BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: Vacation (2015)

Rusty Griswold (Ed Helms) besluit met zijn vrouw Debbie (Christina Applegate) en zonen James (Skyler Gisondo) en Kevin (Steele Stebbins) zijn jeugdvakantie naar Walley World te recreëren om de familie dichter bij elkaar te brengen.

Beoordeling
John Francis Daley en Jonathan M. Goldstein hadden eerder succes als screenwriters van Horrible Bosses en Cloudy with a Chance of Meatballs 2. Naast dat ze verantwoordelijk zijn voor het scenario van Vacation, maken ze met deze “remake” ook hun regiedebuut. Wat ik kan waarderen aan deze Vacation is dat het geen totale kopie is, maar dat ze elementen nemen van het origineel. Het is een leuk idee dat Rusty nu met zijn gezin op vakantie gaat en dat zijn ouders Clark (Chevy Chase) en Ellen (Beverly D’Angelo) en zus Audrey (Leslie Mann) ook in het verhaal zijn verwerkt.

Ed Helms is een prima keuze voor de hoofdrol, al had ik liever Big Bang Theory-ster Johnny Galecki gezien in de rol, aangezien hij eerder Rusty speelde in Christmas Vacation en nu nog steeds succesvol is als acteur. Helms krijgt ook prima tegenspel van Christina Applegate, al vind ik Skyler Gisondo als oudste zoon van Rusty de scene stealer van het gezin. Vacation zit verder vol bijrolletjes van een hoop bekende gezichten. Zo komen onder andere Charlie Day, Michael Peña, Regina Hall, Ron Livingston en Norman Reedus voorbij, maar het is Chris Hemsworth die de aandacht trekt met zijn.. uh.. hamer.

Niet alle grappen zijn even geslaagd. De film begint met vrij puberale “humor” in een vliegtuig, maar gelukkig blijven Daley en Goldstein daar niet in hangen. Er zijn genoeg momenten dat ik ook heb kunnen lachen om Vacation.

22 januari 2016
Review: Shutter (2008)

Ben (Joshua Jackson) en Jane (Rachael Taylor) zijn maar net getrouwd wanneer ze voor Bens nieuwe baan als fotograaf naar Japan gaan. Na een auto ongeluk beginnen de newlyweds een geest te zien. eerst op hun foto’s, maar later ook in het echt.

Beoordeling
Shutter oogt als een remake van een Japanse horrorfilm, maar in werkelijkheid is het een remake van een Thaise horrorfilm. Waarom ze de setting hebben verplaatst naar Japan? Geen idee, want het lijkt geen toegevoegde waarde te hebben. Het lijkt me niet dat ze het deden om te cashen op het succes van de Japanse horror remakes, aangezien na The Ring en The Grudge, de overige remakes niet veel succes hebben gehad.

In mijn belevenis lijken al die horror remakes op elkaar en Shutter volgt dan ook een vrij standaard verhaaltje die doet denken aan The Grudge, waarin Sarah Michelle Gellar en Jason Behr er het beste van probeerden te maken in Japan. Shutter heeft wel een aardige twist, waardoor de film tegen het einde interessanter wordt. Het is wel jammer dat je zo lang moet wachten tot het eindelijk interessanter wordt, want eng wordt de film nooit. Gelukkig spelen Joshua Jackson en Rachael Taylor prima rollen, waardoor de film nog enigszins vermakelijk is. David Denman, John Hensley en James Kyson Lee spelen (te) kleine bijrolletjes.

Shutter staat op Netflix.

18 januari 2016
Review: The Final Girls (2015)

Max (Taissa Farmiga) is de dochter van overleden horror actrice Amanda Cartwright (Malin Akerman). Wanneer zij met tegenzin naar een screening gaat van haar moeders bekendste film Camp Bloodbath, wordt Max samen met haar vrienden de film ingezogen. Zij zitten vast in Camp Bloodbath, niet alleen met de moeder van Max, maar ook met een bloeddorstige moordenaar.

Beoordeling
The Final Girls is een love letter aan ’80s slashers met een moderne twist en verrassend veel hart. Originaliteit is tegenwoordig ver te zoeken, vooral in het horror genre, waarin met regelmaat remakes, sequels en copycats voorbij komen. Gelukkig weet The Final Girls wel te verrassen, op meerdere vlakken zelfs! Eng wordt de film nooit en dat vind ik wel een beetje jammer. Als de film echt de ’80s slasher wil vieren dan mag het bloed ook wel rijkelijk vloeien. Maar verder heb ik mij prima vermaakt met deze horror komedie, die het dus vooral van de komedie moet hebben. Als slasher fan kan ik de setting – die sterk doet denken aan Friday the 13th – zeker waarderen.

Hoe de vrienden de film in worden gezogen, wordt niet duidelijk, maar met een beetje suspension of disbelief is aanvullende info verder ook niet nodig. Regisseur Todd Strauss-Schulson (A Very Harold & Kumar 3D Christmas) brengt de film fantastisch in beeld. De scènes in Camp Bloodbath ogen zeer old school, waardoor de film ook een ’80s vibe heeft. De flashback scène is creatief in elkaar gezet en één van de visuele hoogtepunten. Al met al lijkt het of The Final Girls met liefde is gemaakt. En misschien is dit ook wel zo. Schrijver Joshua John Miller is de zoon van de overleden acteur Jason Miller die Father Karras speelde in The Exorcist. Dit is zeker een inspiratiebron geweest voor Miller en zorgt voor veel hart in de film, iets wat vaak ontbreekt in horrorfilms. De emotionele momenten tussen Max en haar moeder klinken misschien misplaatst in een film als deze, maar het maakt The Final Girls juist sterker.

Taissa Farmiga speelt een prima hoofdrol, maar wordt overschaduwd door de charismatische Malin Akerman die vooral in de Camp Bloodbath scènes schittert. Met haar spel is zij ook verantwoordelijk voor één van de sterkste scènes van de film en weet zij een emotionele snaar te raken. De overige acteurs zijn er voornamelijk voor de comic relief en dan zit je met acteurs als Thomas Middleditch en Adam DeVine goed. De vrij onbekende Angela Trimbur zorgt ook voor een aantal grappige momenten en maakt meer indruk dan bekendere namen als Nina Dobrev en Alexander Ludwig.

Conclusie
The Final Girls is een cadeautje voor de slasher fan.

15 januari 2016
Review: Thanks for Sharing (2012)

Thanks for Sharing vertelt het verhaal van drie aan seksverslaafde mannen. Adam (Mark Ruffalo) is al 5 jaar clean en begint op aanraden van zijn sponsor Mike (Tim Robbins) met daten. Wanneer hij de knappe Phoebe (Gwyneth Paltrow) ontmoet, merkt hij dat hij moeite heeft met seksualiteit in een liefdevolle relatie. Mike zelf lijkt zijn leven op orde te hebben en is zelf al jaren clean, maar wanneer zijn verslaafde zoon (Patrick Fugit) opduikt, komen zijn eigen issues weer naar boven. Tot slot is er Neil (Josh Gad) die verplicht moet deelnemen aan de groep voor seksverslaafden, omdat hij een vrouw heeft aangerand in de metro.

Beoordeling
Seksverslaving zie je niet vaak als onderwerp voorbij komen van een romantische komedie, maar schrijver en regisseur Stuart Blumberg (The Kids Are All Right) weet een goede balans te vinden. Het onderwerp ligt hier niet te zwaar op de maag, maar er wordt ook niet luchtig over gedaan. Thanks for Sharing laat zien dat het moeilijk is om met een seksverslaving te leven, ook al gaat het al jaren vrij goed. Zeker in het verhaal van Adam komt dit naar voren wanneer hij voor het eerst in jaren weer een nieuwe relatie wil aangaan. Niet alleen is het moeilijk voor hem, maar ook voor Phoebe is het moeilijk om zijn seksverslaving te accepteren. Mark Ruffalo en Gwyneth Paltrow hebben fijne chemistry samen en hun verhaallijn past het beste in het kader van een romantische komedie.

In de verhaallijn van Tim Robbins vinden we meer drama dan romance of komedie, maar Robbins zelf speelt goed. Ook Joely Richardson – als de vrouw van Robbins – en Patrick Fugit spelen prima rollen. Het verhaal van Josh Gad legt de nadruk op humor terwijl hij zich eigenlijk in een vrij trieste situatie bevindt waar weinig om te lachen valt. Naar mate zijn verhaal vordert, wordt zijn verhaal ook steeds beter, zeker wanneer Gad zijn scènes mag delen met zangeres Pink die een prima bijrol speelt. Samen zorgen de verschillende, overlappende verhaallijnen voor een vermakelijke film die verfrissend en eerlijk overkomt tussen alle afgezaagde romkoms.

11 januari 2016
Review: Oculus (2013)

Tim Russell (Brenton Thwaites, Maleficent) heeft jaren in een psychiatrische inrichting gezeten vanwege de moord op zijn vader (Rory Cochrane, Empire Records). Zijn zus Kaylie (Karen Gillan, Doctor Who) wil bewijzen dat een spiegel met bovennatuurlijke krachten achter de dood van haar beide ouders zit.

Beoordeling
Oculus is een horrorfilm over een kwaadaardige spiegel. Dit klinkt vrij belachelijk en dat is het ook wel een beetje. Het was Alexandre Aja ook niet gelukt om van Mirrors met Kiefer Sutherland een geslaagde horrorfilm te maken dus ik had niet veel hoop dat de vrij onbekende Mike Flanagan dit wel zou lukken met Oculus. De film volgt Kaylie en Tim in twee verschillende tijdslijnen die naar elkaar toe werken. Zo zien we in één tijdslijn de huidige Kaylie die met Tim de evilness van de spiegel wil bewijzen en in de andere tijdslijn zien we wat er in het verleden is gebeurd. Het is jammer dat Flanagan koos voor deze opzet, want de flashbacks zijn veel effectiever dan de scènes in de huidige tijdslijn waarin Kaylie als een soort Basil Exposition de gehele geschiedenis van de spiegel uitlegt. Karen Gillan weet dit ook niet goed te verkopen, waardoor ik steeds mijn interesse verloor in het verhaal. Wat de film ook niet helpt is dat de betere acteurs in de flashbacks zitten. Rory Cochrane en Katee Sackhoff spelen goede rollen als de ouders van Kaylie en Tim en Annalise Basso is ook effectief als de jongere versie van Kaylie.

Conclusie
Waarschijnlijk had ik Oculus veel beter kunnen waarderen als we alleen het verleden als film te zien kregen of als Flanagan de scènes in het heden had bewaard voor het laatste deel van de film. Al met al levert Blumhouse met Oculus weer een middelmatige productie af.

8 januari 2016