Review: A Simple Favor (2018)

Vlogger Stephanie (Anna Kendrick) raakt bevriend met de mysterieuze Emily (Blake Lively). Op een dag vraagt Emily haar om een gunst: of ze haar zoontje Nicky van school wilt halen. Stephanie gaat akkoord, maar begint zich al snel zorgen te maken wanneer ze Emily niet meer kan bereiken.

Beoordeling
Regisseur Paul Feig is vooral bekend van komedies als Bridesmaids en The Heat. Met A Simple Favor gaat hij meer de Gone Girl richting op, want de verdwijning van een prachtige blondine staat ook hier centraal. Dit gaat gepaard met wat donkere humor in plaats van de plattere humor die we van hem gewend zijn. Gelukkig maar, want ik ben niet zo’n fan van zijn repertoire (okay, met uitzondering van Spy dan). A Simple Favor zit vol met twists waar Gossip Girl herself van zou smullen en daar word ik zelf ook blij van. Deze crime thriller bouwt zich uitstekend op naar een conclusie die uiteindelijk, in mijn ogen, wat tegenvalt. De film lijkt zichzelf nogal clever te vinden en dit vind ik in eerste instantie ook. Helaas vervalt het in een vrij fantasieloos (maar hilarisch over de top) einde wat overigens schijnt af te wijken van het gelijknamige boek van Darcey Bell.

Gelukkig is Blake Lively een stralend middelpunt om naar te kijken en zeker haar outfits zijn jaloers makend. Met The Age of Adaline, The Shallows en nu A Simple Favor op haar cv laat zij zeker haar veelzijdigheid zien. Anna Kendrick speelt ook prima en Henry Golding heeft na Crazy Rich Asians nu opnieuw een hit te pakken. Verder komen Dustin Milligan (90210), Eric Johnson (Smallville) en Linda Cardellini voorbij in kleine rolletjes.

Conclusie
A Simple Favor is een stijlvolle mysterie met een sterke cast.

Review: Revenge (2017)

Jen (Matilda Lutz) is een weekendje weg met haar getrouwde lover (Kevin Janssens). Wanneer zijn vrienden plots op de stoep staan, loopt alles volledig uit de hand. Jen wordt voor dood achtergelaten en is uit op wraak.

Beoordeling
Ik keek al een tijdje uit naar Revenge, het succesvolle regiedebuut van Coralie Fargeat. Helaas had ik de vrije korte bioscooprelease van de film onlangs gemist. Tot mijn verbazing staat deze rape-revenge horror nu al op Pathé Thuis en heb ik de film nu eindelijk zelf kunnen bekijken. Ik ben geen fan van het rape-revenge subgenre gezien het seksuele geweld tegen vrouwen in deze films en de manier waarop dit in beeld wordt gebracht. Gelukkig pakt Revenge het wat beter aan. Hoewel Matilda Lutz er de hele film schaars gekleed bijloopt en de camera gefixeerd is op haar lijf, wordt juist het seksuele geweld meer geïnsinueerd dan echt in beeld gebracht. Daarnaast is de main bad guy, gespeeld door Kevin Janssens, ook een groot deel van de film naakt te zien waardoor Revenge minder exploiterend aanvoelt dan de meeste films binnen dit subgenre. Fargeat brengt het geheel stylish in beeld en levert met Revenge een sterk visitekaartje af.

Conclusie
Revenge is stylish gefilmd en minder exploiterend dan de meeste films binnen het rape-revenge subgenre.

Review: Peppermint (2018)

Nadat haar man en dochter voor haar ogen worden vermoord en de daders worden vrijgesproken, besluit Riley North (Jennifer Garner) wraak te nemen. Niet alleen op de daders zelf, maar ook op het corrupte rechtssysteem. Terwijl de politie haar probeert te pakken, ziet het publiek haar als beschermengel.

Beoordeling
Ik hoorde mensen zeggen dat ze Jennifer Garner niet vonden passen in deze actievolle rol in Peppermint. Dit verbaasde mij, omdat Garner zeventien jaar geleden doorbrak als de butt kicking CIA-agent Sydney Bristow in de J.J. Abrams serie Alias. Een rol waar zij 4 Emmy nominaties voor kreeg en een Golden Globe voor won. Ik was juist blij dat Garner met Peppermint weer terug naar haar action roots ging, want van rollen in Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day en Miracles From Heaven word ik niet echt enthousiast. Tuurlijk had ik liever gezien dat ze in een betere film terug naar haar action roots ging. Niet dat ik Peppermint zo slecht vond, maar het is een film waar je de afgelopen jaren al tien varianten van voorbij heb zien komen. Alleen is het nu een soort Death Wish met een vrouwelijke wreker en dat van de regisseur van het soortgelijke Taken. Dit is een film waarbij je zeker niet moet nadenken, want als je gaat nadenken over het plot dan wordt het een stuk minder leuk. Het is ook een film om makkelijk te vergeten.

Conclusie
Het is goed om Jennifer Garner weer in een actievolle rol te zien, maar Peppermint zelf biedt weinig nieuws in het wraak genre.

Review: To All the Boys I’ve Loved Before (2018)

Lara Jean (Lana Condor) schrijft liefdesbrieven aan haar crushes. Deze brieven schrijft ze voor zichzelf, niet met het idee om ze daadwerkelijk te versturen. Op een dag blijken de brieven toch verstuurd te zijn en moet Lara Jean de gevolgen onder ogen zien, want één van de brieven is gericht aan buurjongen Josh (Israel Broussard), het ex-vriendje van haar zus Margot (Janel Parrish).

Beoordeling
De romantische komedie lijkt een uitstervend genre, maar gelukkig is Netflix goed bezig. Onlangs kregen we de verrassend leuke romcom Set It Up met Glen Powell en nu is er To All the Boys I’ve Loved Before, gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Jenny Han. Wat deze film bijzonder maakt is dat de hoofdpersoon, onze heldin Lara Jean, van Aziatische afkomst is. Dit is iets wat we niet vaak zien binnen het genre en als iemand van deels Aziatische afkomst kan ik dit wel waarderen (overigens draait nu toevallig ook romcom Crazy Rich Asians met een all Asian cast in de bios). Verder biedt To All the Boys weinig nieuws. Op zich is het plot wel origineel (de brieven die verstuurd zijn), maar de uitwerking is vrij standaard (coole gozer krijgt toch gevoelens voor onze quirky heldin). Niet dat dit heel storend is, want de leads (Lana Condor en Noah Centineo) zijn heel charmant en spelen prima. Daarnaast zijn er aardige bijrollen voor Janel Parrish (Mona van Pretty Little Liars!), Israel Broussard (Happy Death Day!) en John Corbett (My Big Fat Greek Wedding).

Conclusie
To All the Boys I’ve Loved Before is een charmante romcom met een sympathieke Lana Condor in de hoofdrol.

Review: The Meg (2018)

Jonas Taylor (Jason Statham), een ervaren reddingsduiker, wordt gevraagd om de bemanning van een duikboot te redden dat op de bodem van de Marianentrog ligt. Hij ontdekt dat de boot is aangevallen door een megalodon, een gigantische prehistorische haai die eerder één van zijn reddingsmissies heeft verstoord.

Beoordeling
Al sinds de jaren ’90 probeert Hollywood een filmversie van het boek Meg van Steve Alten van de grond te krijgen. Eerst heeft Disney het geprobeerd, later New Line Cinema met onze Jan de Bont als regisseur en ook Eli Roth was ooit in de running om het boek te verfilmen. Uiteindelijk is het Warner Bros. gelukt met National Treasure-regisseur Jon Turteltaub in de regiestoel om The Meg de bioscoopzalen in te krijgen. Ik keek al een lange tijd uit naar deze verfilming en toen Jason Statham aan boord kwam werd ik nog enthousiaster, want Statham vs gigantische haai is wat ik nog miste in mijn leven. Ik hoopte dat The Meg cheesy fun zou zijn à la Piranha 3D en ik vond dat de trailer ook die indruk gaf. Helaas was ik, net als Statham zelf, een beetje teleurgesteld in het eindresultaat.

Wat verwacht ik van een film over een gigantische prehistorische haai met Jason Statham in de hoofdrol? Een bloedbad. Helaas is The Meg dat totaal niet. Er zit nauwelijks bloed in de film en dat komt deels doordat er nauwelijks mensen doodgaan. Meer dan de helft van de personages leeft aan het einde van de film nog! The Meg hoort geen familiefilm te zijn, maar dat is het wel geworden. Er zijn momenten dat je de cheesy fun een beetje terugziet en daarnaast zijn er weer andere momenten dat de film zichzelf te serieus neemt. De cast doet z’n ding met Statham als uitblinker. Meer Cliff Curtis was welkom geweest en verder lijkt alleen The Office-acteur Rainn Wilson zich bewust te zijn in wat voor soort film hij zich bevindt.

Conclusie
The Meg neemt zichzelf iets te serieus en lijdt helaas aan bloedarmoede.

Review: The Spy Who Dumped Me (2018)

Audrey (Mila Kunis) wordt gedumpt door haar vriend Drew (Justin Theroux). Ze ontdekt dat hij een spion is en raakt samen met beste vriendin Morgan (Kate McKinnon) verstrikt in een internationale samenzwering.

Beoordeling
In hoeverre je The Spy Who Dumped Me leuk gaat vinden hangt denk ik af van één factor: in hoeverre jij Saturday Night Live comédienne Kate McKinnon grappig vindt. Ik vind haar eerder irritant dan grappig en geloof me, dat helpt niet. De film probeert zichzelf in te dekken door dit te benoemen, want ook Drew vindt haar too much. Maar helaas horen we het niet eens te zijn met hem, ook al heeft hij een punt. Gelukkig maakt Mila Kunis een hoop goed als de nuchtere van de twee en zij en McKinnon hebben prima samenspel. Gillian Anderson komt voorbij als het hoofd van MI6, maar krijgt helaas weinig te doen. Het meeste van haar screentime gaat op aan McKinnon die zich opstelt als haar grootste fangirl. Justin Theroux heeft een prima bijrolletje.

Wat kan ik nog meer zeggen over The Spy Who Dumped Me? Het is een nietszeggende film die je snel weer vergeet. Het heeft z’n momenten, maar echt grappig wordt het in mijn ogen nooit. Eigenlijk deed het me best denken aan het soortgelijke The Hitman’s Bodyguard (inclusief scènes in Nederland) met Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson. Ook geen geweldige film, al wist het me wel meer te entertainen. Waarschijnlijk omdat ik beide heren minder irritant vind dan McKinnon. Sorry, Kate.

Conclusie
The Spy Who Dumped Me is een over de top buddy komedie dat nooit echt grappig wordt.

1 2 3 4 69