Review: The Spy Who Dumped Me (2018)

Audrey (Mila Kunis) wordt gedumpt door haar vriend Drew (Justin Theroux). Ze ontdekt dat hij een spion is en raakt samen met beste vriendin Morgan (Kate McKinnon) verstrikt in een internationale samenzwering.

Beoordeling
In hoeverre je The Spy Who Dumped Me leuk gaat vinden hangt denk ik af van één factor: in hoeverre jij Saturday Night Live comédienne Kate McKinnon grappig vindt. Ik vind haar eerder irritant dan grappig en geloof me, dat helpt niet. De film probeert zichzelf in te dekken door dit te benoemen, want ook Drew vindt haar too much. Maar helaas horen we het niet eens te zijn met hem, ook al heeft hij een punt. Gelukkig maakt Mila Kunis een hoop goed als de nuchtere van de twee en zij en McKinnon hebben prima samenspel. Gillian Anderson komt voorbij als het hoofd van MI6, maar krijgt helaas weinig te doen. Het meeste van haar screentime gaat op aan McKinnon die zich opstelt als haar grootste fangirl. Justin Theroux heeft een prima bijrolletje.

Wat kan ik nog meer zeggen over The Spy Who Dumped Me? Het is een nietszeggende film die je snel weer vergeet. Het heeft z’n momenten, maar echt grappig wordt het in mijn ogen nooit. Eigenlijk deed het me best denken aan het soortgelijke The Hitman’s Bodyguard (inclusief scènes in Nederland) met Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson. Ook geen geweldige film, al wist het me wel meer te entertainen. Waarschijnlijk omdat ik beide heren minder irritant vind dan McKinnon. Sorry, Kate.

Conclusie
The Spy Who Dumped Me is een over de top buddy komedie dat nooit echt grappig wordt.

Review: Skyscraper (2018)

Will Sawyer (Dwayne Johnson) probeert zijn vrouw (Neve Campbell) en kinderen te redden uit een gigantische, brandende wolkenkrabber.

Beoordeling
Dwayne Johnson had drie zomers geleden nog een grote hit met rampenfilm San Andreas. Hij is nu terug met Skyscraper, opnieuw een rampenfilm, maar helaas niet zo geslaagd. Het verhaal is te stom voor woorden, iets wat Johnson’s personage tijdens de film beaamt. Skyscraper is eigenlijk één grote reclamespot voor duct tape, wat blijkbaar zo’n goed product is dat je er wolkenkrabbers mee kan beklimmen. Nee, ik verzin dit niet. Dit gebeurt echt in de film. Daarnaast lijkt het plot rechtstreeks uit The IT Crowd te komen, want: have you tried turning it off and on again? Ik had gewoon medelijden met Neve Campbell dat ze moest uitleggen dat ze het systeem had gereboot door het uit en aan te zetten. Campbell is overigens het beste aan deze film en het was goed om haar weer eens te zien. Johnson lijkt in deze rol niet helemaal op zijn plaats.

Conclusie
Skyscraper is een domme blockbuster en not in a good way.

Review: The First Purge (2018)

In The First Purge zien we hoe de jaarlijkse Purge, ofwel zuivering, tot stand is gekomen. Wat begint als een psychologisch experiment op Staten Island, eindigt als een totale nachtmerrie. We volgen Nya (Lex Scott Davis) die tegen de Purge protesteert en met gelijkgestemden veiligheid zoekt in een kerk. Wanneer haar broertje Isaiah (Joivan Wade) tijdens de Purge in de problemen raakt, gaat zij toch de straat op om hem te zoeken. Daarnaast worstelt haar criminele ex Dmitri (Y’lan Noel) gedurende deze nacht met zijn gevoelens voor Nya en zijn geweten.

Beoordeling
The First Purge is alweer het vierde deel in de Purge franchise en dus een prequel waarin we zien hoe het allemaal ooit beginnen is. Ik heb alle delen gezien en dit is mijn minst favoriete deel tot nu toe. Gezien de huidige tijdsgeest lijkt The First Purge iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn. Hoewel het in de vorige delen ook naar voren kwam, is het hier meer dan overduidelijk dat de Purge wordt ingezet om het land te zuiveren van etnische minderheden. Laten we maar hopen dat Donald Trump het te druk heeft met fast food eten om The First Purge te kijken voordat het hem op ideeën brengt.

Ik houd van horror films en heb geen problemen met geweld in films voor entertainment. Maar in deze film komt bijvoorbeeld ook een blanke haatgroepering voorbij met van die witte pakjes die niet zo gecharmeerd zijn van niet-blanken. Hoewel het realistisch is dat deze “mensen” zouden deelnemen aan een zuivering, maakt het niet echt een leuke film. Gelukkig proberen Lex Scott Davis en Y’lan Noel er het beste van te maken en zorgen zij ervoor dat de film nog een beetje interessant is. Marisa Tomei loopt er een beetje verloren bij als de bedenker van The Purge.

Conclusie
The First Purge is iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn.

Review: Hotel Artemis (2018)

Hotel Artemis is een geheim en exclusief members-only ziekenhuis voor de gevaarlijkste criminelen ter wereld. The Nurse (Jodie Foster) probeert alles in goede banen te leiden, maar wanneer The Wolf King (Jeff Goldblum) arriveert, dreigt alles uit de hand te lopen.

Beoordeling
Hotel Artemis werd voor mij een must see vanwege de sterke ensemble cast. Op eerste oogopslag een bijeen geschraapt zooitje, want Jodie Foster, Charlie Day, Sterling K. Brown, Sofia Boutella, Zachary Quinto, Jenny Slate, Dave Bautista en Jeff Goldblum in één film, dat klinkt een beetje random toch? Maar het zijn bijna allemaal acteurs die ik graag zie en zij maken van Hotel Artemis een vermakelijke zit. Veel meer heeft de film helaas niet te bieden. De setting, een ziekenhuis voor criminelen, is interessant al doet het een beetje denken aan The Continental van John Wick. Net als The Continental heeft Hotel Artemis regels die gebroken worden. Niet alleen door de criminelen, maar hier ook door de verpleegster die een jonge, gewonde politieagente (Slate) besluit te helpen. Niet dat dit echt ergens heen leidt en eigenlijk zijn alle verhaallijnen niet zo goed uitgewerkt. Het komt ook niet mooi samen zoals je van een film als deze misschien mag verwachten. Op de achtergrond speelt zich ook nog een protest af waar we een glimp van zien, maar niets mee wordt gedaan. Jammer dat het allemaal zo gelopen is, want de film had zeker potentieel.

Conclusie
Hotel Artemis belooft meer dan het waar kan maken, maar de cast is top.

Review: Hereditary (2018)

Het overlijden van de moeder van Annie (Toni Collette) heeft een grote impact op haar gezin. Ze ontdekken dat ze een groot geheim met zich meedroeg wat Annie’s gezin dreigt te verscheuren.

Beoordeling
Om de zoveel tijd komt er een horrorfilm die de engste film ooit wordt bestempeld. In het geval van Hereditary wordt het de engste film sinds The Exorcist genoemd. Mijn ogen rollen bijna uit mijn kassen als ik dit soort dingen hoor, want het valt bijna altijd tegen. Niet dat Hereditary een slechte film is. In tegendeel, ik vind het een goede film. Maar engste film sinds The Exorcist? Nee, dat echt niet. Sterker nog, ik vond de film helemaal niet eng. Dit zeg ik niet om stoer te doen, maar als je een grote horror fan bent en er al veel hebt gezien dan vind je films niet snel meer eng. Gelukkig is Hereditary zoveel meer dan een horrorfilm: het is schitterende cinematografie, in z’n geheel een vakkundig stukje filmmaken en een tour de force van Toni Collette.

Hereditary begint vrij onschuldig en oogt meer als een familiedrama dan een horrorfilm. Dit wordt nooit saai dankzij het sterke script van Ari Aster die met deze film ook zijn regiedebuut maakt. De verstoorde familieverhoudingen zijn op zichzelf al interessant genoeg en dan neemt Hereditary opeens een schokkende wending waardoor je al je verwachtingen moet laten varen. Tegen het eind wordt de film full blown horror al zit er in de gehele film een onheilspellend en verontrustend sfeertje dat ervoor zorgt dat je nooit helemaal lekker in je bioscoopstoel zit. Over het einde ben ik niet zo te spreken, maar dat neemt niet weg dat de film verder op alle vlakken sterk is.

Na The Strangers: Prey at Night’s uitstekende zwembad-scène heb ik nu nog een favoriete scène van het jaar, namelijk die scène met zoonlief Peter (Alex Wolff) in de auto. Als je de film hebt gezien dan weet je precies waar ik het over heb en als je het niet hebt gezien, geen zorgen: ik zal het niet voor je spoilen. Maar wow, wat een indrukwekkende scène en wat speelt Wolff hier goed.

Conclusie
Ga Hereditary niet zien omdat je de engste film ooit verwacht te zien, ga om je als filmliefhebber te laten verrassen. Hoe vaak krijg je die kans nog?

Review: Mom and Dad (2017)

Door een mysterieuze epidemie krijgen ouders de drang om hun kinderen te vermoorden. Carly (Anne Winters) en haar broertje Josh (Zackary Arthur) moeten zien te ontsnappen aan hun moordlustige moeder (Selma Blair) en vader (Nicolas Cage).

Beoordeling
Ik keek al een tijdje uit naar de gestoorde horror komedie Mom and Dad, maar had niet verwacht dat het een bioscoop release zou krijgen. Toevallig zag ik gisterenavond dat de film in Pathé Breda draaide (volgens mij niet in alle Pathé locaties) en dus heb ik meteen deze kans gegrepen om het te bekijken. Mom and Dad is geschreven en geregisseerd door Brian Taylor, de helft van het duo Neveldine/Taylor dat eerder verantwoordelijk was voor de Crank films. De hyperactieve style van de Crank films komt ook in Mom and Dad terug en dat past zeker bij Nicolas Cage die hier in full Cage mode tekeer gaat. Helaas heeft Cage niet eens zoveel screentime en dat is erg jammer, want hij is hier erg entertaining. Ook Selma Blair is hier goed op dreef en samen maken ze een geloofwaardig, moordlustig stel.

Mom and Dad heeft een hoop potentieel, maar Taylor houdt de film ondanks het concept vrij braaf. Hij had juist balls to the wall moeten gaan, zeker met Cage in één van de hoofdrollen. De bijrollen zijn helaas een stuk minder sterk en de film eindigt vrij abrupt. Dit was echt een cult klassieker in de making, maar al met al is het vrij teleurstellend.

Conclusie
Mom and Dad weet zijn potentieel niet waar te maken, maar is zeker de moeite waard voor Nicolas Cage en Selma Blair.

1 2 3 4 69