Tag: josh o’connor

  • Recensie: Disclosure Day (2026)

    Recensie: Disclosure Day (2026)

    Daniel Kellner (Josh O’Connor) is op de vlucht met het bewijs dat aliens echt bestaan.

    Beoordeling

    E.T., Close Encounters of the Third Kind, War of the Worlds, en nu Disclosure Day… Ik weet niet waarom Steven Spielberg zo gefascineerd is door aliens, maar hier zijn we dan. Disclosure Day voelt als een jaren ‘90 film, helaas in negatieve zin. Een man, in dit geval Josh O’Conner, die op de vlucht is voor de regering voelt als een film die we al te vaak hebben gezien. Deze stukken vond ik jammer genoeg best saai. Het helpt niet dat O’Connor’s personage flinterdun geschreven is, waardoor ik totaal niet was geïnvesteerd in zijn verhaal. De charismatische O’Connor vond ik het hoogtepunt van tennisfilm Challengers, maar hier maakt hij verrassend weinig indruk.

    Alleen wanneer Emily Blunt in beeld is, komt de film weer een beetje tot leven. Haar verhaallijn is interessanter: een weervrouw die overvallen wordt door een bijzondere gave en missie. Niet dat dit zo goed uitgewerkt is, maar ze weet het beste te maken van een matig script. De charmante actrice redt de film met een Oscar-waardige performance die het hart van het verhaal vormt. Ze krijgt prima tegenspel van Wyatt Russell als haar partner, die nauwelijks kan bevatten wat hen overkomt. Overigens is Russell wat mij betreft altijd een welkome toevoeging aan een cast, maar ik dwaal af.

    pas op, onderstaande is spoilerig

    Het script is helaas het zwakke punt van de film. Ik cringe nog steeds van de scène waarin O’Connor’s vriendin (gespeeld door Eve Hewson) wordt geconfronteerd met beelden van een alien, en vervolgens vraagt of het een kind is. Mon dieu! Wie herkent het stereotype beeld van een alien niet? Deze film is gewoon 30 jaar te laat gemaakt. Ik betwijfel dat de onthulling van buitenaards leven vandaag de dag dezelfde collectieve emotionele impact zou hebben als, bijvoorbeeld, 9/11, zoals Spielberg hier wel probeert te suggereren. Dit past niet bij de huidige tijdsgeest, al is Spielberg’s eeuwige optimisme bewonderingswaardig.

    3 sterren

    Disclosure Day draait nu in de bioscoop.

  • Recensie: Challengers (2024)

    Recensie: Challengers (2024)

    poster Challengers

    In Challengers is veelbelovend tennis talent Tashi (Zendaya) na een carrière beeïndigende blessure coach geworden. Met haar hulp heeft echtgenoot Art (Mike Faist) het geschopt tot tenniskampioen. Helaas zit Art nu in een mindere periode. Om zijn zelfvertrouwen te vergroten, meldt Tashi hem aan bij een toernooi waar hij tegen zijn ex-beste vriend Patrick (Josh O’Connor) moet spelen. En deze Patrick is ook nog eens de ex van Tashi.

    beoordeling Challengers

    Ik zat de hele week al te twijfelen of ik wel naar Challengers wilde gaan, want het sprak me totaal niet aan. Ik heb niets met tennis, regisseur Luca Guadagnino (Call Me by Your Name) of de cast. Door al die positieve recensies gaf ik het toch het voordeel van de twijfel. Helaas, ik had uiteindelijk helemaal niets met deze film.

    Challengers vertelt een non-linear verhaal over de relatie tussen Tashi, Art en Patrick. Er zijn meerdere tijdslijnen te volgen, die bij te houden zijn door Tashi’s haarlengte. Hoeveel er ook met tijd gespeeld wordt, we komen de hele film door terug bij de tennis match tussen de mannen. Op een gegeven moment interesseerde me het helemaal niet meer wie ging winnen: ik wilde gewoon dat het over was. Door de structuur van de film zit er weinig spanning in de match. Er wordt teveel onnodig heen en weer gesprongen qua tijd. Daarnaast was ik totaal niet geïnvesteerd in alle drama en manipulatie. Zendaya pruilt de hele film door en Mike Faist (West Side Story) mist een bepaalde charisma waardoor ik hun scènes niet erg beoeind vond. Alleen Josh O’Connor (The Crown) zorgt voor wat leven in de brouwerij.

    Voor een film waarvan de marketing vooral leek te draaien om een trio, is Challengers verrassend tam. Er zit nauwelijks seks in de film. Dat is helemaal prima. Het hoeft er niet wild aan toe te gaan om een sexy film te maken. Maar alsnog begrijp ik niet al die recensies die dit zo’n sexy film noemen? Ik voelde totaal geen chemie tussen Zendaya en de mannen. O’Connor en Faist samen hadden wel chemie. De film vond ik dan ook op z’n best als het om hun vriendschap draaide. In deze scènes kwam Faist ook wat sterker uit de hoek dan naast Zendaya.

    Is Challengers dan echt zo’n slechte film? Slecht wil ik niet zeggen. Ik denk dat ik gewoon niet tot de doelgroep van deze film behoor.

    conclusie

    Challengers is een tennisfilm vol drama en intrige, maar schiet wat mij betreft tekort om een onderhoudende film te zijn.

    3 sterren