BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Recensie: Where the Crawdads Sing (2022)

    Recensie: Where the Crawdads Sing (2022)

    Kya (Daisy Edgar-Jones, Fresh) groeit in haar eentje op in de moerassen van North Carolina nadat zij door haar hele gezin is achtergelaten. Wanneer een oude vlam onder verdachte omstandigheden overlijdt, wordt Kya opgepakt voor moord.

    Beoordeling
    Where the Crawdads Sing is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Delia Owens. Ik heb het boek niet gelezen dus ik kan helaas niet vergelijken. Ik ben namelijk benieuwd of het boek net zo rommelig is als de film. Hoewel ik van Where the Crawdads Sing heb genoten, kan het prachtige moeras landschap van North Carolina niet verhullen dat de makers niet goed weten wat voor soort film ze willen afleveren. Is het een drama? Een romance? Een rechtbank thriller? Uiteraard hoeft het één de ander niet uit te sluiten, maar het lijkt of we naar verschillende films zitten te kijken in plaats van een coherent verhaal. Het eerste deel is wat mij betreft het sterkst. We zien hoe jonge Kya opgroeit en verlaten wordt, maar helaas wordt overgeslagen hoe zij de jaren in haar eentje overleeft en de impact van verlaten zijn. Want behalve dat ze analfabeet is, ontwikkelt Kya zich prima. Iets meer hechtingsproblematiek had ik wel verwacht.

    Vervolgens richt de film zich op romance en niet eens de romance met de jongeman die dood gevonden wordt. Hij komt later naar voren en neemt eigenlijk maar een klein deel van het verhaal in. Vervolgens zien we hoe een advocaat Kya vrij probeert te pleiten. Deze hele murder mysterie hadden ze weg kunnen laten, maar de true crime trend laat zien: moord verkoopt. Dus ik snap wel dat ze voor deze richting zijn gegaan.

    Daisy Edgar-Jones speelt een prima hoofdrol, maar North Carolina (of eigenlijk Louisiana waar Crawdads gefilmd is) is hier de echte ster. Verfrissend deze setting en een lust voor het oog (de slechte green screen niet). Taylor Swift’s Carolina over de eind credits is een prachtige afsluiter.

    Conclusie
    Hoe rommelig Where the Crawdads Sing ook is, het heeft wel wat. Maar ergens zit er een betere film verstopt die hier niet tot zijn recht komt.


    Where the Crawdads Sing is te bekijken via:

  • Recensie: Fall (2022)

    Recensie: Fall (2022)

    Na een tragisch ongeluk besluiten twee avontuurlijke vriendinnen om een zendmast van 600 meter te beklimmen. Becky (Grace Caroline Currey, Shazam!) weet haar angst te overwinnen en bereikt met beste vriendin Hunter (Virginia Gardner, Halloween) de top. Maar dan breekt de ladder en zitten ze daar vast op 600 meter hoogte.

    beoordeling

    Ik heb wel een zwak voor films die zich grotendeels op één locatie afspelen: The Shallows, Phone Booth, 47 Meters Down. Het is mooi om te zien hoe sommige films creatief om weten te gaan met de beperkte setting. En al lukt het creatieve niet: vaak is de film nog wel een vermakelijke zit. Zo ook Fall. Een vermakelijke survival horror, maar creatief of geloofwaardig? Nee, dat niet. Ik kan me al niet voorstellen dat er mensen zijn die een 600 meter lange ladder willen beklimmen voor de lol, maar goed, tegenwoordig doen mensen wel gekkere dingen voor likes. Onze Hunter hier is overigens een vlogger en de film makers hebben zeker hun kans gemist om commentaar te geven op de mensen die extreme stunts uithalen voor social media aandacht. Maar goed, ik dwaal af.

    Om deze film te kijken heb je dus een groot suspension of disbelief hebben. Je moet al die ongeloofwaardige dingen (blijkbaar is het ’s nachts daar niet koud op 600 meter hoogte) maar voor lief nemen anders kom je niet door de film heen. Hier gaat Fall ook de fout in. Ik nam al zoveel onzin voor lief aan dat de twist die voorbij komt onverdiend was. Hoezo hadden we daar dan wel doorheen moeten prikken?

    Grace Caroline Currey en Virginia Gardner spelen redelijk. Jeffrey Dean Morgan (The Walking Dead) en Mason Gooding (Scream) komen voorbij in kleine rollen.

    conclusie

    Fall is een vermakelijke survival horror waar je niet teveel over moet nadenken.


    Fall is te bekijken via:

  • Culinaire hoogstandjes: The Bear en The Menu

    Culinaire hoogstandjes: The Bear en The Menu

    Het is een culinaire week in huize Sodapop. Niet alleen hebben we de uitstekende serie The Bear gebinged, maar ook hebben we genoten van The Menu. Dit stond niet in de planning, maar dankzij Disney+ liep het toevallig zo. En laten beiden smakelijke aanraders zijn.

    The Bear

    Jeremy Allen White won deze week welverdiend een Golden Globe voor beste acteur in een komedieserie. Nu zou ik The Bear zelf eerder als drama dan komedie bestempelen. Het draait om de succesvolle chef Carmen (White) die na de dood van zijn broer de taak krijgt om hun familie restaurant te runnen. Twee werelden komen samen wanneer het personeel erg moet wennen aan de werkwijze van Carmen. En Carmen zelf? Hij moet het restaurant overeind houden terwijl hij het onbegrijpelijke verlies van zijn broer moet verwerken.

    The Bear is ontroerend, met vlagen grappig en geeft een realistisch kijkje achter de schermen van een restaurant waar jij en ik misschien wel een broodje zouden afhalen. De druk en hectiek zal voor restaurant medewerkers herkenbaar zijn. Het is mooi hoe wij als kijker worden meegesleurd in de hectiek. Dit komt tot een hoogtepunt in de 7e aflevering waarin een 18 minuten durende shot zit. Niet sinds Mike Flanagan’s Haunting of Hill House heb ik zo genoten van deze techniek.

    De grotendeels onbekende cast is top en wordt alleen maar beter hoe verder het seizoen zich vordert. Met name White is fantastisch in de laatste 2 afleveringen en ik hoop dat zijn werk nog beloond zal worden met een Emmy. Zijn er minpunten aan The Bear? Ach, ik had wel graag iets meer van het koken gezien, maar misschien komt dat in seizoen 2.

    Seizoen 1 bestaande uit 8 afleveringen staat op Disney+. Seizoen 2 volgt later dit jaar.

    The Menu

    The Menu bevindt zich in een luxer segment, maar is net als The Bear een ware verrassing gebleken.

    Tyler (Nicholas Hoult) neemt vriendin Margot (Anya Taylor-Joy) mee naar een exclusief restaurant op een afgelegen eiland. Wat een ontspannen avondje uit had moeten zijn blijkt een regelrechte nachtmerrie. Gordon Ramsey is sympathiek naast de chef (een uitmuntende Ralph Fiennes) van dit verhaal. Dat zegt misschien al genoeg.

    Ik zal eerlijk zijn dat ik niet veel van de film had verwacht. Op basis van de trailer dacht ik dat we ‘simpelweg’ met cannibalisme te maken zouden hebben. Gelukkig bewandelt The Menu een ander pad. In een landschap vol sequels en remakes voelt het verfrissend en origineel aan. Er zit voldoende spanning in waardoor je op je hoede blijft voor het volgende wat je voorgeschoteld krijgt. Ik heb een paar recensies gelezen die de film voorspelbaar noemen, maar sorry. Als je zegt dat je het einde zag aankomen dan geloof ik je niet.

    Waar The Bear meer voor een realistisch portret gaat, levert The Menu op een zwartgallige manier commentaar op de elite en hun sense of entitlement. Een standaard horrorfilm is dit niet. Net zoals je niet voor alle monden kan koken is The Menu ook niet voor iedereen weggelegd. Al hoop ik dat je jezelf een plezier doet en geniet van dit lekkere hapje. Al is het alleen maar voor toppers als Fiennes, Hoult en Taylor-Joy en de prachtige gerechten.

    The Menu is nu te zien op Disney+.
    https://youtu.be/C_uTkUGcHv4

  • Review: The Good Nurse (2022)

    Review: The Good Nurse (2022)

    Verpleegster Amy (Jessica Chastain) raakt bevriend met haar nieuwe collega Charlie (Eddie Redmayne). Wanneer patiënten onverwachts onder vreemde omstandigheden overlijden, begint Amy te vermoeden dat Charlie verantwoordelijk is.

    Beoordeling
    The Good Nurse volgt het waargebeurde verhaal van Charles Cullen, een seriemoordenaar die ervan wordt verdacht honderden mensen te hebben vermoord tijdens zijn werk als verpleger. Een interessant gegeven voor een film. Ondanks dat is The Good Nurse vrij saai. Er ontbreekt spanning, diepgang en het geheel ziet er sober uit. Ik vermoed dat Netflix en regisseur Tobias Lindholm een drama film dachten te maken die het goed zou doen bij de belangrijke filmprijzen als de Oscars. Daar is The Good Nurse te nietszeggend voor. Het enige wat de film nog een beetje redt is het acteerwerk van Jessica Chastain (The Eyes of Tammy Faye) en Eddie Redmayne (The Theory of Everything).

    Conclusie
    The Good Nurse moet het hebben van het acteerwerk van Eddie Redmayne en Jessica Chastain.


  • Orphan: First Kill recensie (2022)

    Orphan: First Kill recensie (2022)

    Na haar ontsnapping uit een psychiatrische instelling in Estland, doet Esther (Isabelle Fuhrman) zich voor als de vermiste dochter van een rijk Amerikaans gezin. Hoewel vader (Rossif Sutherland) dolblij is dat Esther terug is, ziet de rest van de omgeving gaten in haar verhaal.

    beoordeling

    Orphan (2009) met Vera Farmiga was een aardige horrorfilm met een goede twist. Is een prequel na zo’n lange tijd nodig? Nee, niet bepaald. Toch kreeg Orphan: First Kill vrij positieve recensies wat mijn nieuwsgierigheid heeft gewekt.

    Wat we van het origineel weten is dat Esther geen kind is, maar een volwassen vrouw met een hormoonafwijking waardoor ze eruit ziet als een 9-jarige. Daarnaast zagen we ook dat deze dame behoorlijke moordlustige neigingen heeft. Eén van de uitgangspunten van deze prequel is verklaren hoe Esther in Amerika terecht is gekomen als ze eerder in Estland opgesloten zat in een instelling. Op zich komt First Kill met een redelijke verklaring, maar hebben we het echt nodig? De film is zo over de top (op een goede manier) dat je wel wat suspension of disbelief nodig hebt. Zo moet je er ook niet teveel over nadenken dat Isabelle Fuhrman nu veel te oud is om Esther te spelen. Ze proberen dat creatief op te lossen door o.a. met perspectief te spelen, maar echt geloofwaardig is het niet. Al kan ik de moeite die ze erin hebben gestoken wel waarderen.

    Op een gegeven moment vond ik First Kill wel een beetje saai worden. Het leek teveel op de originele Orphan. Gelukkig zorgt een verrassende twist ervoor dat we niet dezelfde paden blijven bewandelen. Deze twist maakte de film ook een stuk leuker om naar te kijken. Maar het feit dat First Kill een prequel is zorgt er wel voor dat we weten hoe de film gaat aflopen en dat maakt het minder spannend.

    Fuhrman doet haar best als Esther. Ze stapt weer makkelijk in haar oude rol alsof er geen 13 jaar voorbij is. Grote aanwinst voor de film is Julia Stiles (10 Things I Hate About You) als de matriarch van het gezin. Ze geeft zich goed over aan het gestoorde plot. Graag meer Stiles in films, please! Zij verdient meer succes dan ze nu heeft.

    conclusie

    Orphan: First Kill is heerlijk over de top.

    3 sterren