BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Recensie: Speak No Evil (2022)

    Recensie: Speak No Evil (2022)

    Wat zou je doen als je vakantievrienden je uitnodigen om een weekend bij ze te logeren? Denen Bjorn (Morten Burian) en Louise (Sidsel Siem Koch) besluiten in te gaan op de uitnodiging van Nederlanders Patrick (Fedja van Huêt) en Karin (Karina Smulders). Een ongemakkelijk en verschrikkelijk grensoverschrijdend weekend volgt.

    beoordeling

    Zijn we zo geconditioneerd om beleefd te bijven in sociale situaties dat we zwaar over onze eigen grenzen aan? Als ik regisseur Christian Tafdrup mag geloven is het antwoord: JA! Net als Tess in de horror hit Barbarian, krijgen de Denen hier eerst te maken met een serie microagressies. Maar hoe meer de Denen de ongemakkelijkheden slikken en weglachen, hoe erger het wordt. En het wordt erg, heel erg. Dat maakt Speak No Evil zowel een fascinerende als frustrerende zit.

    Het is makkelijk om te denken dat we zelf anders zouden reageren. Dat we wel voor onszelf opkomen of wel een ongemakkelijke situatie verlaten. De slechte recensies zijn overwegend op deze gedachte gebaseerd. Dat het gedrag van de Denen ongeloofwaardig is, terwijl we ook in gedachte moeten houden dat Bjorn op zoek lijkt te zijn naar goedkeuring van Patrick. Bijzonder dat het gedrag van de Nederlanders niet ongeloofwaardig wordt genoemd. Ik zat met een hoop vragen na de film en dat was voor mij het grootste minpunt. Ik snap namelijk nog steeds niets van het motief van onze landgenoten. Het is onnodig complex, terwijl Tafdrup duidelijk geinspireerd is door The Strangers en het beter net zo simpel had kunnen houden.

    Het acteerwerk is goed, met name van onze Fedja van Huêt die net zo gemakkelijk charmant en sullig kan spelen als intimiderend.

    conclusie

    Speak No Evil is een ongemakkelijke film, maar zeker de moeite waard. Ook is het een uitstekende les in ‘nee’ zeggen.

    3,5 sterren
  • Recensie: The Year of Spectacular Men (2017)

    Recensie: The Year of Spectacular Men (2017)

    Studente Izzy (Madelyn Deutch) heeft het niet makkelijk na de dood van haar vader. Het gaat niet goed met haar studie en ze wordt ook nog eens gedumpt door haar vriend (Jesse Bradford). Zusje Sabrina (Zoey Deutch) is succesvol model en lijkt het allemaal wel voor elkaar te hebben. Izzy gaat op zoek naar iets wat haar zal helen, maar komt in haar zoektocht de verkeerde mannen tegen.

    Beoordeling
    The Year of Spectacular Men is een familieproject, geschreven door Madelyn Deutch en geregisseerd door haar moeder, Back to the Future-actrice Lea Thompson. Voor de camera zien we ook zusje Zoey Deutch (Not Okay) en Thompson is zelf te zien als hun moeder. Vader Howard Deutch houdt zich op de achtergrond als producent. Nepo babies is een populair onderwerp op dit moment en bij het zien van deze film vraag ik me af of Madelyn Deutch het van de grond had gekregen zonder haar bekende familieleden. Nee, waarschijnlijk niet.

    Waar gaat het fout? Het script van Year of Spectacular Men is rommelig en hoofdpersonage Izzy is onsympathiek. Er zijn genoeg films over vrouwen die hun leven niet op de rit hebben, denk aan Renée Zellweger in Bridget Jones’s Diary, Keira Knightley in Laggies of Hailee Steinfeld in The Edge of Seventeen. Waarom werken deze films wel? Omdat we met de dames meelachen en we onszelf kunnen herkennen in de situaties waar ze zich in bevinden. Ik vond het ongemakkelijk om te zien hoe Izzy in het leven staat en wat een zooitje ze ervan maakt. Zusje Sabrina oppert dat Izzy in therapie moet, maar in plaats daarvan stort Izzy zich op iedere man die haar een beetje aandacht geeft. En loopt ze een feestje af met een vaas en een X-Files poster. Don’t ask.

    Wat de film ook niet helpt is dat Zoey meer charisma heeft en de sterkere actrice is van de twee zussen. Hierdoor was ik ook meer geïnvesteerd in Zoey’s personage Sabrina dan in Izzy. Het zal geen toeval zijn dat Madelyn een script heeft geschreven waarin haar zusje de succesvolle is van de twee.

    In de bijrollen zien we bekende gezichten als Jesse Bradford (Bring It On), Brandon T. Jackson (Tropic Thunder), Cameron Monaghan (Gotham), Avan Jogia (Zombieland: Double Tap) en Nicholas Braun (Succession), al hebben de heren weinig mee om te werken en zijn hun personages niet zo spectaculair als de titel je wil doen geloven.

    Conclusie
    The Year of Spectacular Men heeft z’n momenten, maar moet het vooral hebben van Zoey Deutch die met haar aanwezigheid de score van de film omhoog weet te trekken.

  • Recensie: Scream 6 (2023)

    Recensie: Scream 6 (2023)

    Een jaar na de Woodsboro moorden wonen Sam (Melissa Barrera), Tara (Jenna Ortega), Mindy (Jasmin Savoy Brown) en Chad (Mason Gooding) in New York. Vooral Sam heeft het zwaar, want online wordt beweerd dat zij achter de moorden zit. Wanneer Ghostface weer aan het moorden slaat, zijn de vier zeer wantrouwig naar hun omgeving. Gelukkig duikt een oude bekende op om hulp te bieden.

    beoordeling

    Ik heb het hier al vaker gezegd: ik ben een grote Scream fan. Scream 5 heeft mij vorig jaar positief verrast en was een echte love letter aan de fans. Het team (Tyler Gillett en Matt Bettinelli-Olpin) achter deze sequel keerde gelukkig terug voor het zesde deel. De New York setting geeft de film een heel andere vibe. Het voelt iets killer en massaler dan de eerdere delen. Dit gepaard met de brute moorden en aanvallen die we hier treffen, zorgt ervoor dat Scream 6 het heftigste deel uit de franchise is.

    Er is na Scream 5 veel gezegd over onze nieuwe leading lady Melissa Barrera. Ook ik was niet te spreken over haar vlakke acteerprestatie, maar gelukkig is ze in dit nieuwe deel beter op dreef en is haar Sam een stuk sympathieker. De rest van de core four (zoals Chad in de film het viertal noemt) is goed. Jenna Ortega is sterk op dramatisch vlak en grondt de film in de realiteit. Jasmin Savoy Brown zorgt voor de komische noot en Mason Gooding voor hart. Ze zijn overtuigend als vrienden en familie. Om eerlijk te zijn: ik heb Sidney hier in Scream 6 niet eens gemist. Het is goed zo. Laat Sid haar happy ending krijgen, dat heeft ze verdiend.

    Een dame die wel terugkeert is Kirby uit Scream 4, opnieuw gespeeld door Hayden Panetierre. Het is goed om Kirby weer te zien al krijgt ze niet veel meer te doen dan de FBI agent uithangen. Franchise veteraan Courteney Cox heeft gelukkig wel een goede scène na haar nietszeggende optreden in het vorige deel. De cast bevat verder een aantal bekende gezichten als Samara Weaving, Dermot Mulroney, Tony Revolori, Liana Liberato en Henry Czerny, maar helaas komt niemand hier goed uit de verf. Dit heeft met het script te maken, niet met de acteurs zelf. Scream 4 had hetzelfde probleem: veel bekende gezichten en niet uitgewerkte personages. Zonde! Het is leuk dat Gillett en Bettinelli-Olpin hun Ready or Not (2019) sterren Weaving en Czerny laten opdraven, maar geef deze toppers dan ook iets te doen! Even iets anders: Czerny zien we later dit jaar gelukkig nog in Mission: Impossible – Dead Reckoning.

    Het is moeilijk om iets inhoudelijks te zeggen, want ik wil dit spoiler vrij houden. Ik zal wel zeggen dat ik de opening matig vind, al kan ik waarderen dat ze iets nieuws hebben geprobeerd. Het motief van de killer(s)? Tja, het is geen slecht motief, maar wel slecht uitgewerkt. Ik zal hier binnenkort dieper op in gaan waarom ik er zo over denk.

    Is Scream 6 dan een aanrader of niet? Ja, het is zeker een aanrader voor de fans. Er wordt verwezen naar alle eerdere delen, de terugkeer van Kirby is een must see en als vertrouwd komt Red Right Hand van Nick Cave weer voorbij. Ook score uit eerdere Screams wordt gebruikt wat weer de nostalgie factor verhoogt. Welke richting de franchise op moet na dit deel, geen idee. Maar het smaakt wel naar meer!

    conclusie

    Scream 6 is een waardig vervolg op Scream (2022), maar het is te zien dat het nu wel heel moeilijk wordt om een geloofwaardig motief neer te zetten.

    3,5 sterren
  • Recensie: Missing (2023)

    Recensie: Missing (2023)

    June (Storm Reid) staat op het vliegveld om haar moeder Grace (Nia Long) op te halen na haar vakantie in Colombia. Wanneer ze niet op komt dagen gaat June op onderzoek uit.

    Beoordeling
    Missing is de spirituele sequel op Searching, de film uit 2018 waarin John Cho op zoek gaat naar zijn verdwenen dochter. Net als bij Searching volgen we in Missing de gebeurtenissen via het beeldscherm van de hoofdpersoon. Dus alles wat June googlet, noteert en met wie ze beeldbeelt, krijgen we te zien. Gelukkig voelt deze aanpak nog steeds verfrissend aan en niet als meer van hetzelfde.

    Wat het verhaal betreft: tja, dat kon wel beter. Ik heb me prima vermaakt, zeker met het eerste deel van de film. Helaas zijn de wendingen in het laaste deel van de film zo vergezocht dat ik wel een halve punt van mijn score af moest trekken. Het haalde me totaal uit de film. Jammer! Missing was zoveel beter geweest als ze het mysterie kleiner hadden gehouden. Een film hoeft niet bijna 2 uur te duren, zeker als je de tijd probeert te vullen met onzin.

    Euphoria-actrice Storm Reid zet een goede hoofdrol neer en weet de film te dragen. Geen makkelijke prestatie als je voornamelijk moet reageren op een beeldscherm. Toch is Joaquim de Almeida (Warrior Nun) hier de MVP als Javi, de man die June in Columbia inhuurt om haar te helpen haar moeder te vinden. Hij is een sympathieke verschijning in een verder vrij sobere film. Nia Long is ook goed in haar bijrol. Waarom zien we haar eigenlijk niet vaker in grotere films?

    Conclusie
    Missing is een vermakelijke maar ook vergezochte thriller die het vooral moet hebben van haar concept.


  • Recensie: Your Place or Mine (2023)

    Recensie: Your Place or Mine (2023)

    Debbie (Reese Witherspoon) en Peter (Ashton Kutcher) zijn al 20 jaar beste vrienden op afstand. Ze wisselen een week van woning zodat Debbie haar droom in New York kan waarmaken terwijl Peter op haar zoon past.

    Beoordeling
    Eind jaren ’90 en begin 2000 beleefde de romantische komedie haar hoogtijdagen. Tegenwoordig is de romcom een schaars goed in de bios en moeten we het vooral van Netflix hebben die ons o.a. Holidate, Set It Up en Love, Guaranteed bracht. Nu is er Your Place or Mine met Reese Witherspoon die eerder het stralende middelpunt was in films als Sweet Home Alabama en Just Like Heaven. Ze werd gepaard met collega romcom veteraan Ashton Kutcher (No Strings Attached, Just Married). Een match made in romcom heaven? Dat is moeilijk te zeggen, want de twee hebben bijzonder weinig screentime samen. Individueel doen ze het prima. Witherspoon en Kutcher zijn beiden sympathiek en doen hun ding, maar dat is niet genoeg om de film te redden.

    Een orginaliteitsprijs gaat Your Place or Mine niet winnen, want het verhaal doet denken aan romcom klassieker The Holiday waarin Kate Winslet en Cameron Diaz van huis wisselen. Op zich niet erg, maar wat wel erg is dat de film vrij saai is. Er valt weinig te lachen en romantiek is er nauwelijks. Dat maakt het een vrij lange zit ondanks dat deze Netflix original nog geen 2 uur duurt.

    Bijrollen van Zoe Chao (van Love Life op Videoland) en Grey’s Anatomy-ster Jesse Williams maken het nog een beetje leuk om te kijken. Maar wat The White Lotus-acteur Steve Zahn hier probeert te doen? Geen idee. Hij verdient wel een betere rol.

    Conclusie
    Your Place or Mine biedt weinig romantiek of komedie, maar Witherspoon en Kutcher zijn leuk om naar te kijken.


    Your Place or Mine is te bekijken via: