BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Recensie: Superman (2025)

    Recensie: Superman (2025)

    Bekentenis: ik ben nooit een Superman fan geweest. Eigenlijk vind ik de man van staal maar een saaie vent. Maar ik dacht: als er één persoon is die een vermakelijke Superman film kan maken dan is dat James Gunn, de man achter de Guardians of the Galaxy films en The Suicide Squad. Helaas, ook deze Superman is voor mij niet heel boeiend.

    Ik waardeer dat Gunn niet voor een origin story is gegaan. We worden midden in de actie gedropt en dat vind ik top. Het verhaal is helaas niet zo boeiend. Lex Luthor (Nicholas Hoult) heeft kwade plannen en wil dat Superman (David Corenswet) uit de gratie valt bij de mensen. Het verhaal deed me iets teveel denken aan de huidige staat van de wereld, terwijl ik meer behoefte had aan escapism. Ik miste de fun van Gunn’s eerdere films.

    Eerlijk, bijna alles met Superman vind ik een beetje saai. Hij heeft wel een mooie scène met pa Kent (Pruitt Taylor Vince), en de scènes met hondje Krypto zijn grappig. De romance tussen Clark en Lois stelde niet veel voor, met name omdat – in mijn belevening – Corenswet en Rachel Brosnahan geen chemie hebben.

    Nicholas Hoult is gelukkig een erg vermakelijke Lex Luther; de normaal vrij brave acteur lijkt veel lol te hebben als bad guy. Ook Gunn regular Nathan Fillion leukt de boel een beetje op als Guy Gardner, ofwel Green Lantern. Isabela Merced (Hawkgirl) krijgt vrij weinig te doen, net zoals zo’n beetje alle andere acteurs die een character poster hebben gekregen. Neem Mikaela Hoover als Cat Grant. Ze hadden haar uit de film kunnen knippen en het had geen verschil gemaakt. Alleen het subplot van Jimmy Olsen (Skyler Gisondo) en zijn influencer ex Eve (Sara Sampaio) vond ik leuk gedaan.

    Corenswet heeft charisma en zou een heel goede Superman kunnen worden. Hij lijkt nog zijn draai te moeten vinden en een beter script.

    Conclusie

    Leuk voor de Superman fans, maar helaas de slechtste James Gunn film in jaren.

    3 sterren
  • Recensie: Jurassic World Rebirth (2025)

    Recensie: Jurassic World Rebirth (2025)

    In Jurassic World Rebirth reist een team af naar een gebied rond de evenaar om DNA te verzamelen van drie dino’s voor een medische doorbraak.

    Beoordeling

    Ik ben blij dat we de Chris Pratt era van de Jurassic World films achter ons kunnen laten, want na Fallen Kingdom en Dominion ben ik er wel klaar mee. In Jurassic World Rebirth wordt zelfs benoemd dat de wereld is uitgekeken op dino’s, wat als commentaar voelt op de franchise zelf.

    Weet Rebirth de franchise nieuw leven in te blazen? Eh, nee. Laat ik voorop stellen dat ik me prima heb vermaakt met Rebirth! Grote, gevaarlijke en gemuteerde dino’s en een sexy cast. Meer heb ik blijkbaar niet nodig van een zomer blockbuster.

    Ik ga niet beweren dat dit een goede film is. Het verhaal is niet heel bijzonder. Het is na 6 Jurassic films moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen, dus dat vergeef ik ze. De personages zijn flinterdun, maar gelukkig heb je toppers als Scarlett Johansson, Jonathan Bailey en tweevoudig Oscar-winnaar Mahershala Ali die er het beste van weten te maken. Ze weten er emoties uit te persen die de film op papier eigenlijk niet verdient. Rupert Friend – eerder dit jaar nog in een heerlijke bijrol in thriller Companion – is lekker op dreef als een gewetenloze farmaceutisch vertegenwoordiger. De enige die nog wat meer te doen mocht krijgen is Deadpool-acteur Ed Skrein.

    Ik was niet zo’n fan van het subplot met de familie. Soms voelde Rebirth als twee verschillende films en beide verhaallijnen lijden eronder. En wat is die opening stompzinnig. Het leek meer op een slechte Final Destination film dan Jurassic World.

    Met het dino gevaar zit het goed, al vond ik de special effects er niet altijd even mooi uitzien. Het blijft bizar wat Steven Spielberg in 1993 heeft kunnen bereiken met Jurassic Park, maar er zijn tegenwoordig nog genoeg films die er matig uit kunnen zien.

    Tegen het einde van Rebirth kreeg ik niet het gevoel dat er nieuw leven in de franchise zit, maar juist dat we aan het einde ervan zijn gekomen. Misschien moeten we de films net als de dino’s een keer laten rusten.

    conclusie

    Jurassic World Rebirth is een vermakelijke popcorn film.

    3 sterren
  • Recensie: Better Man (2024)

    Recensie: Better Man (2024)

    Ik heb Robbie Williams 2 jaar geleden in de Ziggo Dome gezien: een goede zanger, maar vooral een top entertainer. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat een biopic over zijn leven zorgt voor een hoop vermaak, ondanks de vele dieptepunten die Williams heeft meegemaakt. Williams zelf heeft genoeg zelfreflectie om zijn gebreken te benoemen en het is mooi om te zien hoe hij de afgelopen 30 jaar is gegroeid als artiest en persoon.

    Better Man is een unconventionele biopic, want Williams wordt in de film neergezet als chimpansee. Blijkbaar ziet hij zichzelf zo, en op zich is het een mooie manier om te omzeilen dat ze een iemand moeten casten die op hem lijkt. Er is natuurlijk maar één Robbie Williams. Zelf vond ik het gebruik van een CGI chimpansee juist het grootste minpunt van de film. Het is lastig om emotie echt over te brengen, want de mimiek van een nep chimpansee heeft uiteraard niet dezelfde impact als een top acteur. Jammer.

    Verder heb ik veel lof voor deze muzikale film waar ik oorspronkelijk niet veel van had verwacht. Het is op veel vlakken een sterke film, met name de cinematografie en choreografie zijn uitstekend. Niet vreemd als je bedenkt dat regisseur Michael Gracey eerder verantwoordelijk was voor de succesvolle musical The Greatest Showman.

    Better Man doet me denken aan één van mijn favoriete films Across the Universe (2007), waarin de muziek van de Beatles centraal staat. Beide films zijn visueel sterk en hebben een surrealistisch tintje, en beide films zijn aanraders voor muziekliefhebbers.

    Conclusie

    Als je Robbie Williams alleen al een beetje kan waarderen dan is Better Man een must see. Nu op Prime Video.

    4 sterren
  • Recensie: 28 Years Later (2025)

    Recensie: 28 Years Later (2025)

    In 2002 begon de uitbraak in 28 Days Later, waarin Cillian Murphy zich in desolaat Londen begeeft. Vervolgens kregen we in 2007 een update met 28 Weeks Later; hierin loopt een poging om Londen weer te bevolken uit op een totale mislukking. Inmiddels zijn we bij 28 Years Later beland en staat het Verenigd Koninkrijk onder volledige quarantaine. De 12-jarige Spike (Alfie Williams) woont samen met vader Jamie (Aaron Taylor-Johnson) en moeder Isla (Jodie Comer) in een dorpje op een klein eiland. Een bezoek aan het vasteland heeft grote gevolgen.

    beoordeling

    Dit is een sequel waarvan ik nooit had gedacht dat we die zouden krijgen. Toch hebben de mannen achter 28 Days Later – regisseur Danny Boyle en screenwriter Alex Garland – het voor elkaar gekregen. Is 28 Years Later het wachten waard geweest? Daar heb ik gemengde gevoelens over. De film is eerder een nieuw begin dan een sluitstuk van de trilogie. Volgend jaar staat de release van sequel The Bone Temple al op ons te wachten en daar werkt 28YL helaas op een onhandige manier al naar toe.

    Na de ijzersterke opening van Weeks hoopte ik dat we weer de adrenaline konden laten pompen in de opening van Years. Helaas is deze opening te verwaarlozen en komt de film pas echt op gang wanneer Jamie met zoonlief op pad gaat naar het vasteland. Het gedicht ‘Boots’ van Rudyard Kipling was al in de trailer te horen en wordt ook in de film zelf effectief gebruikt om spanning op te bouwen. Al zijn de snelle geïnfecteerden al angstaanjagend genoeg van zichzelf! Aaron Taylor-Johnson en de jonge Alfie Williams spelen goed: ze maken een geloofwaardig vader-zoon duo. Tot slot, de cinematografie is prachtig. De scène op de brug.. echt wow! Eén van de mooiste shots van het jaar.

    Jammer dat 28YL in de tweede helft een totaal andere film wordt. De vorige films zijn ook niet non-stop actie, maar naar mijn gevoel wel beter in balans. Ik heb een aantal vraagtekens over de keuzes die zijn gemaakt, met name dat einde. Het past totaal niet bij de toon van de rest van de film. Laat ik zeggen dat ik me nu al zorgen maak over waar het heen moet gaan met The Bone Temple. In z’n geheel heb ik het gevoel dat Boyle en Garland teveel ideeën hadden en het allemaal in 28YL wilden proppen. Dat is te begrijpen als ze nog één kans hadden om een film te maken, maar ze hebben een trilogie voor ogen. Waarom moet het zo gehaast?

    Er valt nog heel veel te zeggen over 28 Years Later, maar dat is lastig zonder spoilers te noemen. Ik laat het voor nu maar hierbij.

    conclusie

    28 Years Later heeft veel te bieden, maar maakt het niet waar.

    3,5 sterren
  • Recensie: Materialists (2025)

    Recensie: Materialists (2025)

    Celine Song’s vorige film, het Oscar-genomineerde Past Lives, draaide om verlangen. Het willen hebben van een echte connectie met iemand. In Materialists, de naam zegt het al, kijken we naar iets anders, namelijk het willen, het eisen en het denken recht te hebben op (entitled zijn) een bepaalde partner/relatie. Dat klinkt een stuk minder romantisch, en dat is deze film ook. Het is makkelijk te zeggen dat er diepgang ontbreekt in deze oppervlakkig ogende film, maar aan de andere, een hoop mensen zijn ook oppervlakkig. Materialists weet wat dat betreft goed commentaar te geven op de huidige dating scene, waarin mensen een vervangbaar goed zijn, en er onmogelijke eisen en verwachtingen worden gesteld. Om vervolgens de kans op een echte connectie mis te lopen. Al betwijfel ik dat deze mensen een echte connectie willen, en eerder op zoek zijn naar een accessoire om mee op social media te pronken.

    Ik zal heel eerlijk zijn: als ik Materialists op een streamingsdienst had gekeken dan had ik het afgezet nadat Dakota Johnson haar eerste zin had uitgesproken. Madame Web hier kan nog steeds niet acteren. Ze heeft een totaal onvermogen om haar tekst natuurlijk over te brengen. Dakota zou beter op haar plek zijn als een robot in M3gan 2.0 dan als het middelpunt in een driehoeksverhouding in de nieuwste film van een veelbelovende regisseuse als Song. Johnson heeft totaal geen chemie met zowel Chris Evans als Pedro Pascal. Weet je hoe moeilijk het is om geen chemie te hebben met Pedro Pascal? Die man kan chemie hebben met een deur. Hier in Materialists doet hij z’n ding en dat doet hij, zoals we van hen gewend zijn, goed en met charme.

    Chris Evans zit sinds Knives Out in een neerwaartse spiraal, op z’n cameo in Deadpool & Wolverine na. Hij speelt hier prima, maar heeft meer in huis dan hij laat zien. Ook kon ik het gevoel niet loslaten dat hij zo’n 10 jaar te oud is om de rol van sensitieve, struggling acteur te spelen.

    Een score van 3 sterren betekent dat natuurlijk dat niet alles slecht is. Materialists ziet er prachtig uit. Song heeft oog voor mooie plaatjes schieten. Ik vind haar een sterkere regisseur dan scenario schrijver, ook al heeft ze een Oscar-nominatie voor best original screenplay op haar naam staan voor Past Lives. Dakota Johnson ziet er fantastisch gestyled uit met alleen maar jaloersmakende outfits. Daarnaast vind ik het thema van de film leuk, over liefde en daten. Maar, net als bij Past Lives, ben ik van mening dat als ik in een andere fase van mijn leven had gezeten (nog in mijn 20s, single), dat ik Materialists beter zou waarderen.

    conclusie

    Materialists is leuk om een keer te streamen, als je Dakota Johnson kan uitstaan.

    3 sterren