde vindt in Lee (Lady Gaga), vindt hij ook de muziek in zijn leven terug.

Beoordeling

Joker (2019) was destijds een grote hit en leverde Joaquin Phoenix een welverdiende Oscar op. Regisseur Todd Phillips kon Joker niet loslaten en nu zitten we met een totaal onnodige sequel opgescheept die de kwaliteit van het origineel nergens weet te evenaren.

Het was een grote fout om van Folie à Deux een musical te maken. Joker was een interessante character study van een complexe, zieke geest. De sequel borduurt hier helaas minimaal op voort. Het lijkt of Phillips zelf geen idee had wat hij met een vervolg aan moest. Het verhaal is erg mager en dat probeert hij te verbloemen met musical elementen. Misschien had het kunnen werken als het gedoseerd werd gebruikt, maar het was te overheersend. De nummers waren saai en het haalde me totaal uit de film. Folie à Deux gaat geen aansluiting vinden bij de fans van het origineel dus voor wie heeft Phillips het gedaan?

Lady Gaga is een aardige toevoeging als Lee Quinzel, al krijgt ze helaas weinig te doen. Ze vervult de manic pixie dream girl rol voor Arthur en klinkt uiteraard fantastisch in haar musical nummers. Maar er schuilt zoveel meer achter Lee dan we krijgen te zien! Echt een gemiste kans. Gaga heeft goede chemie met Phoenix die weer een sterke performance aflevert. Brendan Gleeson, Zazie Beetz en Catherine Keener spelen prima bijrollen.

Visueel weet de film wel uit te blinken. Phillips weet een mooi contrast neer te zetten tussen het grauwe van Arkham en de kleurrijke musical fantasieën van Arthur.

conclusie

Joker: Folie à Deux is een gefaald experiment, maar Joaquin Phoenix is weer sterk op dreef.

3 oktober 2024
Recensie: Blink Twice (2024)

In Blink Twice kunnen vriendinnen Frida (Naomi Ackie) en Jess (Alia Shawkat) het niet geloven als ze door tech biljonair Slater King (Channing Tatum) worden uitgenodigd om te feesten op zijn privé eiland. Al snel ontdekken ze dat het allemaal niet zo mooi is als het lijkt.

beoordeling

Blink Twice is het regiedebuut van actrice Zoë Kravitz (The Batman), die ook deels verantwoordelijk is voor het script van de film. Het is weer een film over rijke mensen die denken dat ze overal mee wegkomen, zie ook Infinity Pool met Mia Goth. Het script is zeker het zwakste punt van Blink Twice. Het is een mix tussen zwarte komedie en psychologische thriller. Afijn, daar is niets mis mee en Kravitz weet interessante punten aan te stippen. Ik was benieuwd welke kant het op zou gaan, maar ben zeer teleurgesteld in de richting die Kravitz gekozen heeft. Gelukkig wordt er niet veel in beeld gebracht, al is het thema zelf al walgelijk genoeg. Met de conclusie weet ze het een beetje goed te maken. Op technisch vlak weet Kravitz wel wat ze doet. Visueel mag de film er zeker zijn en ze weet de spanning goed op te bouwen.

Eén van de sterkste punten van Blink Twice is de ensemble cast. Channing Tatum, die in real life een relatie heeft met Kravitz, weet een goede balans te vinden tussen charmant en creepy. Naomi Ackie (The Rise of Skywalker) speelt een pittige, maar sterke hoofdrol. Adria Arjona komt hier veel beter uit de verf dan naast Glen Powell in Hit Man. Helaas krijgt de rest van de cast weinig te doen. Christian Slater, Haley Joel Osment, Geena Davis en vooral Kyle MacLachlan hangen er maar wat bij. Ik had graag meer gezien van Simon Rex die eerder zo goed was in Red Rocket. Erg jammer dat de personages niet beter uitgewerkt zijn, want het had het verhaal misschien wat meer diepgang gegeven.

conclusie

Blink Twice heeft z’n momenten en de sterke cast doet z’n best, maar de film liet me met een nare nasmaak achter.

22 augustus 2024
Alien: Romulus (2024) recensie

In Alien: Romulus komt tijdens het verkennen van een verlaten ruimtestation een groep jonge ruimtekolonisten oog in oog te staan met de meest angstaanjagende levensvorm in het universum.

beoordeling

Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van de Alien franchise. Alien (1979) en Aliens (1986) zijn uiteraard klassiekers, maar daarna gaat het erg bergafwaarts met de kwaliteit van de films. Ik snap wel dat veel recensies zeggen dat dit de beste Alien film is van de afgelopen jaren. Romulus heeft een simpel en strak verhaal. Er is niet zoveel filosofisch gewauwel als in Prometheus en ook niet zo rommelig als Alien: Covenant. Regisseur Fede Alvarez, bekend van Don’t Breathe en Evil Dead (2013), levert op technisch vlak een sterke film af. Het heeft een old school Alien vibe. De sound design is goed; Alvarez levert een beklemmed sfeertje af. Ook de Xenomorph actie ziet er goed uit. Er is een scène waarin zwaartekracht een grote rol speelt die erg sterk is gedaan. Ik zie zeker de pluspunten van Romulus.

Daar tegenover staan helaas ook genoeg minpunten. Het begin vond ik saai. Het duurt even voordat de film op gang komt, iets wat niet erg hoeft te zijn. Helaas wordt de tijd niet benut om de personages goed uit te werken en te leren kennen. Ze zijn vrij oppervlakkig en, in mijn ogen, vrij irritant (ik kijk vooral naar jou, Bjorn). Romulus is een film die je al vaker hebt gezien. Niet gek als het het zoveelste deel in een franchise is. Hoeveel originaliteit kan er nog zijn? Hoe spannend is een facehugger nog op iemands gezicht, hoe ernstig Cailee Spaeny (Civil War) er ook naar kijkt? In de laatste 20 minuten probeert Alvarez nog iets. Ik ga het niet spoilen, maar ik had helemaal niets met deze ontwikkeling. Ik had op dat moment het gevoel dat ik wel echt klaar ben met deze franchise. Maar alles bij elkaar genomen, zie ik Alien: Romulus als een zeer gemiddelde film.

conclusie

Alien: Romulus is simpel en effectief, maar ook een film die makkelijk te vergeten is.

15 augustus 2024