BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Recensie: The Invite (2026)

    Recensie: The Invite (2026)

    Een etentje met hun aantrekkelijke bovenburen (Penélope Cruz en Edward Norton) zorgt voor frictie in de al wankele relatie van Joe (Seth Rogen) en Angela (Olivia Wilde).

    Beoordeling

    Scenarioschrijvers Rashida Jones en Will McCormack, het duo achter Celeste & Jesse Forever (2012), baseerden het script van The Invite op de Spaanse film Sentimental (2020). Olivia Wilde nam de regie op zich en levert na het rommelige Don’t Worry Darling (2022) een regelrechte hit af.

    The Invite is een grappige film, maar vooral verrassend oprecht. De personages voelen levensecht aan, net als de problemen waarmee ze worstelen. Seth Rogen, Penélope Cruz, Edward Norton en Wilde zelf zijn allemaal in topvorm. Je verveelt je geen moment van deze 107 minuten durende komedie en dat is heel knap als je bedenkt dat The Invite een kleinschalige setting met maar vier acteurs heeft. Het is net of je naar een toneelstuk zit te kijken!

    Dat Wilde oog heeft voor mooie plaatjes schieten wist ik al door Don’t Worry Darling, maar met The Invite overtreft ze zichzelf. Ze creëert een intieme sfeer en benut de beperkte setting optimaal. De film bevat een aantal prachtige shots die die de emotionele impact van het verhaal versterken. Mijn enige kanttekening is dat de film net iets te lang aanvoelt. Vooral het middendeel had wat strakker gemogen, waardoor er ook meer ruimte aan het einde gegeven kon worden.

    Al met al is The Invite één van de grootste verrassingen van 2026. Jammer dat de film tussen alle zomer blockbusters is verschenen, want met een herfstrelease had het misschien een groter publiek kunnen treffen.

    4 sterren
  • Recensie: Lee Cronin’s The Mummy (2026)

    Recensie: Lee Cronin’s The Mummy (2026)

    In Lee Cronin’s The Mummy wordt Katie (Natalie Grace) acht jaar na haar verdwijning in Egypte teruggevonden. De getraumatiseerde tiener wordt herenigd met haar familie, maar dan begint pas de echte nachtmerrie.

    Beoordeling

    Je naam voor de titel van een film krijgen, dat is doorgaans iets voor iemand met een grote staat van dienst. Regisseur Lee Cronin is het gelukt, niet vanwege naamsbekendheid, maar om zijn film te onderscheiden van andere The Mummy films, zoals die met Brendan Fraser.

    Misschien was een geheel andere titel passender geweest, want deze film voelt niet als een mummie film. Het doet eerder denken aan de Evil Dead franchise, wat niet gek is, aangezien Cronin in 2023 een hit scoorde met Evil Dead Rise. En zo zijn er nog wel meer films waar Lee Cronin’s The Mummy aan doet denken, want films over bezeten kinderen zijn er genoeg. Op zich is het niet erg om bekende paden opnieuw te bewandelen, als het maar vermakelijk is. Helaas is dat niet helemaal gelukt.

    Cronin was me helemaal kwijt toen de artsen de arme Katie gezond verklaarden en haar naar huis stuurden, terwijl haar ouders haar vervolgens in een rolstoel de trap op moesten slepen. Het leek eerder op een scène uit Scary Movie dan op een echte horrorfilm. Die verbaasde blik van Jack Reynor, die we eerder ook in Midsommar zagen, hielp niet mee. Nee, van het acteerwerk moet Lee Cronin’s The Mummy het ook niet hebben. Deze middelmatige film biedt helaas weinig wat de moeite van het kijken waard is. En met een speelduur van maar liefst 134 minuten kost het best wat moeite.

    2 sterren

    Lee Cronin’s The Mummy is nu op HBOMax te zien.

  • Avengers: Doomsday trailer screenshots

    Avengers: Doomsday trailer screenshots

    De trailer voor Avengers: Doomsday staat eindelijk online, en ik ben stiekem wel een beetje hyped geworden. En geloof me, het is lang geleden dat ik hyped was voor een Marvel film!

    Ik kon het niet laten om een aantal screenshots te maken van mijn favoriete momenten. Ik kijk er vooral naar uit om Gambit (Channing Tatum) weer te zien, maar zoals je in de trailer kan zien, keren er meer bekende gezichten terug.

    Avengers: Doomsday draait vanaf 16 december in de Nederlandse bioscopen.

  • Recensie: Evil Dead Burn (2026)

    Recensie: Evil Dead Burn (2026)

    Na het verlies van haar man, brengt Française Alice (Souheila Yacoub) tijd door met haar Amerikaanse schoonfamilie in een afgelegen huis. Eén voor één veranderen ze in Deadites, en wordt de reünie een ware hel.

    Beoordeling

    Evil Dead Burn is alweer de zesde film in de populaire horror franchise, dat ooit begon met Sam Raimi’s The Evil Dead in 1981. Voor deze editie neemt Fransman Sébastien Vanicek (horrorfilm Infested) plaats in de regiestoel, en hij weet met Burn een waardige en bloederige sequel af te leveren.

    Het familiedrama was het zwakste punt van de film, en de personages zijn helaas niet heel sympathiek of goed geacteerd. Maar als eenmaal de ellende losbarst, dan bevind je je in een ware achtbaan van bloed, gore, en geweld! Eén van de sterkste punten van Evil Dead Burn is het camerawerk. Ik was van meerdere shots onder de indruk, wat ik niet verwacht had van een film als deze. Dit is ook de reden dat Burn van mij een dikke voldoende krijgt, ondanks dat de cgi best vreselijk is.

    Souheila Yacoub (Dune: Part Two) speelt een prima hoofdrol, en is een waardige final girl. Helaas speelde de rest wat minder overtuigend.

    Op naar Evil Dead Wrath, een prequel met Zach Gilford en Jessica McNamee, in april 2028 in de bioscoop!

    3,5 sterren

    Meer Evil Dead:

  • Recensie: Whistle (2025)

    Recensie: Whistle (2025)

    Scholieren vinden een Azteekse fluit, bekend als de Death Whistle. Ze denken dat ze overleden mensen tot leven kunnen wekken, maar roepen onbedoeld hun eigen dood op.

    Beoordeling

    Eén van de personages uit Whistle heet Chrysanthemum en dat verdient eigenlijk al een minpunt. Jammer genoeg is dat niet het ergste aan deze film. De personages zijn helaas onuitstaanbaar. Ik kreeg niet het idee dat ze echt om elkaar geven, sterker nog, ze jagen er zelf één de dood in. Dus waarom moet het mij als kijker iets boeien als er iets met ze gebeurt?

    Het concept van Whistle vind ik wel heel leuk, en zeker de manier waarop het is uitgewerkt. De personages sterven namelijk op de manier waarop ze later in hun leven daadwerkelijk dood zouden gaan. Dit levert in sommige gevallen behoorlijke creatieve kills op. Door alleen dit al verdient Whistle een positieve recensie van mij, ook al leent de film in de laatste 20 minuten heftig op een plotpunt uit Final Destination 2.

    Dafne Keen (Deadpool & Wolverine) en Sophie Nélisse (Yellowjackets) zijn de bekendste gezichten onder de jongeren. Ze spelen allebei redelijk, ondanks het matige script. In de bijrollen zien we Nick Frost (Shaun of the Dead) en Game of Thrones-actrice Michelle Fairley.

    3,5 sterren

    Whistle is nu te zien op Prime Video.