Ballerina is de nieuwste aanwinst van het John Wick Universum, zich afspelend tussen deel 3 en 4 van de populaire franchise. We volgen ballerina Eve (Ana de Armas) die na de moord op haar vader terecht is gekomen bij The Director (Anjelica Huston) van de Ruska Roma. Na jarenlange training is ze uit op wraak.
beoordeling
Om eerlijk te zijn: ik ben een beetje John Wick moe. Zeker na JW4 met z’n bijna 3 uur durende speelduur waarbij het laatste half uur draaide om een trap op te lopen. Gelukkig heeft Ballerina maar een speelduur van 2 uur en zit er veel meer vaart in de film. De actie scènes en locaties zien er goed uit, met name de scène in een club met ijsvloer vond ik erg leuk gedaan. Misschien vind ik het als vrouw zijnde ook gewoon leuker om Ana de Armas ass te zien kicken in plaats van Keanu Reeves. #girlpower Niks ten nadele van de sympathieke Reeves, die in Ballerina een aardig bijrolletje speelt. De Armas speelt prima, maar dit is een rol die door vele actrices gespeeld had kunnen worden. Het lukt haar niet om de rol eigen te maken. Zo iconisch als John Wick wordt Eve helaas dus niet, al hoopt de studio met zo’n einde waarschijnlijk van wel.
Het verhaal stelt niet veel voor: jonge meisjes/vrouwen die worden opgeleid tot moordmachines. Het doet denken aan soortgelijke actiefilms als Red Sparrow (2018) met Jennifer Lawrence, Anna (2019) van Luc Besson, en Ava (2020) met Jessica Chastain. Al vind ik Ballerina wel de beste van de groep, met name door het visuele aspect en de link met het JW Universum. Zo zien we naast Reeves ook Anjelica Huston, Ian McShane en de inmiddels overleden Lance Reddick op retour.
Conclusie
Leuk voor de liefhebbers van John Wick en actievolle dames.
In The Final Reckoning moet Ethan Hunt (Tom Cruise) zich wagen aan een laatste missie om de Entity uit Dead Reckoning te stoppen.
Beoordeling
Met The Final Reckoning komt er een einde aan een tijdperk. De eerste Mission: Impossible kwam in 1996 uit, toen ik nog maar 11 jaar jong was. Ik weet nog dat we de film hadden gehuurd bij de videotheek. Inmiddels zijn we bijna 30 jaar verder, zijn videobanden iets uit een ver verleden en zijn we bij het 8e deel uit de franchise beland.
The Final Reckoning speelt zich 2 maanden na de gebeurtenissen uit Dead Reckoning af. Er is gedoe rondom de Entity die de gehele cyberspace probeert over te nemen. Het verhaal is niet het sterkste deel van de film, maar laten we eerlijk zijn: we kijken inmiddels vooral voor Tom Cruise en zijn gevaarlijke stunts. De actiescènes zijn weer prima in orde, met name wanneer Cruise uit een vliegtuig hangt en onenigheid heeft met een onderzeeër. Misschien ben ik gedesensitizeerd na al het spektakel van de eerdere films, maar echt met een ‘bang’ sluit de franchise naar mijn gevoel niet af. Dat heeft vooral met de bad guy te maken. Gabriel (Esai Morales) en de Entity voelen nooit als een echte dreiging, niet zoals Philip Seymour Hoffman dat bijvoorbeeld was in het derde deel.
Met de nostalgie zit het wel goed. We krijgen flashbacks en verwijzingen naar de eerdere films. Ik kan het waarderen dat ze de gebeurtenissen uit deel 3 (underrated wat mij betreft) hebben gelinkt naar de Entity. Ook duikt een personage uit de eerste film na al die jaren weer op, en niet alleen voor een zinloze cameo. Erg leuk gedaan!
The Final Reckoning voelt, zoals het een echte afsluiter behoort, als een afscheid van oude vrienden: Ethan, Luther (Ving Rhames) en Benji (Simon Pegg). Stoppen op een hoogtepunt is het niet, maar laten we het toch maar doen voordat Cruise zich de pijp uit stunt.
Studente Stefani (Kaitlyn Santa Juana) heeft een terugkerende nachtmerrie over haar vervreemde oma Iris. Ze op zoek naar antwoorden, maar leert dat de dood op de loer ligt.
Beoordeling
Ik ben groot fan van de Final Destination franchise. Van de eerste film uit 2000 (ooit begonnen als een X-Files script) tot en met Bloodlines, ik heb ze allemaal in de bioscoop gezien. Ja, zelfs The Final Destination in 3D. We hebben lang moeten wachten op dit zesde deel. Ik schreef er zelfs in 2016 een blogpost over dat het tijd werd voor Final Destination 6. Is deze film het lange wachten waard geweest? Hell, yeah! Bloodlines is absoluut het wachten waard. Ik las een recensie waarin de film voorspelbaar werd genoemd en daar ben ik het absoluut niet mee eens. Bloodlines weet juist goed met de verwachtingen te spelen door de klassieke Final Destination dingen net even iets anders te doen.
We beginnen met de openingsscene in de jaren ‘60. De setting is verfrissend, de soundtrack goed en de jonge Brec Bassinger (Stargirl) is als Iris een charmante lead. M’n anxiety zit net als bij de eerdere films weer hoog, want net als Bassinger zie ik overal gevaar. De FD films staan bekend om hun openingsramp en het stelt niet teleur. Goed, de cgi is niet altijd even overtuigend, maar dat mag de pret niet drukken.
De rest van de film speelt zich af in het heden, en draait om de bloedverwanten van de inmiddels oude Iris, die haar jaren ‘60 ramp heeft kunnen voorkomen. Tja, Iris had het niet mogen overleven, dus haar hele bloedlijn hoort niet te bestaan. Dat maakt Death nogal pissig en hij komt innen. Dat de personages in dit deel familie van elkaar zijn, zorgt ervoor dat er meer urgentie is en betrokkenheid. Persoonlijk vind ik het een leuke afwisseling nadat we in eerdere delen klasgenoten, vrienden, collega’s of totale vreemden hebben gezien.
Het acteerwerk is wisselend, zoals in de meeste FD films. Relatieve nieuwkomer Kaitlyn Santa Juana (The Friendship Game) doet haar best, al kan ik me voorstellen dat het niet meevalt om het stokje van Bassinger over te nemen na die sterke opening. Daarnaast is Richard Harmon (The 100) als Stefani’s neef Erik een totale scene stealer. Hij weet een goede balans te vinden tussen de gestoorde humor en de sensitieve scènes. Het zal me niet verbazen als hij één van de populairste personages uit de franchise wordt!
Bloodlines is ook het afscheid van de inmiddels overleden horror icoon Tony Todd, die in Final Destination 1, 2 en 5 te zien was als lijkschouwer William Bludworth, en in 3 te horen was als de stem van de duivel op de kermis. In Bloodlines is hij opnieuw te zien als Bludworth, maar de filmmakers gaven Todd ook de ruimte om afscheid te nemen van zijn fans:
“I intend to enjoy the time I have left. And I suggest you do the same. Life is precious. Enjoy every single second. You never know when… Good luck.”
Sorry, ik krijg al bijna traanogen als ik aan zijn scène denk. Wat een prachtig en verdiend afscheid van iemand die zoveel voor de franchise en horror community heeft betekend. Bloodlines is alleen al het bekijken waard voor Tony. *sniff*
De meeste mensen kijken begrijpelijk voor de bizarre deaths en die mogen er in dit nieuwe deel ook weer zijn! Er is een ziekenhuis kill die in de top 10 van menig FD fan zal eindigen. Ik ben alleen niet zo’n fan van het laatste deel van de film. De setting is beter op z’n plaats in een aflevering van The Walking Dead dan een FD film. Waar in sommige delen van Bloodlines het tempo iets te traag was, vond ik het in het laatste deel te snel gaan. Ook was het te hevig geïnspireerd door Final Destination 2.
Conclusie
Final Destination en horror fans mogen Bloodlines niet missen!
In Another Simple Favor is Emily (Blake Lively) net uit de gevangenis, als ze haar oude bestie Stephanie (Anna Kendrick) vraagt om haar bruidsmeisje te zijn. Hoewel Stephanie haar niet vertrouwt, besluit ze toch naar de bruiloft in het prachtige Capri te gaan. Al is het alleen maar om publiciteit te krijgen voor haar nieuwe boek, over de gebeurtenissen uit de eerste film.
Beoordeling
Onlangs heb ik het eerste deel, A Simple Favor (2018), nog eens bekeken. Een film met een goede eerste helft en een teleurstellend einde. Nu is de sequel waar niemand om gevraagd heeft op Prime Video te vinden. Another Simple Favor volgt een zelfde structuur als haar voorganger. De opbouw is weer goed. Deze zwarte komedie moet het vooral hebben van de spanning tussen Emily en Stephanie, plus de mooie outfits (wel minder dan in deel 1), Henry Golding (altijd goed) en de prachtige Capri setting. Genoeg om van te genieten in de eerste helft!
Maar waarom moeten deze films in de tweede helft steeds van die overdreven, soap-achtige wendingen nemen? Ik hou van mysterie. Ik hou van twists. Ik hou van donkere humor. Zo alles bij elkaar heb ik me echt wel weer vermaakt met Another Simple Favor, maar serieus: waarom is incest een terugkerend ding in deze films? Het voelt als zo’n goedkope manier om te shockeren. Het verbaast me bijna dat Anna Kendrick zich voor deze onzin leent, nadat zij zelf een sterk regiedebuut heeft afgeleverd met true crime thriller Woman of the Hour.
Kendrick en Blake Lively zijn net als in het origineel goed op dreef, met name hun samenspel knettert van de chemie. Het is makkelijk om door al haar real life drama te vergeten dat Lively een prima actrice is.
Conclusie
Another Simple Favor is vooral leuk voor de fans van het eerste deel.
In Thunderbolts* komen antihelden Yelena (Florence Pugh), Bucky Barnes (Sebastian Stan), Red Guardian (David Harbour), Ghost (Hannah John-Kamen), Taskmaster (Olga Kurylenko) en John Walker (Wyatt Russell) samen met de schuchtere Bob (Lewis Pullman). Wanneer ze in de dodelijke val van Valentina Allegra de Fontaine (Julia Louis-Dreyfus) lopen, worden ze geconfronteerd met hun duistere verleden.
beoordeling
Na Avengers: Endgame was ik eigenlijk wel klaar met de MCU. Ik heb daarna zeker nog een aantal Marvel films gezien, zoals Black Widow, Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings, Thor: Love & Thunder en Guardians of the Galaxy 3, maar m’n enthousiasme werd met ieder deel minder. Gelukkig heeft de MCU zich met Thunderbolts* goed herpakt!
Het knappe van deze film is dat ik nooit het gevoel heb ik gehad dat ik naar de B-ploeg zit te kijken, ondanks het ontbreken van de grote Marvel namen. Dit ensemble zorgt voor de nodige frisse wind die de MCU nodig heeft, want op Ant-Man films ben ik onderhand wel uitgekeken. Thunderbolts* heeft een goede combinatie van actie, humor en hart, en weet sensitieve thema’s als depressie, eenzaamheid en trauma aan te snijden zonder vaart te verliezen. De twee uur durende speeltijd vliegt voorbij.
De cast is in top vorm met Florence Pugh als hart van de film. David Harbour zorgt voor een hoop humor. Sebastian Stan is altijd goed, en het is mooi om Wyatt Russell meer op de voorgrond te zien treden. Lewis Pullman (Bad Times at the El Royale) is een uitstekende toevoeging aan de cast in een rol die oorspronkelijk voor Steven Yeun (Mickey 17) bestemd was. Hannah John-Kamen en Olga Kurylenko hadden nog wel iets meer screentime mogen krijgen. Maar goed, na eerdere, veel slechtere Marvel films, heb ik niet veel te klagen over Thunderbolts*.
conclusie
Thunderbolts* smaakt naar meer. Op naar Avengers: Doomsday!
