Review: Red Sparrow (2018)

Voormalig ballerina Dominika Egorova (Jennifer Lawrence) wordt tegen haar wil in opgeleid tot ‘Sparrow’, een verleidelijke geheim agente van de Russische veiligheidsdienst.

Beoordeling
Het is niet dat ik zozeer hoge verwachtingen had van Red Sparrow, maar ik had er wel iets meer van verwacht. Deze spy thriller begint vrij sterk met het einde van Dominika’s ballet carrière en de wanhoop die volgt nu ze geen inkomsten en toekomst perspectief meer heeft. De film wankelt in mijn belevenis wel zodra Joel Edgerton als een Amerikaanse CIA agent in beeld komt, maar tot en met de scènes in de ‘Sparrow’ school weet ik me prima te vermaken (al vind ik wel dat er teveel seksueel geweld in de film zit). Wanneer Dominika dan eindelijk op een echte missie wordt gestuurd en haar verhaallijn met die van Edgerton verweven wordt, stort Red Sparrow in elkaar. Vanaf dat punt wordt het echt een gekunsteld zooitje met twee hoofdrolspelers die het slechtste in elkaar naar boven lijken te halen. Nu ben ik nooit zo’n fan geweest van Edgerton, die op zich prima kan acteren, maar de uitstraling heeft van een stuk karton. Als Lawrence in deze rol niet op haar charme mag leunen dan moet ze wel een tegenspeler hebben die wat meer leven in de brouwerij brengt en dat lukt Edgerton niet. Ze hebben totaal geen chemie waardoor hun “romance” erg pijnlijk is om naar te kijken.

Gelukkig lijkt onze Belgische buur Matthias Schoenaerts wat meer lol te hebben als de bad guy net als Charlotte Rampling als strenge ‘Sparrow’ instructrice. Eigenlijk zit er stiekem een top cast in Red Sparrow verstopt, alleen komen de meeste acteurs niet tot hun recht.

Conclusie
Red Sparrow had veel potentieel, maar verzandt in middelmatigheid.

Review: I, Tonya (2017)

Tonya Harding (Margot Robbie) is een talentvolle kunstschaatser die opgroeit in armoedige omstandigheden met een moeder (Allison Janney) die haar geestelijk en fysiek mishandelt. Ondanks haar talent krijgt ze door haar achtergrond geen eerlijke kans in het keurige schaatswereldje.

Beoordeling
Het sterke I, Tonya vertelt het fascinerende levensverhaal van voormalig kunstschaatser Tonya Harding. In 1994 werd Harding in één klap wereldberoemd en gehaat door haar rol in de mishandeling van schaats rivale Nancy Kerrigan. In hoeverre de film de waarheid vertelt wordt in het midden gelaten. I, Tonya brengt het verhaal vanuit Harding’s perspectief, maar met een knipoog. Personages breken the fourth wall en geven commentaar op de gebeurtenissen terwijl we ze zien gebeuren. Dit zorgt voor een frisse en speelse toon en maakt van I, Tonya een zeer vermakelijke biopic dat tegelijkertijd het onderwerp met respect weet te behandelen.

Margot Robbie is fantastisch als Harding. Ze heeft haar Oscar-nominatie meer dan verdiend door Tonya zowel sympathiek als ambigu neer te zetten. Allison Janney is net zo sterk als Tonya’s verschrikkelijke moeder LaVona en ook Sebastian Stan speelt een goede rol als Harding’s ex-man Jeff Gillooly.

Conclusie
Kunstschaatsen saai? Niet in I, Tonya, een zeer vermakelijke biopic met sterke acteerprestaties van Margot Robbie en Allison Janney.

Review: Halloween II (2009)

Na de gebeurtenissen uit Halloween heeft Laurie (Scout Taylor-Compton) moeite om haar leven weer op te pakken, zeker wanneer ze ontdekt dat Michael Myers haar broer is.

Beoordeling
Ik was niet erg enthousiast over Rob Zombie’s trailer park remake van horror klassieker Halloween. Een remake was sowieso onnodig, maar Zombie was een aparte keuze om de franchise nieuw leven in te blazen. Wonderbaarlijk genoeg kwam er nog een sequel, ook van Zombie’s hand. De film lijkt in eerste instantie de opzet van de originele sequel te volgen met Michael die Laurie in het ziekenhuis stalkt. Vervolgens zegt Zombie: ‘BAZINGA! Het was maar een droom!’ en zien we hoe het met Laurie gaat maanden na haar ontmoeting met Michael. Het gaat duidelijk niet zo goed, want Laurie heeft last van PTSS. Zij is niet de enige, want ook Annie (Danielle Harris) – die niet het origineel overleefde, maar wel de remake – is getraumatiseerd. Zombie heeft op zich interessante ideeën, maar weet ze niet goed uit te voeren. Hij lijkt meer aandacht te willen besteden aan alles zo gewelddadig en trailer park-ig mogelijk te maken. Dat is jammer, want hij heeft potentieel als filmmaker. Er zit één goede scène in de film die ook echt sterk is en dat is de sterfscène van Annie :'( die vrij subtiel is voor zijn doen.

Scout Taylor-Compton speelt wisselend. In de hysterische scènes is ze goed, maar verder is ze niet erg overtuigend. Danielle Harris is een echte Halloween veteraan en speelt hier prima. Brad Dourif is weer te zien als Sheriff Brackett, Annie’s vader, en hij probeert er het beste van te maken. Malcolm McDowell speelt opnieuw dr. Loomis die in dit deel vooral bezig is om zijn nieuwe boek te promoten?!

Conclusie
Rob Zombie maakt Halloween II eigen en dat is waarschijnlijk alleen een goed iets als je fan van hem bent en niet van de Halloween films.

Review: The Ritual (2017)

Vier oude en enigszins uit elkaar gegroeide vrienden gaan wandelen in Zweden om een overleden vriend te herdenken. Ze besluiten om een bos in te gaan, maar realiseren al snel dat ze niet alleen zijn.

Beoordeling
Ik keek al een tijdje uit naar The Ritual, een nieuwe Netflix original met Rafe Spall in de hoofdrol. In deze survival horror gaat een groep vrienden het bos in en zoals we in zoveel eerdere horrorfilms hebben gezien: dit loopt niet goed af. The Ritual is gebaseerd op het gelijknamige boek van Adam Nevill, maar lijkt in eerste instantie hevig geïnspireerd te zijn door films als The Blair Witch Project, The Witch en As Above, So Below. De film begeeft zich dus op – voor de horror fan – bekend terrein. Dat wilt niet zeggen dat The Ritual een slap aftreksel is, want de film weet het ‘vrienden raken verdwaald in een bos’ concept wel eigen te maken. Toch vind ik het niet helemaal satisfying, omdat de symboliek wel erg voor de hand ligt.

Rafe Spall, later dit jaar te zien in Jurassic World: Fallen Kingdom, speelt een prima hoofdrol. Ik vind het wel jammer dat zijn personage zo onsympathiek is. De overige personages zijn niet goed uitgewerkt, al heeft Sam Troughton wel een sterke scène. Visueel is de film ook dik in orde.

Conclusie
The Ritual doet denken aan een hoop andere horrorfilms, maar is zeker de moeite waard.

Review: The Cloverfield Paradox (2018)

In de toekomst dreigt er een enorme energiecrisis. Wetenschappers aan boord van de Cloverfield Station testen een apparaat om deze energiecrisis op te lossen, maar komen terecht in een regelrechte nachtmerrie.

Beoordeling
The Cloverfield Paradox, het derde deel in de Cloverfield franchise, stond een tijdje terug nog gepland voor een bioscoop release op 1 februari 2018. Toen kwam het gerucht dat Netflix de film ging kopen en verdween deze mysterieuze scifi van de planning. Zoals we weten zit JJ Abrams vol verrassingen, want – surprise! – tijdens de Super Bowl was daar opeens een trailer voor The Cloverfield Paradox met de mededeling dat de film na de wedstrijd op Netflix te zien zou zijn. Ik keek al een tijdje uit naar deze nieuwe Cloverfield film dus maandag zat ik na werk meteen voor de tv om het te bekijken.

Het is jammer dat The Cloverfield Paradox zo overduidelijk van origine een film is die niets met Cloverfield te maken heeft. Paradox begon ooit als God Particle, maar werd bewerkt tot een Cloverfield film. Toegegeven, 10 Cloverfield Lane begon op dezelfde manier, maar omdat 10CL meer character driven is en de situatie van de personages bewust ambigu wordt gehouden, werkte het beter. In Paradox gaan ze een stuk minder subtiel te werk om het met de originele Cloverfield te verbinden vergeleken met 10CL. De space station waar ze werken heet Cloverfield, de Donal Logue cameo zit vol expositie en wat precies voegt de subplot van Michael (Roger Davies) toe? Ze hadden de focus beter op de crew van de space station kunnen houden en die tijd gebruiken om de personages uit te diepen. Op Hamilton (Gugu Mbatha-Raw) na hebben de personages nauwelijks een persoonlijkheid en dat is erg jammer als je bedenkt dat de rest van de cast bestaat uit Daniel Brühl, Chris O’Dowd, Ziyi Zhang, Elizabeth Debicki en David Oyelowo.

Conclusie
The Cloverfield Paradox is een vrij standaard space horror filmpje dat enigszins doet denken aan Alien en Event Horizon met een Cloverfield sausje eroverheen gegoten.

Review: Odd Thomas (2013)

Odd Thomas (Anton Yelchin) heeft een bovennatuurlijke gave. Zoals hij het zelf omschrijft: “I see dead people, but then, by God, I do something about it.” Met de hulp van zijn vriendin Stormy (Addison Timlin) en sheriff Porter (Willem Dafoe) probeert Odd een grote ramp in zijn woonplaats Pico Mundo te voorkomen.

Beoordeling
Netflix heeft zo’n groot aanbod dat het soms moeilijk is om een keuze te maken. Odd Thomas trok mijn aandacht vanwege de aanwezigheid van de inmiddels overleden acteur Anton Yelchin. De film is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Dean Koontz en werd geregisseerd door Stephen Sommers, de man die ons eerder Deep Rising, The Mummy (met Brendan Fraser, niet Tom Cruise) en G.I. Joe: The Rise of Cobra bracht. Ik vind de films van Sommers vooral erg fun en dat is Odd Thomas ook, al heeft de film ook wel een duister tintje. Zo helpt Odd in de opening een jong meisje om haar moordenaar te vinden en speelt satanisme een rol.

Yelchin was een veelbelovend talent en speelt hier een prima hoofdrol. Hij heeft goed samenspel met de charmante Addison Timlin (The Town That Dreaded Sundown) en hun banter zorgt voor een hoop leuke momenten. Verder zijn er aardige bijrollen van Gugu Mbatha-Raw, Nico Tortorella en Willem Dafoe.

Conclusie
Door het bovennatuurlijke aspect is Odd Thomas niet voor iedereen, maar zeker de moeite waard voor Anton Yelchin en Addison Timlin.

1 2 3 4 66