Auteur: Gwen

  • Recensie: Halloween Kills (2021)

    Recensie: Halloween Kills (2021)

    poster Halloween Kills

    Michael Myers heeft de gebeurtenissen van Halloween (2018) overleefd. Hij gaat door met zijn moordpartijen en laat een spoor van lijken achter in het dorpje Haddonfield, Illinois. Laurie (Oscar winnares Jamie Lee Curtis) is door eerdere verwondingen met tegenzin aan een ziekenhuisbed gekluisterd. De bewoners van Haddonfield spannen samen om Michael te stoppen. EVIL DIES TONIGHT!

    beoordeling

    De Halloween franchise kreeg in 2018 een reboot, met een directe sequel op de originele Halloween (1978) met Jamie Lee Curtis. Na het succes van deze reboot werden twee sequels aangekondigd: Halloween Kills en Halloween Ends. Hier ligt meteen het probleem van Kills: het heeft last van middelste-film-in-een-trilogie syndroom. Het gaat nergens heen en je weet dat er niets bijzonders gaat gebeuren, want dat komt pas in het derde en laatste deel van de trilogie. Dat zie je hier in Kills heel goed, want Laurie, onze ultieme final girl, wordt de hele film buitenspel gehouden. En dus moeten we het maar doen met een dosis nostalgie (niet erg), eendimensionele personages (wel erg) en een onnodig subplot over massahysterie.

    Laten we beginnen met de nostalgie. Halloween Kills brengt meerdere personages en hun originele acteurs uit Halloween (1978) terug: Nancy Stephens (Marion), Real Housewife Kyle Richards (Lindsey) en Charles Cyphers (sheriff Brackett). Heel leuk om ze na 40 jaar weer te zien! Een ander personage uit het origineel is Tommy Doyle, nu gespeeld door jaren ’80 icoon Anthony Michael Hall (The Breakfast Club). Ik had graag Paul Rudd terug gezien als Tommy, maar laten we eerlijk zijn: Rudd probeert waarschijnlijk nog steeds te vergeten dat hij ooit in Halloween 6 heeft gespeeld.

    Fun fact: Nancy Stephens keerde ook terug als Marion in Halloween: H20, maar de makers van Kills willen graag dat we die tijdslijn vergeten

    Eendimensionaal is wat we Tommy hier kunnen noemen. Hij is obsessed met het verleden en obsessed met Michael doden, maakt niet uit wat het kost. Iets meer diepgang was welkom geweest. Helaas zijn de meeste personages flinterdun geschreven. Big John (Scott MacArthur) en Little John (Michael McDonald) zijn de beste nieuwe personages, al is dat meer aan de charmante acteurs te danken dan het script. Officer Hawkins (Will Patton) krijgt wel een backstory, wat voelt als filler, maar op zich is de uitvoering aardig gedaan. In flashback zien we dat zijn jonge versie gespeeld wordt door de altijd welkome Thomas Mann (Me, Earl and the Dying Girl).

    Tot slot, massahysterie. Een ontsnapte psychiatrische patiënt wordt aangezien voor moordmachine Michael Myers en heel Haddonfield keert zich tegen hem. Een belachelijke verhaallijn die teveel tijd in beslag neemt. Liever had ik gezien dat de personages beter waren uitgewerkt. Gelukkig is niet alles slecht. De kills zijn best goed. Michael is echt hardcore in deze film. Ook spelen de meeste acteurs prima, denk aan Curtis, Patton, Mann, Judy Greer en Dylan Arnold. Weet je, als je het hele plot van de film weet los te laten, dan kan je je wel vermaken met deze slasher.

    conclusie

    Halloween Kills heeft last van middelste-film-in-een-trilogie syndroom, maar tenminste zijn de kills zelf goed.

    2,5 sterren
  • Recensie: Last Night in Soho (2021)

    Recensie: Last Night in Soho (2021)

    Last Night in Soho posterEloise (Thomasin McKenzie) verhuist naar Londen om aan de mode academie te studeren. Eenmaal daar krijgt ze visioenen van een glamoureuze wannabe zangeres genaamd Sandie (Anya Taylor-Joy) in de jaren ’60. Wanneer de scheidingslijn tussen realiteit en fantasie begint te vervagen, bevindt Eloise zich in het midden van een moord mysterie.

    Beoordeling
    Regisseur Edgar Wright is bekend van hit films als Shaun of the Dead, Scott Pilgrim vs the World en Baby Driver. Hij is heel goed in ons top entertainment geven, maar diepgang is vaak ver te zoeken in zijn projecten. Zo ook hier in Last Night in Soho. Het ziet er prachtig uit. De hele film is een lust voor het oog! Met dank aan cinematographer Chung-hoon Chung, die eerder verantwoordelijk was voor de mooie beelden van films als Stoker en Oldboy. Ook het acteerwerk is goed en de soundtrack past perfect. Tot zover ben ik helemaal fan van Last Night in Soho.

    Alleen is het script jammergenoeg vrij mager. Wright weet helaas geen goede balans te vinden tussen de moderne verhaallijn en de jaren ’60 perikelen; op beide vlakken schiet de film te kort. Eloise, onze moderne heldin, is niet heel boeiend als personage. Er hangt wat mysterie om haar heen door haar overleden moeder en frequente verwijzingen naar eerdere psychische problemen. Helaas doet Wright hier niets mee. Het lijkt er alleen in gegooid te zijn om je af te laten vragen of Eloise ‘gek’ is of niet. Die momenten zijn er helaas te vaak, waardoor de film in herhaling valt. Ook het verhaal van Sandie had verder uitgediept mogen worden, want die ontknoping voelde niet helemaal verdiend.

    Thomasin McKenzie (Jojo Rabbit) en Anya Taylor-Joy doen hun best met het materiaal dat ze gegeven is. Bijrollen van Matt Smith, Terence Stamp en Diana Rigg hadden ook verder uitgewerkt mogen worden, maar de acteurs zelf spelen prima.

    Uiteindelijk heb ik me goed vermaakt met Last Night in Soho en kan ik de film zeker aanraden. Al hoop ik dat Wright met zijn volgende project niet weer in dezelfde valkuil valt.

    Conclusie
    Last Night in Soho bevat meer stijl dan inhoud, maar in handen van Edgar Wright is dat helemaal niet zo erg.

    4 sterren

    Last Night in Soho is te bekijken via:

  • Black Mirror seizoen 6 recensie

    Black Mirror seizoen 6 recensie

    Het nieuwste seizoen van Black Mirror staat sinds een paar weken op Netflix. Onlangs heb ik op Instagram mijn gedachtes over dit seizoen gedeeld. Hieronder vind je alle info bij elkaar verzameld, plus mijn gedachtes over het seizoen als geheel.

    JOAN IS AWFUL
    In “Joan Is Awful” ontdekt Joan (Annie Murphy) dat een Netflix-achtige streamingsdienst een serie heeft gemaakt over haar dagelijkse leven met Salma Hayek in de hoofdrol. Joan is begrijpelijk niet heel blij met deze ontwikkeling en ziet haar leven in duigen vallen.

    “Joan Is Awful” is een milde Black Mirror aflevering. Er zitten in de eerdere seizoenen afleveringen met heftige twists en conclusies, denk aan “Shut Up and Dance” of “Playtest”. Als ik “Joan Is Awful” in één woord moet omschrijven dan zou ik zeggen ‘amusant’. Dit is vooral te danken aan een leuke rol van Hayek die zichzelf op de hak neemt. Schitt’s Creek-ster Murphy is ook goed in haar hoofdrol. Er komende verder nog een aantal bekende gezichten voorbij als Himesh Patel, Ben Barnes en Michael Cera, maar helaas krijgen ze weinig te doen. Jammer, want ik keek er naar uit om Patel hier te zien!

    Al met al is “Joan Is Awful” een prima Black Mirror aflevering.

    3,5 sterren

    Loch Henry
    LOCH HENRY
    Davis (Samuel Blenkin) en Pia (Myha’la Herrold) bezoeken Loch Henry, een klein plaatsje in Schotland, om een documentaire op te nemen. Davis is hier opgegroeid en met de hulp van oude vriend Stuart (Daniel Portman) gaan ze op zoek naar de waarheid achter een reeks gruwelijke moorden.

    Het true crime genre staat centraal in “Loch Henry”. Ik hoopte na de eerste aflevering “Joan Is Awful” dat de volgende afleveringen wat meer pit zouden hebben. Dat is met deze aflevering in ieder geval gelukt. “Loch Henry” bevat een gruwelijk verhaal en geeft commentaar op het gebruik van real life leed voor entertainment. Het heeft ook zijn humoristische momenten, met dank aan een leuke rol van Daniel Portman (aka Podrick uit Game of Thrones). De rest van het acteerwerk is ook goed. Verder is Schotland mooi in beeld gebracht, maar zie ik – in tegenstelling tot Stuart – in Loch Henry geen vakantiebestemming.

    Hoewel ik me prima heb vermaakt met “Loch Henry”, gaf het me geen Black Mirror gevoel.

    3,5 sterren

    Beyond the Sea
    BEYOND THE SEA
    In een alternatieve 1969 zijn Cliff (Aaron Paul) en David (Josh Hartnett) astronauten die op een 6 jaar durende missie zijn. Door moderne technieken kunnen ze hun tijd zowel in space als terug op aarde bij hun gezin doorbrengen. Een tragedie stelt hun vriendschap, verstand en missie op de proef.

    “Beyond the Sea” wordt gezien als de beste aflevering van het zesde seizoen. Tot nu toe vind ik ze allemaal van hetzelfde niveau, al is “Beyond the Sea” zeker de meest ambitieuze van het stel. Naast de space setting en de moderne techniek geeft Black Mirror zijn eigen draai aan de Manson moorden. Er zit ook nog een vleugje Single White Female (1992) in het verhaal. Als je denkt, dat is wel veel voor een aflevering, dan kan ik je vertellen: dat is het ook. Met z’n 80 minuten is “Beyond the Sea” een vrij lange zit. Iets te traag als je het mij vraagt en iets te voorspelbaar. Wel weer gruwelijk en ingrijpend.

    Breaking Bad-ster Aaron Paul is wederom fantastisch. Het is ook leuk om Josh Hartnett weer eens te zien en ook hij speelt hier een goede rol. Alleen al voor deze twee toppers is “Beyond the Sea” de moeite waard.

    3,5 sterren

    Mazey Day
    MAZEY DAY
    Voor “Mazey Day” bevinden we ons in 2006, tijdens de hoogtijdagen van de paparazzi. Mazey (Clara Rugaard) is een jonge actrice met problemen – denk aan Lindsay Lohan in die tijd – die wordt lastig gevallen door de paparazzi. Bo (Zazie Beetz) is het werken in deze branche zat, totdat ze hoort hoeveel geld een foto van Mazey oplevert. Maar het verkrijgen van de ‘money shot’ heeft dodelijke gevolgen.

    Tja, wat zal ik zeggen over “Mazey Day”? Ik las dat Black Mirror bedenker Charlie Brooker een andere richting op wil met de serie en dat is hier duidelijk te zien. “Mazey Day” is een vrij klassiek horror verhaal. Het voelt helaas als een filler aflevering. Ik had van Brooker wel meer sociaal commentaar op de paparazzi verwacht. Jammer, want met een ‘echt’ Black Mirror sausje had “Mazey Day” een topper kunnen zijn.

    Tenminste was het leuk om Zazie Beetz weer eens te zien. Volgend jaar zien we haar in Joker: Folie à Deux.

    2,5 sterren

    Demon 79
    DEMON 79
    Engeland, 1979. Nida (Anjana Vasan) is een schuchtere verkoopster die per ongeluk charmante demon Gaap (Paapa Essiedu) oproept. Ze krijgt te horen dat ze binnen 3 dagen drie mensen moet vermoorden, anders vergaat de wereld.

    “Demon 79” is geen echte Black Mirror aflevering, dat geeft serie mastermind Charlie Brooker zelf toe in een interview met Radio Times. Brooker legt uit: “Demon 79 opens with a ‘Red Mirror presents’ title sequence, marking it out as ‘different-from-yet-adjacent-to’ Black Mirror. This is because, typically, Black Mirror has focused on tech dystopias or media satire, whereas this story has a stronger supernatural element, harking back to 1970s horror. The episode is almost unclassifiable.”

    Een interessant idee, Red Mirror. “Demon 79” is een goed begin, alleen jammer dat het plot zo sterk doet denken aan de recente M. Night Shyamalan horrorfilm Knock at the Cabin. Daardoor voelt deze Red Mirror niet heel schokkend of origineel aan. Wel complimenten voor de setting, aankleding en hoofdrolspelers Anjana Vasan en potentiële nieuwe James Bond-ster Paapa Essiedu. Al met al een vermakelijke aflevering.


    Conclusie
    Het zesde seizoen van Black Mirror is zeker de moeite waard om te kijken. Ik heb me er prima mee vermaakt en zelfs de minste aflevering, “Mazey Day”, kijkt lekker weg. Aan de andere kant: is Black Mirror een serie waarmee je je wil vermaken? Ik heb liever dat gevoel dat de serie je sprakeloos achter laat na een aflevering, iets wat Black Mirror in zijn eerdere seizoenen wel wist te presteren.

    En Red Mirror? Tja, dat is te vroeg om echt over te oordelen. Maar ik kan tot nu toe niet zeggen dat het smaakt naar meer.

    3 sterren

  • Recensie: Umma (2022)

    Recensie: Umma (2022)

    Umma posterAmanda (Sandra Oh) en haar tienerdochter Chris (Fivel Stewart) leiden een teruggetrokken bestaan op een boerderij. Wanneer een urn met as van haar vervreemde moeder wordt bezorgd, raakt Amanda bezeten door een angst om in haar moeder te veranderen.

    Beoordeling
    Een horrorfilm met Grey’s Anatomy en Killing Eve topper Sandra Oh, dat leek me wel wat! Helaas is Umma (Koreaans voor moeder) een film die waarschijnlijk beter tot haar recht was gekomen zonder horror elementen. In z’n kern is Umma een drama over generational trauma, ofwel trauma dat generatie op generatie wordt doorgegeven. Zo is Amanda in haar jeugd door haar moeder mishandeld. Zij heeft nooit haar trauma verwerkt, waardoor arme dochter Chris in een huis moet opgroeien zonder elektriciteit. En dit is nog voor Amanda in haar moeder dreigt te veranderen!

    Op zich is generational trauma dus een interessant gegeven voor een film. Toch vonden de makers het nodig om er nog een bovennatuurlijke tintje aan te geven. Al is Umma nauwelijks horror te noemen, ook al wordt het zo geadverteerd. Het voelt als een goedkope manier om meer kijkers te trekken. Liever had ik gezien dat ze de personages verder uitgediept hadden en we meer over Amanda’s moeder te weten waren gekomen. Op beide vlakken schiet de film dus tekort.

    Aan Sandra Oh ligt het niet, want zij is zoals altijd goed. Helaas krijgt de Golden Globe-winnares hier niet de kans om haar acteertalent echt te laten zien. Ze krijgt prima tegenspel van Atypical-actrice Fivel Stewart als haar dochter. Dermot Mulroney (Scream 6) heeft een welkome bijrol, al krijgt hij niet veel te doen.

    Conclusie
    Umma schiet op meerdere vlakken tekort. Zelfs Sandra Oh kan het niet redden.

    2,5 sterren



    Umma is te bekijken via:

  • Recensie: No Hard Feelings (2023)

    Recensie: No Hard Feelings (2023)

    poster No Hard Feelings

    Maddie (Jennifer Lawrence) dreigt haar huis te verliezen en is wanhopig op zoek naar een auto om als Uber driver te kunnen werken. Een vreemde advertentie geeft haar hoop: ouders zijn op zoek naar een jongedame die hun 19-jarige zoon uit zijn comfortzone weet te trekken in ruil voor een auto. Maddie gooit haar seksualiteit in de strijd, maar ontdekt al snel dat er meer nodig om de schuchtere Percy (Andrew Barth Feldman) uit zijn schulp te krijgen voordat hij vertrekt om te gaan studeren.

    beoordeling

    Hoe lang is het geleden dat we een goede komedie hebben gekregen? Dan denk ik toch echt terug aan 2018; het jaar dat zowel Game Night als Blockers werden uitgebracht. Ik had echt zin in een goede komedie en gelukkig stelt No Hard Feelings niet teleur!

    Het verhaal doet denken aan een andere komedie, Failure to Launch (2006) met Matthew McConaughey en Sarah Jessica Parker. In die film krijgt Parker de taak om 30-plusser McConaughey het huis van zijn ouders uit te krijgen. Ondanks het vergelijkbare verhaal, voelt No Hard Feelings gelukkig aan als een frisse komedie. Er valt genoeg te lachen; de humor is vrij ordinair (niet erg) en de situaties waar de personages zich in bevinden zijn absurd. In Oscar-winnares Jennifer Lawrence hebben ze de perfecte actrice gevonden voor deze film. Zij is hilarisch en schaamteloos als Maddie. Lawrence gaat er helemaal voor en weet de humor goed te verkopen.

    Wat maakt een komedie verder goed? Persoonlijk vind ik dat er ook hart in de film moet zitten. No Hard Feelings weet een goede balans te vinden tussen de ordinaire humor en hart. Het is mooi om te zien hoe de vriendschap tussen Maddie en Percy zich ontwikkelt. Ook in deze scènes is Lawrence sterk. Ze krijgt goed tegenspel van nieuwkomer Andrew Barth Feldman die zich meer dan staande weet te houden naast Lawrence. Een hoogtepunt is wanneer Feldman de Hall & Oates hit Maneater voor haar zingt.

    Natuurlijk zijn er ook minpuntjes te benoemen. Zo is het personage van Percy inconsistent geschreven. Hij is helemaal niet zo awkward in contact met leeftijdsgenoten. Maar misschien is dat gewoon het beeld dat zijn ouders (Matthew Broderick en Laura Benanti) van hem hebben. Overigens leuk om Broderick – aka Ferris Bueller! – hier te zien in de vaderrol.

    conclusie

    No Hard Feelings is een heerlijke komedie met een goede balans tussen humor en hart. Jennifer Lawrence en Andrew Barth Feldman zijn in topvorm!

    4 sterren