Review: The Girl in the Spider’s Web (2018)

Computer hacker Lisbeth Salander (Claire Foy) komt oog in oog te staan met haar doodgewaande zus Camilla (Sylvia Hoeks) en raakt verstrikt in een gevaarlijk web.

Beoordeling
The Girl in the Spider’s Web behoort niet tot de originele Millennium trilogie van Stieg Larsson. Na zijn overlijden nam David Lagercrantz het stokje over en schreef Spider’s Web. Ik heb de boeken nooit gelezen en alleen David Finchers versie van The Girl with the Dragon Tattoo gezien dus ik ging er vrij blanco in. Spider’s Web begint sterk met een flashback van de jeugd van Lisbeth en Camilla, waarbij Lisbeth weet te ontsnappen aan de mishandelingen van hun vader. Camilla blijft achter ondanks de smeekbedes van de jonge Lisbeth om met haar mee te gaan. Erg laat in de film duikt Camilla pas weer op en dit zou een schokkend moment moeten zijn ware het niet dat haar terugkeer in de trailer te zien was. De verstoorde relatie van de twee zussen is wat de film nog een beetje interessant maakt, want Spider’s Web is met vlagen zelfs The Snowman levels van slecht. Het verhaal is in de kern vrij standaard, maar wordt aangekleed met behoorlijk wat onzinnigheid. Ook de motivatie van Camilla zorgde voor wat oogrollen van mijn kant. Gelukkig speelt Claire Foy goed zoals we van haar gewend zijn. Onze Sylvia Hoeks zit eigenlijk maar vrij kort in de film en heeft niets om mee te werken.

Beoordeling
The Girl in the Spider’s Web is een onzinnige actie thriller. Het verhaal van Lisbeth en Camilla had potentieel, maar is nauwelijks uitgewerkt.

Review: Incident in a Ghostland (2018)

Op de eerste avond in hun nieuwe woning worden zusjes Beth (Emilia Jones) en Vera (Taylor Hickson) en hun moeder (Mylène Farmer) aangevallen door twee gestoorde individuen. De aanval heeft grote gevolgen en de meiden gaan anders om met hun trauma.

Beoordeling
Laat ik maar meteen beginnen met melden dat Incident in a Ghostland geen bovennatuurlijke elementen heeft. Er zitten geen geesten in de film. De horror komt vanuit het verschrikkelijke leed dat de meiden moeten ondergaan. Ik had ook niet anders kunnen verwachten van Pascal Laugier, de man die ons eerder Martyrs gaf. Jammer dat hij met Incident in a Ghostland een soortgelijke route opgaat, want het martelen van vrouwen staat voor mij niet gelijk aan entertainment. Sterker nog, Ghostland is een behoorlijk onplezierige film en niet één die je moet opzetten als je zin hebt in een avondje griezelen. Trauma en dissociatie staan centraal en hoewel dat interessante onderwerpen zijn, vond ik de film behoorlijk nietszeggend. Daarnaast komen we niets te weten over de motieven van de bad guys. Eén is een verstandelijk beperkte bruut met een liefde voor poppen en dat was zijn hele personage. Zoals we bij The Strangers gezien hebben kan het eng zijn wanneer de daders geen motief hebben en voor die vrij simpele home invasion klassieker werkt het. Maar in Ghostland wordt het trauma van de meiden zo breed uitgemeten dat het goedkoop voelt dat ze worden aangevallen door twee wandelende clichés. Zo lijkt het of de film niet meer is dan de marteling van twee meisjes zonder een verhaal eromheen en dat voelt heel leeg.

Conclusie
Incident in a Ghostland toont pure horror, maar is geen vermakelijke film.

Review: Hell Fest (2018)

Natalie (Amy Forsyth) gaat met haar vrienden naar Hell Fest, een event dat vergelijkbaar is met Halloween Fright Nights van Walibi. Terwijl iedereen zich prima vermaakt wordt Natalie gestalkt door een echte moordenaar, maar niemand wilt haar geloven.

Beoordeling
Hoewel ik een grote horror fan ben, heb ik nooit zo’n behoefte gehad om naar iets als Walibi Fright Nights te gaan. Geef mij maar horrorfilms, in plaats van mensen die plots tevoorschijn springen om mij te laten schrikken. De personages uit Hell Fest hebben, op Natalie na, wel veel zin in een avondje schrikken en dus gaan wij als kijker met ze mee op avontuur. Het begint vrij onschuldig en de meeste schrikmomenten komen dan ook door de dingen en medewerkers in het park totdat onze “heldin” toevallig de killer tegenkomt in één van de attracties. Ze denkt dat hij bij de show hoort en moedigt hem zelfs aan om een meisje te vermoorden. Vervolgens heeft de killer het op Natalie en haar vrienden gemunt. Hoewel de film zelf niet echt eng is, is het idee wel eng dat het werkelijk kan gebeuren dat één of andere gek besluit om gebruik te maken van zo’n setting om zelf te moorden. Hell Fest toont dat alle bezoekers, ook de killer, bij binnenkomst eerst worden gecontroleerd op wapens. De killer heeft geen wapen mee, maar gebruikt wat hij in het park kan vinden om mensen te doden. Zijn gebrek aan motief maakt hem nog enger.

Verder heb ik niet echt iets positiefs over Hell Fest te zeggen. Het is vermakelijk, maar ook een film die je snel weer vergeet. De personages vond ik niet erg sympathiek, niet goed uitgewerkt en ook niet altijd goed geacteerd. Horror icoon Tony Todd heeft een cameo en verder is het bekendste gezicht uit de cast Bex Taylor-Klaus die we nog kennen van de Scream tv-serie.

Beoordeling
Hell Fest is prima vermaak voor een avondje griezelen, maar ook een film om snel weer te vergeten.

Review: A Simple Favor (2018)

Vlogger Stephanie (Anna Kendrick) raakt bevriend met de mysterieuze Emily (Blake Lively). Op een dag vraagt Emily haar om een gunst: of ze haar zoontje Nicky van school wilt halen. Stephanie gaat akkoord, maar begint zich al snel zorgen te maken wanneer ze Emily niet meer kan bereiken.

Beoordeling
Regisseur Paul Feig is vooral bekend van komedies als Bridesmaids en The Heat. Met A Simple Favor gaat hij meer de Gone Girl richting op, want de verdwijning van een prachtige blondine staat ook hier centraal. Dit gaat gepaard met wat donkere humor in plaats van de plattere humor die we van hem gewend zijn. Gelukkig maar, want ik ben niet zo’n fan van zijn repertoire (okay, met uitzondering van Spy dan). A Simple Favor zit vol met twists waar Gossip Girl herself van zou smullen en daar word ik zelf ook blij van. Deze crime thriller bouwt zich uitstekend op naar een conclusie die uiteindelijk, in mijn ogen, wat tegenvalt. De film lijkt zichzelf nogal clever te vinden en dit vind ik in eerste instantie ook. Helaas vervalt het in een vrij fantasieloos (maar hilarisch over de top) einde wat overigens schijnt af te wijken van het gelijknamige boek van Darcey Bell.

Gelukkig is Blake Lively een stralend middelpunt om naar te kijken en zeker haar outfits zijn jaloers makend. Met The Age of Adaline, The Shallows en nu A Simple Favor op haar cv laat zij zeker haar veelzijdigheid zien. Anna Kendrick speelt ook prima en Henry Golding heeft na Crazy Rich Asians nu opnieuw een hit te pakken. Verder komen Dustin Milligan (90210), Eric Johnson (Smallville) en Linda Cardellini voorbij in kleine rolletjes.

Conclusie
A Simple Favor is een stijlvolle mysterie met een sterke cast.

Review: Revenge (2017)

Jen (Matilda Lutz) is een weekendje weg met haar getrouwde lover (Kevin Janssens). Wanneer zijn vrienden plots op de stoep staan, loopt alles volledig uit de hand. Jen wordt voor dood achtergelaten en is uit op wraak.

Beoordeling
Ik keek al een tijdje uit naar Revenge, het succesvolle regiedebuut van Coralie Fargeat. Helaas had ik de vrije korte bioscooprelease van de film onlangs gemist. Tot mijn verbazing staat deze rape-revenge horror nu al op Pathé Thuis en heb ik de film nu eindelijk zelf kunnen bekijken. Ik ben geen fan van het rape-revenge subgenre gezien het seksuele geweld tegen vrouwen in deze films en de manier waarop dit in beeld wordt gebracht. Gelukkig pakt Revenge het wat beter aan. Hoewel Matilda Lutz er de hele film schaars gekleed bijloopt en de camera gefixeerd is op haar lijf, wordt juist het seksuele geweld meer geïnsinueerd dan echt in beeld gebracht. Daarnaast is de main bad guy, gespeeld door Kevin Janssens, ook een groot deel van de film naakt te zien waardoor Revenge minder exploiterend aanvoelt dan de meeste films binnen dit subgenre. Fargeat brengt het geheel stylish in beeld en levert met Revenge een sterk visitekaartje af.

Conclusie
Revenge is stylish gefilmd en minder exploiterend dan de meeste films binnen het rape-revenge subgenre.

Review: Peppermint (2018)

Nadat haar man en dochter voor haar ogen worden vermoord en de daders worden vrijgesproken, besluit Riley North (Jennifer Garner) wraak te nemen. Niet alleen op de daders zelf, maar ook op het corrupte rechtssysteem. Terwijl de politie haar probeert te pakken, ziet het publiek haar als beschermengel.

Beoordeling
Ik hoorde mensen zeggen dat ze Jennifer Garner niet vonden passen in deze actievolle rol in Peppermint. Dit verbaasde mij, omdat Garner zeventien jaar geleden doorbrak als de butt kicking CIA-agent Sydney Bristow in de J.J. Abrams serie Alias. Een rol waar zij 4 Emmy nominaties voor kreeg en een Golden Globe voor won. Ik was juist blij dat Garner met Peppermint weer terug naar haar action roots ging, want van rollen in Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day en Miracles From Heaven word ik niet echt enthousiast. Tuurlijk had ik liever gezien dat ze in een betere film terug naar haar action roots ging. Niet dat ik Peppermint zo slecht vond, maar het is een film waar je de afgelopen jaren al tien varianten van voorbij heb zien komen. Alleen is het nu een soort Death Wish met een vrouwelijke wreker en dat van de regisseur van het soortgelijke Taken. Dit is een film waarbij je zeker niet moet nadenken, want als je gaat nadenken over het plot dan wordt het een stuk minder leuk. Het is ook een film om makkelijk te vergeten.

Conclusie
Het is goed om Jennifer Garner weer in een actievolle rol te zien, maar Peppermint zelf biedt weinig nieuws in het wraak genre.

1 2 3 4 70