Auteur: Gwen

  • Review: The Discovery (2017)

    Review: The Discovery (2017)

    Een onderzoeker (Robert Redford) ontdekt dat er leven is na de dood. Deze ontdekking leidt tot een enorme toename van zelfdodingen. Zijn zoon Will (Jason Segel) is niet zo overtuigd van zijn ontdekking.

    Beoordeling
    Charlie McDowell is na zijn regiedebuut The One I Love en nu The Discovery een filmmaker om in de gaten te houden. Dat hij graag buiten the box denkt is duidelijk, want zijn beide films zijn, gelukkig, niet bepaald doorsnee te noemen. Qua toon is The Discovery heel anders dan The One I Love. Deze Netflix original ligt door het onderwerp zelfdoding een stuk zwaarder op de maag dan de WTF-ness van The One I Love. De film opent sterk met een cameo van Mary Steenburgen, McDowells moeder, als een interviewer die Thomas Harbor (Robert Redford) een aantal kritische vragen stelt over zijn ontdekking. De focus verschuift daarna naar de sceptische Will (Jason Segel) en zijn onwaarschijnlijke romance met de suïcidale Isla (Rooney Mara). Gaandeweg krijgen we steeds meer een beeld van het leven na de dood. Het is een interessant gegeven voor een film, maar helaas heb ik dezelfde kritiek als bij The One I Love: McDowell weet ook hier de potentie van het verhaal niet volledig te benutten. Ondanks dat is The Discovery meer dan de moeite waard.

    Jason Segel kennen we vooral van zijn komische rollen in onder andere How I Met Your Mother en Forgetting Sarah Marshall. Hij laat zich hier van een andere kant zien en ook dat gaat hem prima af. Ook Robert Redford en Rooney Mara spelen hier prima rollen. Jesse Plemons, eerder sterk in het tweede seizoen van Fargo, krijgt hier niet veel te doen als broertje van Will.

    Conclusie
    Het interessante verhaal en de cast maken The Discovery de moeite waard, ook al weet regisseur Charlie McDowell niet de potentie van het verhaal volledig te benutten.

  • Review: Begin Again (2013)

    Review: Begin Again (2013)

    In Begin Again ontmoet een recent ontslagen muziekproducent (Mark Ruffalo) een aan liefdesverdriet lijdende singer-songwriter (Keira Knightley). Samen besluiten ze een album op te nemen en zo een nieuw begin te maken.

    beoordeling

    Ik heb de afgelopen jaren veel goede dingen gehoord over Begin Again. Dankzij de Netflix goden heb ik de film nu zelf kunnen bekijken en ja, die goede dingen kloppen. Begin Again is een hele fijne feel good movie. Wat ik een heel groot pluspunt vind is dat ze van Mark Ruffalo en Keira Knightley geen koppel hebben gemaakt. Ja, er ontstaat iets moois tussen de twee, maar wat fijn dat het hier geen romantische liefde hoeft te zijn. Dan en Gretta, hun personages, vinden zichzelf terug en dat is in deze film even wat belangrijker. Ruffalo en Knightley spelen sterke rollen en hebben easy goin’ chemistry samen. Knightley is helaas geen sterke zangeres, maar gaandeweg begon ik haar zang steeds meer te waarderen. Misschien omdat Gretta ook steeds meer zelfvertrouwen kreeg tijdens het opnemen van haar album.

    In de rol van Gretta’s muzikale ex-vriend zien we Maroon 5 frontman Adam Levine. Ik had eigenlijk niet zoveel van hem verwacht, maar ik vond dat hij verrassend goed speelde. Toegegeven, zijn rol is hem ook wel op het lijf geschreven en zijn versie van ‘Lost Stars’ is prachtig. Hailee Steinfeld (True Grit) heeft een leuke bijrol als de dochter van Dan. Verder zien we ook bekende gezichten als Mos Def, James Corden, CeeLo Green en Catherine Keener in bijrolletjes voorbij komen. Wat dat betreft heeft regisseur John Carney, ook bekend van de muziekfilm Once, een geslaagde cast weten te verzamelen, al schijnt hij zelf niet zo tevreden te zijn over Knightley’s prestatie. Zeer onterecht wat mij betreft.

    conclusie

    Begin Again is een heel fijne feel good movie. Een film die je niet mag missen!

    4 sterren
  • Stand van zaken: blindspot challenge, movie bingo

    Stand van zaken: blindspot challenge, movie bingo

    Het eerste kwartaal van 2017 zit er bijna op. Tijd voor de stand van zaken van de twee challenges waar ik dit jaar aan mee doe: de Blindspot challenge en Movie Bingo!

    Blindspot Challenge
    Wat is de Blindspot challenge ook alweer? De Filmkijker bracht ons vorig jaar deze challenge en ik doe dit jaar voor het eerst mee. Het is de bedoeling dat je 12 films kiest die je nog nooit hebt gezien waarvan je het gevoel hebt dat je die eigenlijk hoort te hebben bekeken. Hier de 12 titels die ik op mijn lijstje heb staan:

    1. 12 Years a Slave (2013)
    2. American Hustle (2013)
    3. Fatal Attraction (1987)
    4. Her (2013)
    5. The Hurt Locker (2008)
    6. No Country for Old Men (2007)
    7. Roman Holiday (1953)
    8. Rosemary’s Baby (1968)
    9. Swingers (1996)
    10. Taxi Driver (1976)
    11. Trainspotting (1996)
    12. Up in the Air (2009)

    Welke ik inmiddels heb gezien? Geen enkele. *schaam schaam* Ik had me voorgenomen om elke maand één van mijn Blindspot films te kijken en toch is het er om één of andere reden niet van gekomen (lees: ik kreeg een maand gratis Movies & Series XL van Ziggo dus ik kon eindelijk seizoen 6 van Game of Thrones kijken! En Westworld! En ik heb alle seizoenen van Sex & the City gerewatched! Het is een wonder dat ik überhaupt nog een film voor mijn normale recensies heb kunnen kijken die maand!). Gelukkig heb ik nog 9 maanden te gaan! Moet lukken toch? Toch?!

    Movie Bingo
    Goed nieuws! Met Movie Bingo gaat het een stuk beter! Hoe zit het ook alweer met deze challenge? Movie Bingo is bedacht door Jessica van Reviews & Roses. Het is de bedoeling dat je in een jaar tijd probeert om je kaart vol te krijgen. Er zijn maar 2 regels:

    1. Elke film mag voor slechts één vakje gebruikt worden;
    2. Wanneer je eenmaal een film hebt ingevuld, mag je jouw keuze niet meer veranderen.

    Afgestreept:
    • Een film die je al heel lang wilt zien: Green Room
    • Een met een Oscar bekroonde film: Manchester by the Sea
    • Een film die begint met een B: Blue Ruin
    • Een Nederlandse film: De Zevende Hemel
    • Een boekverfilming: Me and Earl and the Dying Girl

    Op zich kan ik er nog een paar afstrepen, maar laten we het spannend houden voor de rest van het jaar. 😉

    Hoe staat het met jullie challenges?

  • Review: I Don’t Feel at Home in This World Anymore (2017)

    Review: I Don’t Feel at Home in This World Anymore (2017)

    Nadat er bij de zwartgallige Ruth (Melanie Lynskey) is ingebroken, gaat ze samen met haar buurman (Elijah Wood) op zoek naar de dader(s). Hierdoor raakt Ruth alleen maar dieper in de problemen.

    Beoordeling
    Voor 2017 had ik nog nooit van Macon Blair gehoord, maar de beste man blijft maar op mijn pad komen. Eerst zag ik hem in een bijrol in Green Room, toen in een prima hoofdrol in Blue Ruin en onlangs bekeek ik zijn regiedebuut I Don’t Feel at Home in This World Anymore op Netflix. Het lijkt erop dat Blair zich heeft laten inspireren door Blue Ruin, want beide films gaan over het recht in eigen handen nemen. Qua toon verschillen de films behoorlijk. Het verhaal van I Don’t Feel at Home wordt lang niet zo serieus gebracht als dat van Blue Ruin. Nee, Blairs debuut moet het juist hebben van morbide, maar quirky humor. Best verfrissend eigenlijk, want ik was juist bang dat deze film – met zo’n deprimerende titel – heel zwaar op de maag zou liggen.

    Hoofdrolspeelster Melanie Lynskey brak ruim 20 jaar geleden door met Peter Jacksons Heavenly Creatures. Hoewel zij sindsdien een aardige carrière heeft opgebouwd, krijgt ze niet vaak de kans om sterke hoofdrollen te spelen zoals nu in I Don’t Feel at Home. Hopelijk leidt deze film tot meer mooie rollen in de toekomst. Elijah Wood is lekker quirky als sidekick Tony en Jane Levy (Don’t Breathe) heeft een bijrol als crimineel waar Ruth mee te maken krijgt. Macon Blair heeft trouwens een leuke cameo in de barscène met Ruth.

    Natuurlijk zijn er minpuntjes te benoemen. Zo halverwege dwaalde mijn aandacht af toen de focus van Ruth en Tony verschoof naar de inbreker. Daarnaast heb je ook wel wat suspension of disbelief nodig, want de acties van de personages zijn niet helemaal gegrond in de realiteit.

    Conclusie
    Macon Blair levert met I Don’t Feel at Home in This World Anymore een verrassend regiedebuut af.

  • Verslag van Dutch Comic Con 2017

    Verslag van Dutch Comic Con 2017

    Gisteren bezocht ik de derde editie van Dutch Comic Con in de Jaarbeurs in Utrecht. Misschien heb ik een beetje last van een comic con burnout, want in tegenstelling tot voorgaande jaren had ik er dit keer eigenlijk niet zoveel zin in. Vorig jaar bezocht ik 3 comic cons en de meest recente, Dutch X-Mas Con, was nog maar een paar maanden geleden.

    Aankomst
    Ik was dit jaar wat minder fanatiek en kwam pas om 11.00 aan bij de Jaarbeurs. Er stond een flinke rij, maar op zich kon je redelijk snel doorlopen naar de kaartjescontrole. Ik dumpte vervolgens mijn jas bij de garderobe (nog steeds €1,50 per jas) en ging naar binnen en zag… 3D printers. Ik word daar zelf niet zo enthousiast van en weemoedig dacht ik terug aan Dutch X-Mas Con waar je je bij binnenkomst midden in Whoville bevond. Dat was pas leuk en sfeervol!

    Tot mijn verbazing was ook de main stage vlakbij de ingang gezet. Persoonlijk vond ik dat niet erg handig vanwege het publiek dat constant in en uit de hal loopt. Dat maakte het wel erg rumoerig en dat vind ik als bezoeker niet fijn, maar het lijkt me voor de gasten die op de main stage aanwezig waren voor de Q&A’s ook niet prettig. Aangezien de Q&A van Sean Maguire (Once Upon a Time) pas om 12.15 begon, besloot ik door te lopen naar de experience hall.

    Experience hall
    In de experience hall loop je meteen tegen iets ter promotie van Prison Break aan. Je kon er op de foto in een cel. Daar had ik niet zoveel behoefte aan dus ik liep verder. Ik wilde eigenlijk foto’s maken, maar door alle drukte werd het bijna een onmogelijke taak. Op een gegeven moment gaf ik het maar op. Vandaar dat er ook maar weinig (goede) foto’s zijn om dit verslag op te leuken. 🙁

    Doordat ik al vaker op Dutch Comic Con was geweest, kreeg ik in de experience hall (en dealer hall overigens ook) al snel een déjà vu gevoel. Veel dingen had ik, naar mijn gevoel, al een keer gezien. Ik wandelde door naar de artist alley waar ik nog even heb staan dubben of ik voor €30 een handtekening wilde halen van Sean Maguire. De meeste mensen zullen hem kennen van Once, maar ik vond hem hilarisch in de sitcom Off Centre met John Cho. En ik was al bekend met Sean door zijn muziekcarrière in de jaren ’90. Het was niet druk dus ik besloot toch te gaan. Ik was meteen aan de beurt en mocht een foto uitkiezen om te laten signeren. Ik ging voor een promotie foto van Once Upon a Time. Sean was vriendelijk en we hebben kort gepraat over Off Centre. Hij vertelde dat John Cho zijn beste vriend is en getuige was op zijn bruiloft. En dat was het eigenlijk. Toen ik wegliep had ik, om heel eerlijk te zijn, niet het gevoel dat het die €30 waard was. Ter vergelijking, vorig jaar heb ik tijdens Amsterdam Comic Con Robert Englund, ofwel Freddy Krueger, ontmoet. Robert was heel hartelijk, schudde mijn hand, was geïnteresseerd en vertelde uit zichzelf dingen. Hoewel deze ontmoeting ook niet lang duurde, nam hij wel de tijd om er een leuke ontmoeting van te maken terwijl er nog een flinke rij achter mij stond. Bij Sean was dit dus niet het geval helaas.

    Dealer hall & Sean Maguire Q&A
    Ik struinde vervolgens even door de dealer hall. Het was leuk om de verschillende stands te bekijken, maar echt nieuwe dingen heb ik naar mijn gevoel niet gezien. Mijn beste vriendin appte toen dat zij inmiddels ook was gearriveerd na wat fileleed. Ondanks alle drukte heb ik haar kunnen vinden en heb ik nog even met haar en haar man en broertje door de dealer hall gelopen. Toen het bijna tijd was voor de Q&A van Sean, namen we weer afscheid. Ik pakte nog het einde mee van de Q&A van Alexander Ludwig (Vikings, The Hunger Games). Hij kwam erg sympathiek over. Tijdens de Q&A van Sean gingen de meeste vragen over Once Upon a Time. Ik ben al een tijdje gestopt met kijken dus dat ging een beetje langs me heen. Maar Sean kon leuk vertellen, maakte grapjes en ging ook nog The Bare Necessities van The Jungle Book zingen.

    Na de Q&A had ik met Patricia van Hello Geeky World afgesproken. Het was erg leuk om haar weer te zien en we hebben flink bijgekletst. Samen hebben we nog een rondje gemaakt door de experience hall, dealer hall en gaming area, want we hadden nog best veel tijd om te doden voor de volgende Q&A begon waar we geïnteresseerd in waren.

    Lennie James Q&A
    Om 15.15 was het tijd voor de Q&A van Lennie James, ofwel Morgan uit The Walking Dead. Het was erg druk, maar Patricia en ik hadden een goed plekje kunnen bemachtigen. Op een gegeven moment zagen we Paul van Filmliefhebber.com foto’s maken van de Q&A, maar hij zag ons helaas niet. Lennie was een onderhoudende spreker. Er kwamen natuurlijk veel vragen over The Walking Dead. Hij vertelde, op humoristische wijze, dat hij al snel dood zou zijn als er echt een zombie apocalypse uit zou breken. En nee, er zijn geen verschillende versies van Morgan, hij is één personage. Dit heeft Lennie meerdere malen benadrukt, omdat het blijkbaar niet goed doordrong. Er werd ook gevraagd naar de nieuwe Blade Runner film. Helaas mocht Lennie hier niets over vertellen, behalve dat Ryan Gosling en Harrison Ford ook in de film zitten.

    Tijdens de Q&A (en ook bij Alexander en Sean) kwamen er regelmatig verzoeken om selfies te maken en voor handtekeningen. Eigenlijk vind ik dat niet kunnen en DCC zou daar iets strenger in moeten optreden. Aan het begin van de Q&A al duidelijk aangeven dat er niet op dit soort verzoeken wordt ingegaan. Er zijn genoeg mensen die wel flink wat geld neertellen voor een foto en/of handtekening en het is niet echt eerlijk dat deze bezoekers er wel één gratis scoren. Ik snap dat het voor de acteurs moeilijk is om nee te zeggen, want dat staat ook weer zo lullig, dus dit zou echt vanuit DCC moeten komen.

    Na deze Q&A ging ik richting huis. Ik vond het jammer dat ik door alle drukte niet met Paul heb kunnen praten, maar ook niet een aantal andere bloggers heb kunnen spotten, zoals Joost van NerdyGeekyFanboy, Lieke van Make It Personal en Frank van De Nachtvlinders.

    Conclusie
    Als ik mijn eigen verslag zo teruglees dan klinkt het allemaal erg negatief. Ik denk dat ik (een beetje) comic con moe ben en dat ik er daarom niet zo van kon genieten. Er zijn vast genoeg mensen die wel een ontzettend leuke dag hebben gehad. In ons kleine landje is er nu een overkill aan comic cons (DCC, Dutch X-Mas Con, Amsterdam Comic Con, Comic Con Rotterdam). Ik denk dat ik het maar bij één event per jaar houd, dat wordt dan DCC, dan blijft het ook leuk.

    Overigens vind ik de Q&A’s altijd leuk om mee te maken en Patricia was erg gezellig dus dat maakte een hoop goed. 😉

    Wat vond jij van Dutch Comic Con?