BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Recensie: Abigail (2024)

    Recensie: Abigail (2024)

    poster Abigail

    Een 12-jarig meisje genaamd Abigail (Alisha Weir) wordt door criminelen ontvoerd voor losgeld. Ze houden haar vast in een afgelegen landhuis, wachtend op het geld. Al snel ontdekken ze dat Abigail geen normaal meisje is en dat ze juist met haar opgesloten zitten in het huis.

    beoordeling van Abigail

    Matt Bettinelli-Olpin & Tyler Gillett, bekend als regieduo Radio Silence, hebben het weer geflikt! Na horror hit Ready or Not en de Scream franchise nieuw leven te hebben ingeblazen met deel 5 en 6, zijn de mannen nu terug met Abigail. Ze zijn heel goed in heel vermakelijke horrorfilms maken en wat dat betreft stelt hun nieuwste film niet teleur. Het beste woord dat ik kan gebruiken om Abigail te omschrijven is ‘fun’. Van begin tot eind ga je het naar je zin hebben. Ik heb goed gelachen om de humor. De cast straalt een hoop lol uit. Ze weten precies in wat voor soort film ze zitten en gaan er helemaal voor. Eng is het allemaal niet, maar dat is niet erg. We gaan hier voor vermaak.

    De jonge Alisha Weir maakt indruk als Abigail. Ze weet goed een onschuldig meisje te spelen en een manipulatief monster. Dan Stevens is hier in topvorm. Ik vond hem veelbelovend in The Guest (2014) en eindelijk lijkt hij zijn potentie waar te maken. Meer van deze Dan Stevens, please! Ook Kathryn Newton (Freaky), Kevin Durand (X-Men Origins: Wolverine), Giancarlo Esposito (Breaking Bad) en de te vroeg overleden Angus Cloud (Euphoria) spelen leuke rollen. Melissa Barrera, Sam van Scream 5 en 6, speelt hier de hoofdrol. Ze laat opnieuw zien een waardige final girl te zijn. Helaas heeft ze ook hier de meest serieuze rol van de groep waardoor ze zich niet van een andere kant kan laten zien, zoals Stevens.

    conclusie

    Abigail is een geslaagde horror komedie. Het is super fun en dat straalt de leuke cast ook uit!

    4 sterren

  • Recensie: The Greatest Hits (2024)

    Recensie: The Greatest Hits (2024)

    poster The Greatest Hits

    In The Greatest Hits verliest Harriet (Lucy Boynton) haar vriend Max (David Corenswet) in een auto ongeluk. Muziek die ze met Max geluisterd heeft, brengt haar letterlijk terug naar momenten in hun relatie. Wanhopig probeert ze de dood van Max te voorkomen, maar haar eigen leven staat stil. Totdat ze David (Justin H. Min) ontmoet en langzaam weer vooruit begint te kijken.

    beoordeling The Greatest Hits

    Tijdreizen is een onderdeel van romantisch drama The Greatest Hits, maar in z’n kern gaat de film daar helemaal niet over. Het gaat over acceptatie. Acceptatie dat er dingen zijn in gebeurd in je leven die je niet kan veranderen, hoe graag je dat wel zou willen. Acceptatie dat je verder moet gaan, ook al wil je dat niet. Maar ook: acceptatie dat je weer mag genieten van het leven na je verlies, hoe eng en pijnlijk dat ook klinkt. En dat het niet betekent dat je je geliefde niet meer belangrijk vindt.

    The Greatest Hits neemt ons mee in het rouwproces van Harriet die 2 jaar na het verlies van haar vriend totaal stilstaat. Ze heeft een veilig leventje voor zichzelf opgebouwd, ook al betekent het dat ze haar dromen niet meer kan najagen en veel vrienden is verloren. Ondanks dat dit een film is met tijdreizen, geeft het wel een realistisch beeld van rouw. Lucy Boynton (Bohemian Rhapsody) is fantastisch als de gebroken Harriet. Ze heeft veel chemie met zowel Pearl-acteur (en nieuwe Superman!) David Corenswet als Justin H. Min (The Umbrella Academy). Corenswet heeft een vrij kleine rol, maar weet met beperkte screentime genoeg indruk te maken dat je begrijpt waarom Harriet moeite heeft om verder te gaan. Min is zo charmant dat je ook begrijpt waarom Harriet zich begint open te stellen voor een nieuw leven. Muziek speelt uiteraard een grote rol in The Greatest Hits en het bevat dan ook een fijne soundtrack.

    conclusie

    The Greatest Hits is meer dan een film over tijdreizen. Het is een gevoelige, maar ook charmante film over verlies en acceptatie. Aanrader!

    4 sterren

  • Recensie: Civil War (2024) maakt indruk

    Recensie: Civil War (2024) maakt indruk

    poster Civil War

    Een burgeroorlog zorgt voor verdeeldheid en chaos in de Verenigde Staten. Journalisten Lee (Kirsten Dunst) en Joel (Wagner Moura) nemen oudgediende Sammy (Stephen McKinley Henderson) en de jonge wannabe journaliste Jessie (Cailee Spaeny) mee op een levensgevaarlijke road trip door het land. Eindstation: Washington D.C. voor een interview met de president.

    beoordeling

    Alex Garland (Ex-Machina, Annihilation) is met zijn liefde voor science fiction één van de meest interessante filmmakers die we nu hebben. Zijn nieuwste film Civil War is misschien het meest mainstream van al zijn projecten. Het is een oorlogsfilm met indrukwekkende actie en overdonderend geluid. Zeker die laatste 20 minuten voelde ik me helemaal in de actie gezogen. Het zorgde voor een beklemmend gevoel, maar tegelijk voelde ik ook de adrenaline pompen. Goed om te realiseren: deze film is niet één en al actie. Civil War bevat ook rustige momenten met Lee en de anderen in de auto, rijdend door verlaten en/of verwoeste landschappen. Deze scènes deden me sterk denken aan één van Garland’s eerste films, 28 Days Later, waarvoor hij het script schreef. Civil War draait, zoals de titel al zegt, om een burgeroorlog, maar de setting had net zo goed een zombie apocalyps kunnen zijn. Het gaat hier ook niet om commentaar geven op de politieke situatie. Net als één van de personages zegt; een journalist is er om te aanschouwen en vast te leggen wat er gebeurt, niet om te oordelen. Dat is precies wat Garland hier met Civil War doet.

    Kirsten Dunst is sterk als geharde journalist. Ze krijgt goed tegenspel van Wagner Moura, die je misschien nog kent als Pablo Escobar in de serie Narcos. Cailee Spaeny, onlangs te zien in Priscilla, speelde prima, al vond ik haar rol het minst goed uitgewerkt. Ze is er vooral om gered te worden. In aardige bijrolletjes zien we Jesse Plemons (real life echtgenoot van Dunst), Jojo T. Gibbs, Karl Glusman, Sonoya Mizuno en Nick Offerman als de president.

    conclusie

    Alex Garland is weer sterk op dreef met het indrukwekkende Civil War.

    4 sterren
  • Recensie: Freelance (2023)

    Recensie: Freelance (2023)

    poster Freelance

    Na een mislukte missie in Paldonia, verlaat Mason (John Cena) het leger en richt hij zich op een burgerlijk leven. Wanneer journaliste Claire (Alison Brie) de beruchte dictator (Juan Pablo Raba) van Paldonia gaat interviewen, wordt Mason gevraagd om te fungeren als haar bodyguard.

    beoordeling

    Freelance scoort 6% op Rotten Tomatoes, maar krijgt van het publiek een aardige score van 76%. Ik vind John Cena altijd wel een leuke acteur dus ik besloot deze actie komedie een kans te geven. Ik kan je vertellen dat ik halverwege de film al spijt had van dit besluit. Toch heb ik de film afgekeken en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik 2 slechte beslissingen heb gemaakt vandaag.

    Het is mij niet duidelijk wat voor soort film Freelance probeert te zijn. De toon van deze actie komedie is vaak te serieus. Dat maakt het soms echt een saaie zit. Helaas zitten John Cena en Alison Brie, allebei goede komedie acteurs, vast in een serieuze modus. Als ze allebei wat meer lol hadden mogen hebben dan was Freelance een stuk vermakelijker geweest. Aan de andere kant hebben we de charmante Juan Pablo Raba die in een heel andere film lijkt te zitten. Hij zorgt voor de humor en is een lichtpuntje in deze teleurstelling.

    Op een gegeven dacht ik: was ik maar weer The Lost City aan het kijken. Geloof me, het is veel vermakelijker om Sandra Bullock en Channing Tatum door de jungle te zien rennen dan Cena en Brie hier. Laten we Freelance maar snel weer vergeten.

    conclusie

    Kijk The Lost City in plaats van Freelance.

    1,5 ster
  • Recensie: Road House (2024)

    Recensie: Road House (2024)

    poster Road House

    In Road House accepteert voormalig UFC-vechter Elwood Dalton (Jake Gyllenhaal) een baan als uitsmijter van een wegrestaurant in Florida Keys. Al snel ontdekt hij dat er meer aan de hand is dan een simpel bargevecht.

    beoordeling Road House

    Road House is een remake van de gelijknamige actie klassieker uit 1989 met Patrick Swayze. Wat Jake Gyllenhaal bezielde om hieraan mee te werken, weet ik niet. Gelukkig pakt het onder de regie van Doug Liman (Edge of Tomorrow) grotendeels goed uit. Deze nieuwe versie zit vol goede actie en humor. De vechtscènes zijn strak in beeld gebracht. De charismatische Gyllenhaal heeft duidelijk lol in zijn rol als ijzersterke vechter. Tot zover is Road House echt top vermaak.

    En dan komt Conor McGregor in beeld. Deze Ierse spierbundel en zelf voormalig UFC kampioen maakt met Road House zijn acteerdebuut. Ik hoop dat het ook zijn laatste poging tot acteren is, want het was niet om aan te zien. Hij haalde het niveau van de film naar beneden als een nog opgefoktere versie van Jason Statham in Crank. Positief is dat ik meer waardering heb gekregen voor voormalig atleten als Statham, Terry Crews en John Cena die wel een succesvolle overstap hebben kunnen maken.

    In bijrollen zien we verder Daniela Melchior (The Suicide Squad), Army of the Dead-acteur Billy Magnussen, Joaquim de Almeida (Missing) en Post Malone. Arturo Castro steelt scènes als Moe, een vriendelijke bad guy die gewoon op z’n motor wil rijden.

    conclusie

    Road House is top vermaak, maar niet dankzij Conor McGregor.

    3,5 sterren