BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • The Fantastic Four: First Steps (2025) recensie

    The Fantastic Four: First Steps (2025) recensie

    De Fantastic Four moeten de aarde beschermen tegen de alles verslindende ruimte god Galactus, maar al snel wordt het een heel persoonlijke missie.

    Beoordeling

    Ik ben al een tijdje Marvel moe, maar Thunderbolts* gaf me laatst weer een sprankje hoop. De fun die ik had tijdens Thunderbolts* miste ik in The Fantastic Four: First Steps heel erg. De eerste helft van de film vond ik eerlijk gezegd behoorlijk saai. Ik was niet gecharmeerd van al het baby gedoe. Het opofferen van de baby om de wereld te redden had een interessant dilemma kunnen zijn, wat voor verdeeldheid in het team zorgt, maar wordt al opgelost voor het echt een probleem wordt. Jammer, hierdoor blijft First Steps toch wat oppervlakkig. Al waardeerde ik wel dat het in z’n geheel een simpel verhaal was met een speelduur van nog geen 2 uur. Zijn de tijden van drie uur durende films voorbij? Laten we het hopen.

    Pedro Pascal, Vanessa Kirby, Ebon Moss-Bachrach en Joseph Quinn kan ik als individuele acteurs goed waarderen. Ze speelden prima hier, met Kirby als uitblinker. Als team en familie voelde ik het niet. Eerlijk gezegd was ik meer geïnvesteerd in John Krasinski als Reed Richards in Doctor Strange in the Multiverse of Madness dan de personages in First Steps. Met uitzondering van Mole Man (Paul Walter Hauser) dan, die was geweldig.

    De retro look van de film ziet er fantastisch uit en zorgt ervoor dat Fantastic Four opvalt in een lange lijst van MCU films. Silver Surfer (Julia Garner, veel beter hier dan eerder dit jaar in Wolf Man) en Galactus (Ralph Ineson, Nosferatu) waren interessante slechteriken, waar ik graag nog wat meer van had gezien.

    Al met al vind ik The Fantastic Four: First Steps niet erg memorabel, ondanks de positieve punten. Laten we zeggen dat ik er meer naar uitkijk om Shang-Chi (Simu Liu) te zien in Avengers: Doomsday dan de fantastische vier.

    3 sterren
  • Recensie: Until Dawn (2025) – een waardige verfilming van de game

    Recensie: Until Dawn (2025) – een waardige verfilming van de game

    Until Dawn is gebaseerd op de gelijknamige interactieve horror game uit 2015, met Rami Malek en Hayden Panettiere in de hoofdrollen. Nadat bekend werd dat de film niet de game zou volgen, was ik als fan van de game wel een beetje teleurgesteld. Alle slechte recensies die volgden, hielpen ook niet om enthousiast te worden over de filmversie. Until Dawn is nu te huur, dus tijd om zelf te oordelen over deze horrorfilm.

    Waar gaat Until Dawn over?

    Op zoek naar haar vermiste zus, komen Clover (Ella Rubin) en haar vrienden vast te zitten in time loop. Lukt het ze om een nacht vol horror te overleven?

    Beoordeling

    Voor wie de game niet kent: Until Dawn speelt zich af in een ski lodge, waar een groepje vrienden een jaar na een tragedie samenkomen. De film heeft helaas een totaal andere setting, maar ik snap wel dat ze er iets anders mee hebben gedaan. De game zelf is al een soort film, dus het heeft ook geen meerwaarde om het te verfilmen.

    De time loop is een leuke toevoeging. Ik heb me goed vermaakt met de verschillende scenario’s waar de vrienden in belanden. Met name de scène in de badkamer vond ik erg leuk bedacht. Normaal ben ik niet zo gevoelig voor jump scares, maar ze hadden me hier wel een keer goed te pakken.

    Fun fact: de missing posters bevatten foto’s van de crew, waaronder regisseur David F. Sandberg

    De personages zijn helaas flinterdun. Ze hadden best iets meer de tijd mogen nemen om ze uit te werken, zodat je iets om ze geeft als ze voor de zoveelste keer doodgaan. Het acteerwerk is helaas matig, met Ella Rubin (Fear Street: Prom Queen) en Michael Cimino (Love, Victor) als bekendste gezichten.

    Ik hoop dat game fans de filmversie ondanks het gewijzigde plot een kans willen geven. Er is voor de gamers namelijk genoeg om van te genieten. Er zijn een aantal elementen uit de game terug te zien in de film, inclusief psychiater dr. Hill, opnieuw gespeeld door Peter Stormare. Ook wordt er verwezen naar een ander personage uit de game en maakt de ski lodge nog een onverwachte cameo.

    conclusie

    Until Dawn is een waardige spirituele verfilming van de game.

    3,5 sterren
  • Recensie: I Know What You Did Last Summer (2025)

    Recensie: I Know What You Did Last Summer (2025)

    In I Know What You Did Last Summer zorgt een nieuwe tragedie voor de terugkeer van de beruchte Fisherman, 28 jaar na het oorspronkelijke bloedbad in vissersdorpje Southport, North Carolina.

    hoe het begon

    Eind jaren ‘90, na het succes van Scream (1996), waren teen slashers helemaal hot. I Know What You Did Last Summer (1997) is één van de meest succesvolle slashers uit die periode, mede dankzij de frisse cast bestaande uit Jennifer Love Hewitt, Ryan Phillippe, Freddie Prinze Jr. en Sarah Michelle Gellar. De film is gebaseerd op de gelijknamige young adult novel van Lois Duncan. Scream-schrijver Kevin Williamson pende ook het script van I Know en maakte er tot groot ongenoegen van Duncan dus een horrorfilm van.

    Hewitt en Prinze Jr. keerden een jaar later terug voor de matige sequel I Still Know What You Did Last Summer, en nu, na 27 jaar, stappen ze weer in hun oude rollen voor deze nieuwe IKWYDLS.

    beoordeling

    I Know What You Did Last Summer (2025) werkt prima als een introductie voor de nieuwe generatie, zonder de fans van het eerste uur uit het oog te verliezen. In grote lijnen volgt de film het origineel, maar weet alles net even iets anders te doen. Zo rijdt de vriendengroep in dit deel niet weer niemand aan. Nee, zijn ze op een andere manier verantwoordelijk voor iemands dood. Ook gaat de Barry (oorspronkelijk gespeeld door Phillippe) van deze groep dood op een manier die me juist deed denken aan Helen’s (Gellar) dood. Het zijn deze kleine veranderingen die ervoor zorgen dat de film fris aanvoelt en tegelijk een goede homage is aan het origineel. IKWYDLS zit overigens vol verwijzingen naar de eerdere delen. Zo moest ik erg lachen om het grapje over naar de Bahama’s vluchten, wat Ray (Prinze Jr.) na zijn ervaringen in I Still Know niet zo’n geslaagd idee vindt.

    de cast maakt indruk

    Julie (Hewitt) en Ray zijn eerlijk gezegd nooit mijn favoriete personages geweest. Ik ben ze door deze film meer gaan waarderen, wat een enorm knappe prestatie is van zowel de makers als de acteurs. Hewitt en Prinze Jr. zijn in dit deel op hun best. Het voelt nu of de cirkel rond is voor deze personages.

    Ook de jonge cast mag er zijn. Outer Banks-actrice Madelyn Cline gaat ongetwijfeld de fan favorite worden als de verwende en toch sympathieke Danica. Chase Sui Wonders (Bodies Bodies Bodies), Jonah Hauer-King (The Little Mermaid) en Tyriq Withers (binnenkort te zien in horrorfilm Him) spelen ook prima rollen. Sommige vriendengroepen in dit soort slashers zijn niet om uit te staan, maar hier hoopte ik dat ze het zouden overleven.

    Het einde zal misschien mensen verdelen. Het is een gewaagde keuze, maar één die ik kan waarderen. Wat dat betreft weet I Know What You Did Last Summer goed tegen de verwachtingen in te gaan en voor verrassingen te zorgen.

    4 sterren
  • Recensie: Superman (2025)

    Recensie: Superman (2025)

    Bekentenis: ik ben nooit een Superman fan geweest. Eigenlijk vind ik de man van staal maar een saaie vent. Maar ik dacht: als er één persoon is die een vermakelijke Superman film kan maken dan is dat James Gunn, de man achter de Guardians of the Galaxy films en The Suicide Squad. Helaas, ook deze Superman is voor mij niet heel boeiend.

    Ik waardeer dat Gunn niet voor een origin story is gegaan. We worden midden in de actie gedropt en dat vind ik top. Het verhaal is helaas niet zo boeiend. Lex Luthor (Nicholas Hoult) heeft kwade plannen en wil dat Superman (David Corenswet) uit de gratie valt bij de mensen. Het verhaal deed me iets teveel denken aan de huidige staat van de wereld, terwijl ik meer behoefte had aan escapism. Ik miste de fun van Gunn’s eerdere films.

    Eerlijk, bijna alles met Superman vind ik een beetje saai. Hij heeft wel een mooie scène met pa Kent (Pruitt Taylor Vince), en de scènes met hondje Krypto zijn grappig. De romance tussen Clark en Lois stelde niet veel voor, met name omdat – in mijn belevening – Corenswet en Rachel Brosnahan geen chemie hebben.

    Nicholas Hoult is gelukkig een erg vermakelijke Lex Luther; de normaal vrij brave acteur lijkt veel lol te hebben als bad guy. Ook Gunn regular Nathan Fillion leukt de boel een beetje op als Guy Gardner, ofwel Green Lantern. Isabela Merced (Hawkgirl) krijgt vrij weinig te doen, net zoals zo’n beetje alle andere acteurs die een character poster hebben gekregen. Neem Mikaela Hoover als Cat Grant. Ze hadden haar uit de film kunnen knippen en het had geen verschil gemaakt. Alleen het subplot van Jimmy Olsen (Skyler Gisondo) en zijn influencer ex Eve (Sara Sampaio) vond ik leuk gedaan.

    Corenswet heeft charisma en zou een heel goede Superman kunnen worden. Hij lijkt nog zijn draai te moeten vinden en een beter script.

    Conclusie

    Leuk voor de Superman fans, maar helaas de slechtste James Gunn film in jaren.

    3 sterren
  • Recensie: Jurassic World Rebirth (2025)

    Recensie: Jurassic World Rebirth (2025)

    In Jurassic World Rebirth reist een team af naar een gebied rond de evenaar om DNA te verzamelen van drie dino’s voor een medische doorbraak.

    Beoordeling

    Ik ben blij dat we de Chris Pratt era van de Jurassic World films achter ons kunnen laten, want na Fallen Kingdom en Dominion ben ik er wel klaar mee. In Jurassic World Rebirth wordt zelfs benoemd dat de wereld is uitgekeken op dino’s, wat als commentaar voelt op de franchise zelf.

    Weet Rebirth de franchise nieuw leven in te blazen? Eh, nee. Laat ik voorop stellen dat ik me prima heb vermaakt met Rebirth! Grote, gevaarlijke en gemuteerde dino’s en een sexy cast. Meer heb ik blijkbaar niet nodig van een zomer blockbuster.

    Ik ga niet beweren dat dit een goede film is. Het verhaal is niet heel bijzonder. Het is na 6 Jurassic films moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen, dus dat vergeef ik ze. De personages zijn flinterdun, maar gelukkig heb je toppers als Scarlett Johansson, Jonathan Bailey en tweevoudig Oscar-winnaar Mahershala Ali die er het beste van weten te maken. Ze weten er emoties uit te persen die de film op papier eigenlijk niet verdient. Rupert Friend – eerder dit jaar nog in een heerlijke bijrol in thriller Companion – is lekker op dreef als een gewetenloze farmaceutisch vertegenwoordiger. De enige die nog wat meer te doen mocht krijgen is Deadpool-acteur Ed Skrein.

    Ik was niet zo’n fan van het subplot met de familie. Soms voelde Rebirth als twee verschillende films en beide verhaallijnen lijden eronder. En wat is die opening stompzinnig. Het leek meer op een slechte Final Destination film dan Jurassic World.

    Met het dino gevaar zit het goed, al vond ik de special effects er niet altijd even mooi uitzien. Het blijft bizar wat Steven Spielberg in 1993 heeft kunnen bereiken met Jurassic Park, maar er zijn tegenwoordig nog genoeg films die er matig uit kunnen zien.

    Tegen het einde van Rebirth kreeg ik niet het gevoel dat er nieuw leven in de franchise zit, maar juist dat we aan het einde ervan zijn gekomen. Misschien moeten we de films net als de dino’s een keer laten rusten.

    conclusie

    Jurassic World Rebirth is een vermakelijke popcorn film.

    3 sterren