Daniel Kellner (Josh O’Connor) is op de vlucht met het bewijs dat aliens echt bestaan.

Beoordeling

E.T., Close Encounters of the Third Kind, War of the Worlds, en nu Disclosure Day… Ik weet niet waarom Steven Spielberg zo gefascineerd is door aliens, maar hier zijn we dan. Disclosure Day voelt als een jaren ‘90 film, helaas in negatieve zin. Een man, in dit geval Josh O’Conner, die op de vlucht is voor de regering voelt als een film die we al te vaak hebben gezien. Deze stukken vond ik jammer genoeg best saai. Het helpt niet dat O’Connor’s personage flinterdun geschreven is, waardoor ik totaal niet was geïnvesteerd in zijn verhaal. De charismatische O’Connor vond ik het hoogtepunt van tennisfilm Challengers, maar hier maakt hij verrassend weinig indruk.

Alleen wanneer Emily Blunt in beeld is, komt de film weer een beetje tot leven. Haar verhaallijn is interessanter: een weervrouw die overvallen wordt door een bijzondere gave en missie. Niet dat dit zo goed uitgewerkt is, maar ze weet het beste te maken van een matig script. De charmante actrice redt de film met een Oscar-waardige performance die het hart van het verhaal vormt. Ze krijgt prima tegenspel van Wyatt Russell als haar partner, die nauwelijks kan bevatten wat hen overkomt. Overigens is Russell wat mij betreft altijd een welkome toevoeging aan een cast, maar ik dwaal af.

Het script is helaas het zwakke punt van de film. Ik cringe nog steeds van de scène waarin O’Connor’s vriendin (gespeeld door Eve Hewson) wordt geconfronteerd met beelden van een alien, en vervolgens vraagt of het een kind is. Mon dieu! Wie herkent het stereotype beeld van een alien niet? Deze film is gewoon 30 jaar te laat gemaakt. Ik betwijfel dat de onthulling van buitenaards leven vandaag de dag dezelfde collectieve emotionele impact zou hebben als, bijvoorbeeld, 9/11, zoals Spielberg hier wel probeert te suggereren. Dit past niet bij de huidige tijdsgeest, al is Spielberg’s eeuwige optimisme bewonderingswaardig.

Disclosure Day draait nu in de bioscoop.