BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: The 5th Wave (2016)

Aliens proberen stapsgewijs de wereldbevolking uit te roeien. Na duisternis, verwoesting, infectie en invasie volgt er een vijfde en laatste stap. De 16-jarige Cassie (Chloë Grace Moretz) probeert haar broertje te redden voordat het te laat is. Ze krijgt hulp van een knappe vreemdeling (Alex Roe), maar kan zij hem vertrouwen nu de aliens zich onder de mensen verschuilen?

Beoordeling
Ik had lage verwachtingen van The 5th Wave, de zoveelste verfilming van een young adult novel. Misschien heeft dat geholpen, want uiteindelijk heb ik me prima vermaakt met deze film. Persoonlijk vind ik het wel jammer dat de focus ligt op de vijfde stap. De eerste vier stappen komen maar kort in beeld, maar juist het begin van de aanval vond ik het meest interessant. Daarna vervalt The 5th Wave in een standaard young adult verhaal, inclusief love triangle. Al moet ik toegeven dat ze de love triangle wel op een amusante manier hebben weten neer te zetten doordat één van de personages niet eens door heeft dat hij in de love triangle zit.

Chloë Grace Moretz speelt een prima hoofdrol en weet de film ook te dragen. Ik ben wel verbaasd dat ze Liev Schreiber hebben kunnen krijgen voor deze film, want zijn rol als kolonel lijkt me voor hem totaal geen uitdaging om te spelen. Waarschijnlijk ging een groot deel van het casting budget naar Schreiber en dat is dan ook de reden dat we verder opgescheept zitten met Nick Robinson en Alex Roe die matige rollen spelen. Robinson kijkt net als in Jurassic World weer net zo verveeld uit zijn ogen en Roe lijkt net een robot. Gelukkig speelt Maika Monroe van It Follows wel een leuke bijrol. Maria Bello en Ron Livingston proberen het beste te maken van hun bijrollen.

Conclusie
Hoewel ik moe ben van alle young adult novel verfilmingen, heb ik me prima vermaakt met The 5th Wave. De film haalt het niveau van The Hunger Games of Divergent niet, maar weet met een paar momenten verrassend uit de hoek te komen.

29 januari 2016
Review: We Need to Talk About Kevin (2011)

Eva (Tilda Swinton) worstelt met de nasleep van de verschrikkelijke daad die haar zoon Kevin (Ezra Miller) vlak voor zijn 16e verjaardag heeft gepleegd. Als kind had Kevin al gedragsproblemen. Terwijl hij de perfecte zoon speelde wanneer zijn vader (John C. Reilly) in de buurt was, zag Eva al dat er iets mis was met Kevin.

beoordeling

We Need to Talk About Kevin is een film die al een tijdje op mijn ’to watch’ lijstje stond. Toevallig zag ik dat de film via MyPrime te zien is, waarder ik het eindelijk van mijn lijstje heb kunnen strepen. Hoewel het onderwerp de psycholoog in mij erg aanspreekt, was ik iets minder enthousiast over de film zelf. We Need to Talk About Kevin is een chaotische film die totaal geen structuur volgt. We springen heen en weer naar verschillende momenten in het verhaal, waardoor ik met name in het begin steeds weer uit het verhaal werd gehaald. De film werkt weliswaar naar de verschrikkelijke daad van Kevin toe, maar uiteindelijk is het einde vrij anticlimactisch, omdat er gedurende de film genoeg aanwijzingen worden gegeven.

Maar goed, het onderwerp zelf is interessant. Wat is er mis met Kevin? Heeft het met zijn opvoeding te maken of werd Kevin zo geboren? De film zelf geeft hier geen duidelijk antwoord op, maar zet je wel aan het nadenken. Tilda Swinton speelt een sterke hoofdrol als de lijdzame moeder van Kevin. Zij krijgt prima tegenspel van Ezra Miller die op een natuurlijke manier de vreemde Kevin weet neer te zetten. John C. Reilly krijgt helaas niet veel te doen, omdat zijn personage zich voornamelijk afzijdig houdt.

conclusie

We Need to Talk About Kevin is het bekijken waard voor het onderwerp en de sterke acteerprestaties.

25 januari 2016
Review: Vacation (2015)

Rusty Griswold (Ed Helms) besluit met zijn vrouw Debbie (Christina Applegate) en zonen James (Skyler Gisondo) en Kevin (Steele Stebbins) zijn jeugdvakantie naar Walley World te recreëren om de familie dichter bij elkaar te brengen.

Beoordeling
John Francis Daley en Jonathan M. Goldstein hadden eerder succes als screenwriters van Horrible Bosses en Cloudy with a Chance of Meatballs 2. Naast dat ze verantwoordelijk zijn voor het scenario van Vacation, maken ze met deze “remake” ook hun regiedebuut. Wat ik kan waarderen aan deze Vacation is dat het geen totale kopie is, maar dat ze elementen nemen van het origineel. Het is een leuk idee dat Rusty nu met zijn gezin op vakantie gaat en dat zijn ouders Clark (Chevy Chase) en Ellen (Beverly D’Angelo) en zus Audrey (Leslie Mann) ook in het verhaal zijn verwerkt.

Ed Helms is een prima keuze voor de hoofdrol, al had ik liever Big Bang Theory-ster Johnny Galecki gezien in de rol, aangezien hij eerder Rusty speelde in Christmas Vacation en nu nog steeds succesvol is als acteur. Helms krijgt ook prima tegenspel van Christina Applegate, al vind ik Skyler Gisondo als oudste zoon van Rusty de scene stealer van het gezin. Vacation zit verder vol bijrolletjes van een hoop bekende gezichten. Zo komen onder andere Charlie Day, Michael Peña, Regina Hall, Ron Livingston en Norman Reedus voorbij, maar het is Chris Hemsworth die de aandacht trekt met zijn.. uh.. hamer.

Niet alle grappen zijn even geslaagd. De film begint met vrij puberale “humor” in een vliegtuig, maar gelukkig blijven Daley en Goldstein daar niet in hangen. Er zijn genoeg momenten dat ik ook heb kunnen lachen om Vacation.

22 januari 2016
Review: Shutter (2008)

Ben (Joshua Jackson) en Jane (Rachael Taylor) zijn maar net getrouwd wanneer ze voor Bens nieuwe baan als fotograaf naar Japan gaan. Na een auto ongeluk beginnen de newlyweds een geest te zien. eerst op hun foto’s, maar later ook in het echt.

Beoordeling
Shutter oogt als een remake van een Japanse horrorfilm, maar in werkelijkheid is het een remake van een Thaise horrorfilm. Waarom ze de setting hebben verplaatst naar Japan? Geen idee, want het lijkt geen toegevoegde waarde te hebben. Het lijkt me niet dat ze het deden om te cashen op het succes van de Japanse horror remakes, aangezien na The Ring en The Grudge, de overige remakes niet veel succes hebben gehad.

In mijn belevenis lijken al die horror remakes op elkaar en Shutter volgt dan ook een vrij standaard verhaaltje die doet denken aan The Grudge, waarin Sarah Michelle Gellar en Jason Behr er het beste van probeerden te maken in Japan. Shutter heeft wel een aardige twist, waardoor de film tegen het einde interessanter wordt. Het is wel jammer dat je zo lang moet wachten tot het eindelijk interessanter wordt, want eng wordt de film nooit. Gelukkig spelen Joshua Jackson en Rachael Taylor prima rollen, waardoor de film nog enigszins vermakelijk is. David Denman, John Hensley en James Kyson Lee spelen (te) kleine bijrolletjes.

Shutter staat op Netflix.

18 januari 2016
Review: The Final Girls (2015)

Max (Taissa Farmiga) is de dochter van overleden horror actrice Amanda Cartwright (Malin Akerman). Wanneer zij met tegenzin naar een screening gaat van haar moeders bekendste film Camp Bloodbath, wordt Max samen met haar vrienden de film ingezogen. Zij zitten vast in Camp Bloodbath, niet alleen met de moeder van Max, maar ook met een bloeddorstige moordenaar.

Beoordeling
The Final Girls is een love letter aan ’80s slashers met een moderne twist en verrassend veel hart. Originaliteit is tegenwoordig ver te zoeken, vooral in het horror genre, waarin met regelmaat remakes, sequels en copycats voorbij komen. Gelukkig weet The Final Girls wel te verrassen, op meerdere vlakken zelfs! Eng wordt de film nooit en dat vind ik wel een beetje jammer. Als de film echt de ’80s slasher wil vieren dan mag het bloed ook wel rijkelijk vloeien. Maar verder heb ik mij prima vermaakt met deze horror komedie, die het dus vooral van de komedie moet hebben. Als slasher fan kan ik de setting – die sterk doet denken aan Friday the 13th – zeker waarderen.

Hoe de vrienden de film in worden gezogen, wordt niet duidelijk, maar met een beetje suspension of disbelief is aanvullende info verder ook niet nodig. Regisseur Todd Strauss-Schulson (A Very Harold & Kumar 3D Christmas) brengt de film fantastisch in beeld. De scènes in Camp Bloodbath ogen zeer old school, waardoor de film ook een ’80s vibe heeft. De flashback scène is creatief in elkaar gezet en één van de visuele hoogtepunten. Al met al lijkt het of The Final Girls met liefde is gemaakt. En misschien is dit ook wel zo. Schrijver Joshua John Miller is de zoon van de overleden acteur Jason Miller die Father Karras speelde in The Exorcist. Dit is zeker een inspiratiebron geweest voor Miller en zorgt voor veel hart in de film, iets wat vaak ontbreekt in horrorfilms. De emotionele momenten tussen Max en haar moeder klinken misschien misplaatst in een film als deze, maar het maakt The Final Girls juist sterker.

Taissa Farmiga speelt een prima hoofdrol, maar wordt overschaduwd door de charismatische Malin Akerman die vooral in de Camp Bloodbath scènes schittert. Met haar spel is zij ook verantwoordelijk voor één van de sterkste scènes van de film en weet zij een emotionele snaar te raken. De overige acteurs zijn er voornamelijk voor de comic relief en dan zit je met acteurs als Thomas Middleditch en Adam DeVine goed. De vrij onbekende Angela Trimbur zorgt ook voor een aantal grappige momenten en maakt meer indruk dan bekendere namen als Nina Dobrev en Alexander Ludwig.

Conclusie
The Final Girls is een cadeautje voor de slasher fan.

15 januari 2016