BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: Life (2017)

    Review: Life (2017)

    De zes bemanningsleden van een internationaal ruimtestation ontdekken buitenaards leven op Mars. Deze bijzondere ontdekking brengt een groot gevaar met zich mee. Het buitenaardse wezen blijkt intelligenter te zijn dan verwacht.

    Beoordeling
    Vorig jaar vroeg ik mij nog af wat Oscar Isaac bezielde om een rol aan te nemen in X-Men: Apocalypse. Tijdens het bekijken van Life had ik een soortgelijke vraag. Ik vroeg mij namelijk af waarom Jake Gyllenhaal juist voor deze film had gekozen. Gyllenhaal is een sterke acteur die interessante rollen uitkiest en deze door Alien geïnspireerde film biedt echt niets nieuws. Begrijp me niet verkeerd: ik heb me prima vermaakt met Life. De film komt langzaam op gang, maar wanneer the shit eenmaal the fan hit dan zit de spanning er goed in. Ondanks dat zit de vaart er niet helemaal lekker in. Life bevat een aantal sterke, spannende scènes, maar komt tijdens andere scènes bijna tot stilstand. Dit heeft vooral te maken met de flinterdunne personages. Jake Gyllenhaal en Rebecca Ferguson spelen nietszeggende rollen en lijken hier bijna te slaapwandelen. Alleen Ryan Reynolds brengt wat leven in de brouwerij, maar dat komt omdat hij basically zichzelf speelt in deze film. Ik kan zijn humor waarderen dus voor mij is het niet per se een slecht iets. In zijn grote scène laat hij zich van een andere kant zien en dat zorgt voor een emotioneel moment. Bij mij in de zaal was het in ieder geval muisstil.

    Er zijn ook nog wat pluspunten te noemen. Zo ziet de alien er visueel goed uit. Hiroyuki Sanada, eerder al in space in de film Sunshine, speelt een prima bijrol. En het einde, ik zou hier zelf niets aan veranderen. Overigens moest ik na alle space horror die in Life te vinden is wel lachen dat ze voor het nummer ‘Spirit in the Sky’ hadden gekozen over de end credits. Het paste beter bij Guardians of the Galaxy dan hier.

    Conclusie
    Life is een vrij standaard space horrorfilm, maar wel erg vermakelijk.

  • Review: Magallanes (2015)

    Review: Magallanes (2015)

    De Spaanstalige film Magallanes draait vanaf vandaag in de bioscoop. Dankzij Triple P Entertainment mocht ik de film bekijken en vind je hieronder mijn recensie.

    Het verhaal
    Taxichauffeur Magallanes (Damián Alcázar) probeert gerechtigheid te krijgen voor de jonge vrouw Celina (Magaly Solier), die ten tijde van de guerrillabeweging het Lichtend Pad in Lima is misbruikt door een kolonel. De film is een sociaal-politiek drama in de gedaante van een levendige thriller, waarbij de kijker geconfronteerd wordt met louche deals, leugens en corruptie van complexe, getraumatiseerde en tegenstrijdige karakters.

    Beoordeling
    Magallanes is een film die niet helemaal in mijn straatje past, maar hey, soms is het goed om uit je comfort zone te stappen. Dan kan het nog eens voorkomen dat je verrast wordt door een film. Zo ook door Magallanes, gedeeltelijk gebaseerd op de roman ‘La Pasajera’ van de Peruaanse schrijver Alonso Cuento. Je wordt al snel de wereld van de titelpersonage ingezogen. Het is een vrij troosteloze wereld waar Magallanes in leeft. Wanneer hij weer geconfronteerd wordt met de inmiddels volwassen Celina, probeert hij haar te helpen. Een nobele daad, maar is deze daad wel zo onzelfzuchtig? De spanning zit er goed in en langzaam wordt het verhaal ontrafeld. Met een speelduur van 109 minuten is de film iets aan de lange kant, maar saai wordt het nooit.

    Damián Alcázar zet de gekwelde Magallanes sterk neer. Hij krijgt prima tegenspel van Magaly Solier die vooral in haar laatste scène goed speelt.

    Conclusie
    Magallanes is een spannend Spaanstalig drama met goed acteerwerk.

  • Review: De Zevende Hemel (2016)

    Review: De Zevende Hemel (2016)

    Max (Huub Stapel) en Maria (Henriëtte Tol) bereiden zich voor op het jubileum van hun Italiaanse restaurant De Zevende Hemel. Maria, ernstig ziek, wil graag haar gezin weer bij elkaar brengen, maar oude ruzies en relatieproblemen staan deze hereniging in de weg.

    Beoordeling
    Hoewel ik normaal niet zo enthousiast wordt van Nederlandse films, wekte de trailer van De Zevende Hemel toch mijn interesse met name door de soundtrack. Deze soundtrack is gevuld met door de cast gezongen covers van Nederlandse hits als ‘Ik leef niet meer voor jou’ en ‘Is dit alles’. Hoewel niet alle acteurs vocaal sterk zijn en de liedjes niet altijd even goed in de film waren verwerkt, wist De Zevende Hemel toch een emotionele snaar te raken. Als de film ergens goed in is dan is het wel emotionele manipulatie, want er wordt van alles, ook qua plot, uit de kast getrokken om je traanbuizen op gang te laten komen. En toch wist De Zevende Hemel me ook te charmeren. De personages zijn niet allemaal even sympathiek en dat maakt ze ook weer menselijk en herkenbaar. Ondanks het hoge voorspelbaarheidsgehalte, wilde ik zien hoe het met deze personages verder zou gaan. Daar ligt denk ik ook de kracht van De Zevende Hemel. Ik denk dat iedere kijker zich wel in iets kan herkennen: familieproblemen, ziekte, sleur, de keuze tussen carrière of kinderen, etc.

    Regisseur Job Gosschalk heeft een mooie cast samengesteld. Naast Huub Stapel en Henriëtte Tol zien we ook Thomas Acda, Halina Reijn en Jan Kooijman als hun kinderen. Tjitske Reidinga, Ruben van der Meer en Noortje Herlaar spelen hun aanhang. Niet iedereen is even overtuigend, maar over het algemeen wordt er prima gespeeld.

    Conclusie
    De Zevende Hemel is emotionele manipulatie pur sang, maar ik heb er erg van genoten.

  • Review: See No Evil 2 (2014)

    Review: See No Evil 2 (2014)

    poster-seenoevil2Amy (Danielle Harris) is aan het werk in een mortuarium wanneer haar vrienden langs komen om haar te feliciteren met haar verjaardag. Het feestje wordt bruut verstoord door psychopaat Jacob Goodnight (Glenn ‘Kane’ Jacobs, een WWE worstelaar) die eerder op de avond dood gewaand naar het mortuarium werd gebracht.

    Beoordeling
    Acht jaar na de release van horrorfilm See No Evil is er nu een sequel. Het origineel was niet bijzonder goed, maar wel redelijk vermakelijk. Ik ben wel verbaasd dat ze na zoveel jaar nog een sequel hebben gemaakt en dat ze scream queens Danielle Harris (Halloween films) en Katharine Isabelle (Ginger Snaps) hebben weten te strikken voor de film. Het resultaat is helaas niet veel beter dan het eerste deel.

    See No Evil 2 speelt zich af vlak na de gebeurtenissen uit deel één. Hoewel ik See No Evil zeker wel 2 keer heb gezien, kon ik mij niet veel meer herinneren behalve dat een groepje jongeren werd afgeslacht in een gebouw. Mijn tip is dan ook: als je het gevoel hebt dat je een opfriscursus nodig hebt, kijk dan eerst het origineel of lees de Wikipedia pagina. Er zijn wel wat flashbacks gelukkig, maar misschien had ik de film beter kunnen waarderen als het eerste deel wat verser in mijn geheugen zat.

    Danielle Harris is een prima lead, al heeft ze weinig om mee te werken. Katharine Isabelle kan veel beter acteren dan ze hier laat zien. Het was gewoon embarrassing om naar haar te kijken. Kaj-Erik Eriksen (Boston Public) en Chelan Simmons (Tucker & Dale vs Evil) doen het redelijk.

    Conclusie
    See No Evil 2 is een onnodige sequel, maar wel redelijk vermakelijk.

    rating-2halfstars

  • Review: Jenny’s Wedding (2015)

    Review: Jenny’s Wedding (2015)

    Jenny (Katherine Heigl) heeft al 5 jaar een relatie met Kitty (Alexis Bledel), alleen weet haar conservatieve familie dit niet. Wanneer Jenny wil gaan trouwen, besluit ze haar familie de waarheid te vertellen met alle gevolgen van dien.

    Beoordeling
    Zo’n 10 jaar geleden zat Katherine Heigl op het hoogtepunt van haar carrière met de filmhit Knocked Up en een Emmy op zak voor haar rol in Grey’s Anatomy. Een paar onfortuinlijke uitspraken en een ongelukkig afscheid van Grey’s zorgden ervoor dat haar eens zo veelbelovende carrière in één klap in duigen viel. Goed, Heigl heeft nooit zonder werk gezeten, maar echt succes heeft ze na Grey’s Anatomy niet meer gehad. Persoonlijk vind ik dat jammer, want met het juiste materiaal is ze een sterke actrice. Dit laat ze ook zien met haar hoofdrol in Jenny’s Wedding. Inhoudelijk is de film op geen enkel vlak bijzonder. Het is een vrij standaard verhaaltje over ouders, hier gespeeld door Tom Wilkinson en Linda Emond, die moeite hebben met de coming out van hun kind. Er wordt hier flink of safe gespeeld, maar Jenny’s Wedding laat wel goed zien hoe vastgeroest mensen kunnen zijn in hun denkpatronen over wat hoort en wat niet hoort.

    Heigl laat hier een mooie combinatie van kwetsbaarheid en felheid zien de we nog kennen van haar dagen als Izzie in Grey’s. Tom Wilkinson speelt een sterke, maar ook kwetsbare rol als haar vader en ook Linda Emond weet het innerlijke conflict van haar personage goed over te brengen. Zoals de titel je al laat weten draait de film om Jenny’s bruiloft en dat betekent helaas dat er weinig aandacht wordt besteedt aan Kitty’s kant van het verhaal. Alexis Bledel hangt er wat dat betreft maar wat bij. Zij is nooit zo’n goede actrice geweest en zelfs dit gaat haar niet goed af.

    Conclusie
    Hoewel Jenny’s Wedding niet een heel bijzonder verhaal heeft, wist het toch een emotionele snaar te raken en de rollen van Katherine Heigl en Tom Wilkinson maken deze film zeker de moeite waard.