Auteur: Gwen

  • Review: I Don’t Feel at Home in This World Anymore (2017)

    Review: I Don’t Feel at Home in This World Anymore (2017)

    Nadat er bij de zwartgallige Ruth (Melanie Lynskey) is ingebroken, gaat ze samen met haar buurman (Elijah Wood) op zoek naar de dader(s). Hierdoor raakt Ruth alleen maar dieper in de problemen.

    Beoordeling
    Voor 2017 had ik nog nooit van Macon Blair gehoord, maar de beste man blijft maar op mijn pad komen. Eerst zag ik hem in een bijrol in Green Room, toen in een prima hoofdrol in Blue Ruin en onlangs bekeek ik zijn regiedebuut I Don’t Feel at Home in This World Anymore op Netflix. Het lijkt erop dat Blair zich heeft laten inspireren door Blue Ruin, want beide films gaan over het recht in eigen handen nemen. Qua toon verschillen de films behoorlijk. Het verhaal van I Don’t Feel at Home wordt lang niet zo serieus gebracht als dat van Blue Ruin. Nee, Blairs debuut moet het juist hebben van morbide, maar quirky humor. Best verfrissend eigenlijk, want ik was juist bang dat deze film – met zo’n deprimerende titel – heel zwaar op de maag zou liggen.

    Hoofdrolspeelster Melanie Lynskey brak ruim 20 jaar geleden door met Peter Jacksons Heavenly Creatures. Hoewel zij sindsdien een aardige carrière heeft opgebouwd, krijgt ze niet vaak de kans om sterke hoofdrollen te spelen zoals nu in I Don’t Feel at Home. Hopelijk leidt deze film tot meer mooie rollen in de toekomst. Elijah Wood is lekker quirky als sidekick Tony en Jane Levy (Don’t Breathe) heeft een bijrol als crimineel waar Ruth mee te maken krijgt. Macon Blair heeft trouwens een leuke cameo in de barscène met Ruth.

    Natuurlijk zijn er minpuntjes te benoemen. Zo halverwege dwaalde mijn aandacht af toen de focus van Ruth en Tony verschoof naar de inbreker. Daarnaast heb je ook wel wat suspension of disbelief nodig, want de acties van de personages zijn niet helemaal gegrond in de realiteit.

    Conclusie
    Macon Blair levert met I Don’t Feel at Home in This World Anymore een verrassend regiedebuut af.

  • Verslag van Dutch Comic Con 2017

    Verslag van Dutch Comic Con 2017

    Gisteren bezocht ik de derde editie van Dutch Comic Con in de Jaarbeurs in Utrecht. Misschien heb ik een beetje last van een comic con burnout, want in tegenstelling tot voorgaande jaren had ik er dit keer eigenlijk niet zoveel zin in. Vorig jaar bezocht ik 3 comic cons en de meest recente, Dutch X-Mas Con, was nog maar een paar maanden geleden.

    Aankomst
    Ik was dit jaar wat minder fanatiek en kwam pas om 11.00 aan bij de Jaarbeurs. Er stond een flinke rij, maar op zich kon je redelijk snel doorlopen naar de kaartjescontrole. Ik dumpte vervolgens mijn jas bij de garderobe (nog steeds €1,50 per jas) en ging naar binnen en zag… 3D printers. Ik word daar zelf niet zo enthousiast van en weemoedig dacht ik terug aan Dutch X-Mas Con waar je je bij binnenkomst midden in Whoville bevond. Dat was pas leuk en sfeervol!

    Tot mijn verbazing was ook de main stage vlakbij de ingang gezet. Persoonlijk vond ik dat niet erg handig vanwege het publiek dat constant in en uit de hal loopt. Dat maakte het wel erg rumoerig en dat vind ik als bezoeker niet fijn, maar het lijkt me voor de gasten die op de main stage aanwezig waren voor de Q&A’s ook niet prettig. Aangezien de Q&A van Sean Maguire (Once Upon a Time) pas om 12.15 begon, besloot ik door te lopen naar de experience hall.

    Experience hall
    In de experience hall loop je meteen tegen iets ter promotie van Prison Break aan. Je kon er op de foto in een cel. Daar had ik niet zoveel behoefte aan dus ik liep verder. Ik wilde eigenlijk foto’s maken, maar door alle drukte werd het bijna een onmogelijke taak. Op een gegeven moment gaf ik het maar op. Vandaar dat er ook maar weinig (goede) foto’s zijn om dit verslag op te leuken. 🙁

    Doordat ik al vaker op Dutch Comic Con was geweest, kreeg ik in de experience hall (en dealer hall overigens ook) al snel een déjà vu gevoel. Veel dingen had ik, naar mijn gevoel, al een keer gezien. Ik wandelde door naar de artist alley waar ik nog even heb staan dubben of ik voor €30 een handtekening wilde halen van Sean Maguire. De meeste mensen zullen hem kennen van Once, maar ik vond hem hilarisch in de sitcom Off Centre met John Cho. En ik was al bekend met Sean door zijn muziekcarrière in de jaren ’90. Het was niet druk dus ik besloot toch te gaan. Ik was meteen aan de beurt en mocht een foto uitkiezen om te laten signeren. Ik ging voor een promotie foto van Once Upon a Time. Sean was vriendelijk en we hebben kort gepraat over Off Centre. Hij vertelde dat John Cho zijn beste vriend is en getuige was op zijn bruiloft. En dat was het eigenlijk. Toen ik wegliep had ik, om heel eerlijk te zijn, niet het gevoel dat het die €30 waard was. Ter vergelijking, vorig jaar heb ik tijdens Amsterdam Comic Con Robert Englund, ofwel Freddy Krueger, ontmoet. Robert was heel hartelijk, schudde mijn hand, was geïnteresseerd en vertelde uit zichzelf dingen. Hoewel deze ontmoeting ook niet lang duurde, nam hij wel de tijd om er een leuke ontmoeting van te maken terwijl er nog een flinke rij achter mij stond. Bij Sean was dit dus niet het geval helaas.

    Dealer hall & Sean Maguire Q&A
    Ik struinde vervolgens even door de dealer hall. Het was leuk om de verschillende stands te bekijken, maar echt nieuwe dingen heb ik naar mijn gevoel niet gezien. Mijn beste vriendin appte toen dat zij inmiddels ook was gearriveerd na wat fileleed. Ondanks alle drukte heb ik haar kunnen vinden en heb ik nog even met haar en haar man en broertje door de dealer hall gelopen. Toen het bijna tijd was voor de Q&A van Sean, namen we weer afscheid. Ik pakte nog het einde mee van de Q&A van Alexander Ludwig (Vikings, The Hunger Games). Hij kwam erg sympathiek over. Tijdens de Q&A van Sean gingen de meeste vragen over Once Upon a Time. Ik ben al een tijdje gestopt met kijken dus dat ging een beetje langs me heen. Maar Sean kon leuk vertellen, maakte grapjes en ging ook nog The Bare Necessities van The Jungle Book zingen.

    Na de Q&A had ik met Patricia van Hello Geeky World afgesproken. Het was erg leuk om haar weer te zien en we hebben flink bijgekletst. Samen hebben we nog een rondje gemaakt door de experience hall, dealer hall en gaming area, want we hadden nog best veel tijd om te doden voor de volgende Q&A begon waar we geïnteresseerd in waren.

    Lennie James Q&A
    Om 15.15 was het tijd voor de Q&A van Lennie James, ofwel Morgan uit The Walking Dead. Het was erg druk, maar Patricia en ik hadden een goed plekje kunnen bemachtigen. Op een gegeven moment zagen we Paul van Filmliefhebber.com foto’s maken van de Q&A, maar hij zag ons helaas niet. Lennie was een onderhoudende spreker. Er kwamen natuurlijk veel vragen over The Walking Dead. Hij vertelde, op humoristische wijze, dat hij al snel dood zou zijn als er echt een zombie apocalypse uit zou breken. En nee, er zijn geen verschillende versies van Morgan, hij is één personage. Dit heeft Lennie meerdere malen benadrukt, omdat het blijkbaar niet goed doordrong. Er werd ook gevraagd naar de nieuwe Blade Runner film. Helaas mocht Lennie hier niets over vertellen, behalve dat Ryan Gosling en Harrison Ford ook in de film zitten.

    Tijdens de Q&A (en ook bij Alexander en Sean) kwamen er regelmatig verzoeken om selfies te maken en voor handtekeningen. Eigenlijk vind ik dat niet kunnen en DCC zou daar iets strenger in moeten optreden. Aan het begin van de Q&A al duidelijk aangeven dat er niet op dit soort verzoeken wordt ingegaan. Er zijn genoeg mensen die wel flink wat geld neertellen voor een foto en/of handtekening en het is niet echt eerlijk dat deze bezoekers er wel één gratis scoren. Ik snap dat het voor de acteurs moeilijk is om nee te zeggen, want dat staat ook weer zo lullig, dus dit zou echt vanuit DCC moeten komen.

    Na deze Q&A ging ik richting huis. Ik vond het jammer dat ik door alle drukte niet met Paul heb kunnen praten, maar ook niet een aantal andere bloggers heb kunnen spotten, zoals Joost van NerdyGeekyFanboy, Lieke van Make It Personal en Frank van De Nachtvlinders.

    Conclusie
    Als ik mijn eigen verslag zo teruglees dan klinkt het allemaal erg negatief. Ik denk dat ik (een beetje) comic con moe ben en dat ik er daarom niet zo van kon genieten. Er zijn vast genoeg mensen die wel een ontzettend leuke dag hebben gehad. In ons kleine landje is er nu een overkill aan comic cons (DCC, Dutch X-Mas Con, Amsterdam Comic Con, Comic Con Rotterdam). Ik denk dat ik het maar bij één event per jaar houd, dat wordt dan DCC, dan blijft het ook leuk.

    Overigens vind ik de Q&A’s altijd leuk om mee te maken en Patricia was erg gezellig dus dat maakte een hoop goed. 😉

    Wat vond jij van Dutch Comic Con?

  • Review: Life (2017)

    Review: Life (2017)

    De zes bemanningsleden van een internationaal ruimtestation ontdekken buitenaards leven op Mars. Deze bijzondere ontdekking brengt een groot gevaar met zich mee. Het buitenaardse wezen blijkt intelligenter te zijn dan verwacht.

    Beoordeling
    Vorig jaar vroeg ik mij nog af wat Oscar Isaac bezielde om een rol aan te nemen in X-Men: Apocalypse. Tijdens het bekijken van Life had ik een soortgelijke vraag. Ik vroeg mij namelijk af waarom Jake Gyllenhaal juist voor deze film had gekozen. Gyllenhaal is een sterke acteur die interessante rollen uitkiest en deze door Alien geïnspireerde film biedt echt niets nieuws. Begrijp me niet verkeerd: ik heb me prima vermaakt met Life. De film komt langzaam op gang, maar wanneer the shit eenmaal the fan hit dan zit de spanning er goed in. Ondanks dat zit de vaart er niet helemaal lekker in. Life bevat een aantal sterke, spannende scènes, maar komt tijdens andere scènes bijna tot stilstand. Dit heeft vooral te maken met de flinterdunne personages. Jake Gyllenhaal en Rebecca Ferguson spelen nietszeggende rollen en lijken hier bijna te slaapwandelen. Alleen Ryan Reynolds brengt wat leven in de brouwerij, maar dat komt omdat hij basically zichzelf speelt in deze film. Ik kan zijn humor waarderen dus voor mij is het niet per se een slecht iets. In zijn grote scène laat hij zich van een andere kant zien en dat zorgt voor een emotioneel moment. Bij mij in de zaal was het in ieder geval muisstil.

    Er zijn ook nog wat pluspunten te noemen. Zo ziet de alien er visueel goed uit. Hiroyuki Sanada, eerder al in space in de film Sunshine, speelt een prima bijrol. En het einde, ik zou hier zelf niets aan veranderen. Overigens moest ik na alle space horror die in Life te vinden is wel lachen dat ze voor het nummer ‘Spirit in the Sky’ hadden gekozen over de end credits. Het paste beter bij Guardians of the Galaxy dan hier.

    Conclusie
    Life is een vrij standaard space horrorfilm, maar wel erg vermakelijk.

  • Review: Magallanes (2015)

    Review: Magallanes (2015)

    De Spaanstalige film Magallanes draait vanaf vandaag in de bioscoop. Dankzij Triple P Entertainment mocht ik de film bekijken en vind je hieronder mijn recensie.

    Het verhaal
    Taxichauffeur Magallanes (Damián Alcázar) probeert gerechtigheid te krijgen voor de jonge vrouw Celina (Magaly Solier), die ten tijde van de guerrillabeweging het Lichtend Pad in Lima is misbruikt door een kolonel. De film is een sociaal-politiek drama in de gedaante van een levendige thriller, waarbij de kijker geconfronteerd wordt met louche deals, leugens en corruptie van complexe, getraumatiseerde en tegenstrijdige karakters.

    Beoordeling
    Magallanes is een film die niet helemaal in mijn straatje past, maar hey, soms is het goed om uit je comfort zone te stappen. Dan kan het nog eens voorkomen dat je verrast wordt door een film. Zo ook door Magallanes, gedeeltelijk gebaseerd op de roman ‘La Pasajera’ van de Peruaanse schrijver Alonso Cuento. Je wordt al snel de wereld van de titelpersonage ingezogen. Het is een vrij troosteloze wereld waar Magallanes in leeft. Wanneer hij weer geconfronteerd wordt met de inmiddels volwassen Celina, probeert hij haar te helpen. Een nobele daad, maar is deze daad wel zo onzelfzuchtig? De spanning zit er goed in en langzaam wordt het verhaal ontrafeld. Met een speelduur van 109 minuten is de film iets aan de lange kant, maar saai wordt het nooit.

    Damián Alcázar zet de gekwelde Magallanes sterk neer. Hij krijgt prima tegenspel van Magaly Solier die vooral in haar laatste scène goed speelt.

    Conclusie
    Magallanes is een spannend Spaanstalig drama met goed acteerwerk.

  • Review: De Zevende Hemel (2016)

    Review: De Zevende Hemel (2016)

    Max (Huub Stapel) en Maria (Henriëtte Tol) bereiden zich voor op het jubileum van hun Italiaanse restaurant De Zevende Hemel. Maria, ernstig ziek, wil graag haar gezin weer bij elkaar brengen, maar oude ruzies en relatieproblemen staan deze hereniging in de weg.

    Beoordeling
    Hoewel ik normaal niet zo enthousiast wordt van Nederlandse films, wekte de trailer van De Zevende Hemel toch mijn interesse met name door de soundtrack. Deze soundtrack is gevuld met door de cast gezongen covers van Nederlandse hits als ‘Ik leef niet meer voor jou’ en ‘Is dit alles’. Hoewel niet alle acteurs vocaal sterk zijn en de liedjes niet altijd even goed in de film waren verwerkt, wist De Zevende Hemel toch een emotionele snaar te raken. Als de film ergens goed in is dan is het wel emotionele manipulatie, want er wordt van alles, ook qua plot, uit de kast getrokken om je traanbuizen op gang te laten komen. En toch wist De Zevende Hemel me ook te charmeren. De personages zijn niet allemaal even sympathiek en dat maakt ze ook weer menselijk en herkenbaar. Ondanks het hoge voorspelbaarheidsgehalte, wilde ik zien hoe het met deze personages verder zou gaan. Daar ligt denk ik ook de kracht van De Zevende Hemel. Ik denk dat iedere kijker zich wel in iets kan herkennen: familieproblemen, ziekte, sleur, de keuze tussen carrière of kinderen, etc.

    Regisseur Job Gosschalk heeft een mooie cast samengesteld. Naast Huub Stapel en Henriëtte Tol zien we ook Thomas Acda, Halina Reijn en Jan Kooijman als hun kinderen. Tjitske Reidinga, Ruben van der Meer en Noortje Herlaar spelen hun aanhang. Niet iedereen is even overtuigend, maar over het algemeen wordt er prima gespeeld.

    Conclusie
    De Zevende Hemel is emotionele manipulatie pur sang, maar ik heb er erg van genoten.