BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Review: Hereditary (2018)

    Review: Hereditary (2018)

    In Hereditary heeft het overlijden van de moeder van Annie (Toni Collette) een grote impact op haar gezin. Ze ontdekken dat ze een groot geheim met zich meedroeg wat Annie’s gezin dreigt te verscheuren.

    beoordeling

    Om de zoveel tijd komt er een horrorfilm die de engste film ooit wordt bestempeld. In het geval van Hereditary wordt het de engste film sinds The Exorcist genoemd. Mijn ogen rollen bijna uit mijn kassen als ik dit soort dingen hoor, want het valt bijna altijd tegen. Niet dat Hereditary een slechte film is. In tegendeel, ik vind het een goede film. Maar engste film sinds The Exorcist? Nee, dat echt niet. Sterker nog, ik vond de film helemaal niet eng. Dit zeg ik niet om stoer te doen, maar als je een grote horror fan bent en er al veel hebt gezien dan vind je films niet snel meer eng. Gelukkig is Hereditary zoveel meer dan een horrorfilm: het is schitterende cinematografie, in z’n geheel een vakkundig stukje filmmaken en een tour de force van Toni Collette.

    Hereditary begint vrij onschuldig en oogt meer als een familiedrama dan een horrorfilm. Dit wordt nooit saai dankzij het sterke script van Ari Aster die met deze film ook zijn regiedebuut maakt. De verstoorde familieverhoudingen zijn op zichzelf al interessant genoeg en dan neemt Hereditary opeens een schokkende wending waardoor je al je verwachtingen moet laten varen. Tegen het eind wordt de film full blown horror al zit er in de gehele film een onheilspellend en verontrustend sfeertje dat ervoor zorgt dat je nooit helemaal lekker in je bioscoopstoel zit. Over het einde ben ik niet zo te spreken, maar dat neemt niet weg dat de film verder op alle vlakken sterk is.

    Na The Strangers: Prey at Night’s uitstekende zwembad-scène heb ik nu nog een favoriete scène van het jaar, namelijk die scène met zoonlief Peter (Alex Wolff) in de auto. Als je de film hebt gezien dan weet je precies waar ik het over heb en als je het niet hebt gezien, geen zorgen: ik zal het niet voor je spoilen. Maar wow, wat een indrukwekkende scène en wat speelt Wolff hier goed.

    conclusie

    Ga Hereditary niet zien omdat je de engste film ooit verwacht te zien, ga om je als filmliefhebber te laten verrassen. Hoe vaak krijg je die kans nog?

    4andahalfstars

  • Nieuw op Netflix: It Comes at Night, Before We Go en meer!

    Nieuw op Netflix: It Comes at Night, Before We Go en meer!

    Netflix heeft de afgelopen dagen een aantal interessante titels toegevoegd aan haar collectie. Ik zeg interessant, omdat ik niet alle films per se aanraders vind maar wel opvallende toevoegingen.

    It Comes at Night (2017) | RECENSIE
    Het verhaal: Terwijl de wereld geplaagd wordt door een ziekte, wonen Paul (Joel Edgerton), zijn vrouw Sarah (Carmen Ejogo) en zoon Travis (Kelvin Harrison Jr.) in een afgelegen huisje in het bos. Op een dag staat er een man (Christopher Abbott) voor de deur die hulp zoekt voor zijn gezin. Paranoia en wantrouwen nemen al snel de overhand.

    Horrorfilm It Comes at Night werd vorig jaar goed ontvangen, maar ik ben er niet zo enthousiast over. Voor mij is het één van de grootste horror teleurstellingen van de afgelopen jaren. Zoals ik in mijn recensie zei zet regisseur Trey Edwars Shults technisch gezien een goede film neer. Het verhaal aan de andere kant.. het is erg zwak en eindigt abrupt. It comes at night? Ik heb nog steeds geen idee. Maar oordeel vooral zelf, want de film staat dus nu op Netflix!

    The Collection (2012) | RECENSIE
    Het verhaal: The Collection is het vervolg op The Collector uit 2009. Aan het eind van het eerste deel zagen we hoe antiheld Arkin (Josh Stewart) door the collector ontvoerd werd. In het tweede deel weet hij te ontsnappen, maar wordt hij gedwongen om terug te keren naar de schuilplaats van de gestoorde verzamelaar. The collector heeft namelijk de dochter (Emma Fitzpatrick) van een rijke man ontvoerd en Arkin moet hem als enige overlevende zien te helpen.

    The Collector en The Collection behoren tot mijn favoriete horrorfilms van de afgelopen jaren en Arkin is één van mijn favoriete characters of all time! <3 Jammer genoeg staat The Collector niet op Netflix, maar ook het tweede deel is de moeite waard. Die openingsscène... je moet het zien!

    Before We Go (2014) | RECENSIE
    Het verhaal: Na een beroving mist Brooke (Alice Eve) de laatste trein. Ze zit vast in New York zonder geld en een werkende telefoon. Op het station ontmoet ze muzikant Nick (Chris Evans) die haar helpt om thuis te komen. Ondertussen beleven ze een onvergetelijke nacht samen.

    Before We Go is het regiedebuut van Chris Evans. Hoewel we hem vooral kennen als Captain America en films als Snowpiercer en Sunshine, kiest hij voor zijn debuut voor een romantische film. Erg vernieuwend is het allemaal niet, maar het is wel een charmante film geworden.

    Bone Tomahawk (2015) | RECENSIE
    Het verhaal: Sheriff Hunt (Kurt Russell), deputy Chicory (Richard Jenkins), Brooder (Matthew Fox) en een gewonde Arthur (Patrick Wilson) trekken eropuit om de vrouw van Arthur te redden uit handelen van kannibalen.

    Nog zo’n film waar ik veel goede dingen over heb gehoord in de horror community. Bone Tomahawk is meer western dan horror. Het is een trage zit met één bijzonder gruwelijke scène. Misschien een leuke film voor de western fans, maar persoonlijk vind ik dat horror fans hier niet veel hebben te zoeken.

    V/H/S 2 (2013)
    Het verbaast me dat ik geen recensie heb geschreven van V/H/S 2, want ik heb de film zelfs twee(!) keer gezien. Net als de originele V/H/S bestaat deze sequel uit verschillende short films van verschillende genre filmmakers als Adam Wingard (The Guest, You’re Next), Eduardo Sánchez (The Blair Witch Project) en Gareth Evans (The Raid films, dat zijn pas aanraders!).

    Ik vind dit deel beter dan de eerste V/H/S en dat is vooral dankzij de short van Gareth Evans genaamd ‘Safe Haven’ over een cult. In conclusie: Gareth Evans is best goed bezig. Ga zijn werk zien!

    Ook nieuw op Netflix:
    • Under the Skin (2013) met Scarlett Johansson. Ik heb het zelf nog niet gezien, maar veel goede dingen over gehoord!
    • De Rampage trilogie (2009, 2014, 2016). Ik zeg niet dat Uwe Boll een goede filmmaker is, maar de eerste Rampage film is zeker niet slecht. Zelf kan ik acteur Brendan Fletcher erg waarderen (zo underrated!) en in deze trilogie speelt hij de hoofdrol dus voor mij zijn ze een must see.
    • De Dead Snow films. Nazi zombies staan centraal in deze Noorse horror komedies. Leuk!
    • The Diabolical, een bovennatuurlijke horror met genre favoriet Ali Larter in de hoofdrol.

    Happy Netflixing!

  • Review: Mom and Dad (2017)

    Review: Mom and Dad (2017)

    Door een mysterieuze epidemie krijgen ouders de drang om hun kinderen te vermoorden. Carly (Anne Winters) en haar broertje Josh (Zackary Arthur) moeten zien te ontsnappen aan hun moordlustige moeder (Selma Blair) en vader (Nicolas Cage).

    Beoordeling
    Ik keek al een tijdje uit naar de gestoorde horror komedie Mom and Dad, maar had niet verwacht dat het een bioscoop release zou krijgen. Toevallig zag ik gisterenavond dat de film in Pathé Breda draaide (volgens mij niet in alle Pathé locaties) en dus heb ik meteen deze kans gegrepen om het te bekijken. Mom and Dad is geschreven en geregisseerd door Brian Taylor, de helft van het duo Neveldine/Taylor dat eerder verantwoordelijk was voor de Crank films. De hyperactieve style van de Crank films komt ook in Mom and Dad terug en dat past zeker bij Nicolas Cage die hier in full Cage mode tekeer gaat. Helaas heeft Cage niet eens zoveel screentime en dat is erg jammer, want hij is hier erg entertaining. Ook Selma Blair is hier goed op dreef en samen maken ze een geloofwaardig, moordlustig stel.

    Mom and Dad heeft een hoop potentieel, maar Taylor houdt de film ondanks het concept vrij braaf. Hij had juist balls to the wall moeten gaan, zeker met Cage in één van de hoofdrollen. De bijrollen zijn helaas een stuk minder sterk en de film eindigt vrij abrupt. Dit was echt een cult klassieker in de making, maar al met al is het vrij teleurstellend.

    Conclusie
    Mom and Dad weet zijn potentieel niet waar te maken, maar is zeker de moeite waard voor Nicolas Cage en Selma Blair.

  • Review: Truth or Dare (2018)

    Review: Truth or Dare (2018)

    Wereldverbeteraar Olivia (Lucy Hale van Pretty Little Liars) ontmoet op vakantie de charmante Carter (Landon Liboiron). Hij overtuigt haar en haar vrienden om truth or dare te spelen, maar ze komen er te laat achter dat zijn versie dodelijke gevolgen heeft.

    Beoordeling
    Hoewel ik ruim buiten de doelgroep van tienerhorror Truth or Dare val, heb ik stiekem een zwak voor glossy horrorfilms vol met bekende gezichten uit verschillende (tiener)series. Voor mij was de film dan ook een must see en waarschijnlijk heb ik er ook wel meer van genoten dan de meeste mensen. Het concept – een dodelijk spelletje truth or dare – is simpel, maar heeft veel potentieel. Het is jammer dat de film zichzelf iets te serieus neemt, want juist met dit concept zou Truth or Dare balls to the wall moeten gaan à la de Final Destination sequels. Eigenlijk gebeurt dit alleen tijdens de eerste dood, die al in de trailer is gespoiled, al is er een scène op het dak die ook vrij effectief is.

    Misschien wel het grootste probleem van deze Blumhouse productie is dat de personages bijna allemaal heel erg onsympathiek zijn. Olivia is verschrikkelijk en wordt gaandeweg alleen maar erger, dit in tegenstelling tot de heldin uit een andere recente Blumhouse productie, namelijk de bitchy Tree (Jessica Rothe) van het veel betere Happy Death Day die juist sympathieker wordt. Het is moeilijk om met de personages mee te leven als je ze liever dood wilt zien. De enige van het stel die echt likeable is is de token gay guy Brad, gespeeld door Hayden Szeto van The Edge of Seventeen (aanrader!). Verder is Tyler Posey (Teen Wolf) als Lucas vrij neutraal, maar de rest van de personages gespeeld door Violett Beane (The Flash), Sophia Ali (Grey’s Anatomy), Nolan Gerard Funk (Awkward) en Liboiron (Hemlock Grove) zijn zwaar irritant.

    Conclusie
    Echt eng wordt Truth or Dare nooit, maar als je van tienerhorror met bekende gezichten houdt dan is het de moeite waard.

  • Review: Bad Samaritan (2018)

    Review: Bad Samaritan (2018)

    Sean (Robert Sheehan) is een getalenteerde fotograaf die inbraken pleegt om wat bij te verdienen. Tijdens een routine klus doet hij een gruwelijke ontdekking: hij vindt een vastgeketende vrouw (Kerry Condon) in het huis van een rijke zakenman (David Tennant). Het lukt Sean niet om haar te bevrijden. Hij schakelt de hulp in van de politie, maar zijn verhaal wordt niet geloofd. Hij besluit om de vrouw toch zelf te bevrijden wat leidt tot een levensgevaarlijk kat-en-muisspel met haar kidnapper.

    Beoordeling
    Ik had nog niets over Bad Samaritan gehoord totdat ik de trailer zag toen ik naar A Quiet Place ging. Sindsdien is het erg stil gebleven rondom de release van deze thriller en eigenlijk ben ik wel een beetje verbaasd dat de film een bioscoop release heeft gekregen. Van star power moet Bad Samaritan het niet hebben, al kan ik Robert Sheehan nog wel waarderen van zijn rol in de Britse serie Misfits (staat op Netflix, aanrader!). Het oogt ook wel als een direct to VOD film. Dat gezegd kan ik dit soort thrillers vaak wel waarderen en heb ik me uiteindelijk prima vermaakt met Bad Samaritan. Het begint vrij goed, maar wat niet hielp is dat het begin me sterk doet denken aan één van mijn favoriete horrors van de afgelopen jaren: The Collector. In deze film sluipt een inbreker ook door een huis en komt hij voor een onaangename verrassing te staan. Alleen doet The Collector het kat-en-muisspel een stuk beter en weet het de spanning goed vast te houden. Dit lukt Bad Samaritan niet, met name wanneer Sean zelf maar op pad gaat. De over de top performance van David Tennant (Doctor Who) als de bad guy helpt ook niet en zijn motivatie is moeilijk om serieus te nemen. Wat overblijft is een vrij standaard crime thriller.

    Conclusie
    Bad Samaritan weet zijn potentieel niet waar te maken, maar is ondanks alles een vermakelijke zit.