Sinds een week gebruik ik nu ook Letterboxd. Ik ben een beetje late to the party, dat weet ik. Maar na het enthousiasme van de Protagonisten een paar maanden terug, besloot ik het ook eens uit te proberen.
wat is letterboxd?
Misschien ken je whatiwatch.net nog? Nou, Letterboxd is eigenlijk hetzelfde, alleen ziet het er wat fraaier uit. Je kan er bijhouden welke films je hebt gezien en wanneer. Je kan een watchlist bijhouden, vriendjes maken en je eigen lijstjes maken. Hieronder een voorbeeldje: mijn Blindspot Challenge lijst. Ik heb trouwens nog steeds geen enkele film van mijn lijst gekeken. Oeps.
obsessie du jour?
Ik ken mezelf. Ik begin altijd heel enthousiast aan dit soort dingen, maar na een tijdje haak ik af. Zie ook whatiwatch.net, Flickchart.com, iCheckMovies.com. Maar het is wel een handige manier om bij te houden wat je hebt gekeken. Zeker zo tegen het einde van het jaar wanneer de eindejaarslijstjes weer gemaakt worden, is het een handig hulpmiddel. Ook kan je overzichtelijk zien wat je vriendjes allemaal hebben gekeken en zo stiekem weer ideeën opdoen. Voorlopig gebruik ik Letterboxd nog wel. 😉
Frank (Elijah Wood) is een seriemoordenaar die jonge vrouwen stalkt en scalpeert. Wanneer hij kunstenares Anna (Nora Arnezeder) ontmoet, loopt zijn obsessie uit de hand.
Beoordeling
Elijah Wood heeft interessante keuzes gemaakt sinds zijn Lord of the Rings dagen voorbij zijn, zoals Sin City, Wilfred en Cooties. Maniac is ook zo’n interessante keuze. Hoewel Wood de hoofdrol speelt, is hij nauwelijks in beeld. De film is vanuit zijn point of view geschoten, waardoor je hem alleen ziet in spiegels, foto’s etc. Doom (2005) gebruikte deze techniek ook voor één scène [en dat was awesome!], maar ik vind het hier wel enigszins jammer dat we de hele film door de ogen van Wood zien. Ik had wel meer van deze onschuldig ogende acteur als seriemoordenaar willen zien dan alleen zijn perspectief.
Maniac is een remake van de gelijknamige film uit 1980. Ik heb het origineel niet gezien dus ik kan niet vergelijken, al las ik wel dat het origineel geen gebruikt maakt van de POV-techniek. Ik kan het wel waarderen dat ze voor een remake het concept nemen en het dan eigen maken. Maniac de remake is geschreven door o.a. Alexandre Aja, de man die ons eerder geslaagde remakes bracht van The Hills Have Eyes en Piranha 3D. Ik ben wel een liefhebber van Aja’s werk, maar over Maniac ben ik niet zo enthousiast. Het is niet mijn type film. De film ziet er te grauw uit en het geweld is erg grafisch. Ook het verhaal heeft weinig te bieden. Dit is niet het type horrorfilm waar ik me mee vermaak.
Conclusie Maniac is het bekijken waard voor de POV-techniek, maar heeft verder niet veel te bieden.
Ik schreef al eerder over mijn favoriete musical momenten in films. Ik kan er niets aan doen, ik blijf een zwak houden voor deze soms random scènes in films. Hier een update van mijn top 10 muzikale momenten in films die geen musicals zijn:
10. Yoga Hosers (2016) – Babe
Kevin Smiths meeste recente film Yoga Hosers is niet zo goed, maar heeft wel z’n momenten. Eén van die momenten is deze scène waarin de Colleens (Lily-Rose Depp en Harley Quinn Smith) het nummer Babe gebruiken om de vader van één van de Colleens te manipuleren. Op de manipulatie na een zoet moment in deze verder onzinnige komedie.
9. 500 Days of Summer (2009) – You Make My Dreams Come True
Joseph Gordon-Levitt kan de hele wereld aan wanneer hij Summer (Zooey Deschanel) ontmoet in 500 Days of Summer. Hij zingt niet, maar danst wel heel leuk mee op deze Hall & Oats klassieker.
8. Harold & Kumar Go to White Castle (2004) – Hold On
Harold & Kumar Go to White Castle zit vol random momenten en cameos. Eén van mijn favoriete random momenten is wanneer Harold (John Cho) en Kuma (Kal Penn) in zang uitbarsten wanneer ze Hold On van Wilson Phillips horen.
7. Magnolia (1999) – Wise Up
Magnolia van Paul Thomas Anderson is een sterk ensemble drama en één van de beste momenten is deze musical sequence waarin de personages allemaal meezingen met Aimee Manns Wise Up. Houd de tissues maar bij de hand!
6. Scream 2 (1997) – I Think I Love You
Terwijl de moorden weer zijn begonnen in Scream 2, verklaart Jerry O’Connell aan final girl Neve Campbell de liefde met de hulp van deze David Cassidy klassieker. Een luchtig moment in deze spannende sequel en dus één van mijn all time favorite musical momenten.
5. A Lot Like Love (2005) – If You Leave Me Now
Wanneer Ashton Kutcher blijft maar zeuren over zijn ex besluit Amanda Peet dit nummer dwars door zijn verhaal heen te zingen wat zorgt voor een charmant moment in deze underrated romcom. Net als de kijker kan ook Ashton deze actie niet weerstaan.
4. Beautiful Girls (1996) – Sweet Caroline
De mannen in deze film, gespeeld door Timothy Hutton, Noah Emmerich, Michael Rapaport, Max Perlich en Matt Dillon proberen met deze meezinger indruk te maken op de nieuwe beautiful girl in het dorp, gespeeld door Uma Thurman. Good times never seemed so good!
3. Almost Famous (2000) – Tiny Dancer
Elton John klassieker Tiny Dancer brengt de leden van de fictionele band Stillwater weer dichterbij elkaar en de jonge journalist William (Patrick Fugit) realiseert zich, met dank aan Band Aid Penny Lane (Kate Hudson) dat hij zijn echte home heeft gevonden.
2. 10 Things I Hate About You (1999) – Can’t Take My Eyes Off You
Oscar-winnaar Heath Ledger brak door met deze uitstekende teen movie waarin hij wordt betaald om Julia Stiles voor zich te winnen. Niet de beste start voor een relatie, maar welke vrouw viel er nou niet een beetje voor Heath na het zien van deze scène?
1. My Best Friend’s Wedding (1997) – Say A Little Prayer
Rupert Everett steelt de film als de baas van Julia Roberts die haar probeert te helpen om haar grote liefde (Dermot Mulroney) terug te winnen. Hij wordt door Julia gedwongen om zich voor te doen als haar verloofde en hij pakt de voor romantiek allergische Jules terug met dit aanstekelijke nummer.
Wat zijn jouw favoriete muzikale momenten in films?
Na het verlies van hun zoontje adopteren Jessie (Kate Bosworth) en Mark (Thomas Jane) de jonge Cody (Jacob Tremblay). Ze ontdekken dat Cody’s dromen werkelijkheid worden, maar dus ook zijn nachtmerries.
Beoordeling
Regisseur Mike Flanagan bracht ons eerder de horrorfilm Oculus en thriller Hush. Before I Wake lijkt misschien op een horrorfilm, maar is het niet echt. Flanagan levert hier een drama af over verlies en rouw waarin hij horror elementen heeft verwerkt. Deze horror elementen komen vooral terug in de dromen, of eigenlijk, nachtmerries van Cody. Aan de ene kant klinkt het logisch dat een kind een soort boogeyman fabriceert in zijn hoofd, aan de andere kant vind ik het jammer dat Before I Wake ervoor kiest om die richting op te gaan. Flanagan had wat dat betreft best wat meer vertrouwen mogen hebben in zijn eigen verhaal.
Kate Bosworth speelt hier een prima hoofdrol. Ik ben nooit zo’n fan geweest van deze actrice, maar begin haar steeds meer te waarderen. Ook Thomas Jane speelt hier prima, al vond ik hem met Bosworth niet zo’n geloofwaardig koppel vormen. De jonge Jacob Tremblay zagen we eerder overtuigend spelen als zoontje van Brie Larson is drama Room. Hier laat hij opnieuw zien een getalenteerde jonge acteur te zijn.
Conclusie Before I Wake bevat naast een prima cast een interessant concept, al wordt dit niet volledig benut.
Een beetje laat, maar inmiddels ben ik ook begonnen aan de nieuwe Netflix sensatie 13 Reasons Why. Ik heb nu 4 afleveringen gezien en hieronder lees je mijn eerste indruk.
Waar gaat 13 Reasons Why over?
Clay Jensen (Dylan Minnette) ontvangt na het overlijden van klasgenote en crush Hannah (Katherine Langford) een doos met cassettebandjes. Op de door Hannah ingesproken bandjes zijn de 13 redenen voor haar zelfmoord te horen. Tot Clays grote schok heeft iedereen die de bandjes heeft ontvangen een aandeel in haar dood, dus ook hij. Samen met Clay komt het publiek er langzaam achter welke rol hij heeft gespeeld.
Eerste indruk 13 Reasons Why begint met 2 sterke afleveringen. Het mysterie rondom Hannahs zelfmoord is interessant en wordt ook goed opgebouwd. Elke aflevering luistert Clay een kant van één van de bandjes, waarin Hannah vertelt over de rol die één van haar klasgenoten heeft gespeeld in haar zelfdoding. In de eerste aflevering staat de populaire Justin (Brandon Flynn) centraal, die een roddel over haar verspreidt. Na het zien van de eerste 4 afleveringen lijkt het of hier een sneeuwbal effect ontstaat. Niet iedereen heeft iets ergs gedaan (denk aan Hannahs vriendin Jessica), maar het lijkt een opeenstapeling te zijn van gebeurtenissen dat heeft geleid tot haar dood.
Ik merk dat gaandeweg ik wel steeds meer mijn interesse begin te verliezen. Misschien omdat Clay zo traag is met het beluisteren van de bandjes (wat ook door verschillende personages wordt benoemd!) of omdat ik Hannah eigenlijk niet zo sympathiek vind. Ik snap dat in de wereld van tieners elke tegenslag het einde van de wereld lijkt, maar Hannah gaat best ver. Niet alleen door zelfmoord te plegen, maar ook door het maken van deze bandjes. Misschien heeft Jessica nog een grotere rol in het verhaal waar we later pas achter gaan komen, maar tot nu toe vind ik het onterecht dat Hannah zegt dat Jessica één van de 13 reasons why is. Natuurlijk zien we het verhaal door de ogen van Hannah en vat zij dingen op een bepaalde manier op, maar ze lijkt ook een unreliable narrator te zijn. Als we Jessica mogen geloven dan was het niet zij, maar Hannah die niet meer kwam opdagen op hun afspraken. Ondanks dat ik mijn interesse een beetje verlies, ben ik nog steeds benieuwd hoe dit verhaal afloopt en zal ik ook zeker verder gaan kijken.
De altijd sympathieke Dylan Minnette (Don’t Breathe) is goed gecast als Clay en weet de serie tot nu toe prima te dragen. Katherine Langford heeft als Hannah een lastige rol, maar speelt ook prima. Het ligt meer aan haar personage zelf dan haar acteerprestatie denk ik. Verder komen er nog een aantal bekende gezichten voorbij zoals Kate Walsh (Grey’s Anatomy), Steven Weber (iZombie), Derek Luke (Captain America: The First Avenger) en Ross Butler (Riverdale).
Conclusie 13 Reasons Why bevat een intrigerend mysterie. Het verhaal wordt goed opgebouwd en ik hoop dan ook zeer dat het einde niet teleurstelt.
