Tag: emily blunt

  • Recensie: Disclosure Day (2026)

    Recensie: Disclosure Day (2026)

    Daniel Kellner (Josh O’Connor) is op de vlucht met het bewijs dat aliens echt bestaan.

    Beoordeling

    E.T., Close Encounters of the Third Kind, War of the Worlds, en nu Disclosure Day… Ik weet niet waarom Steven Spielberg zo gefascineerd is door aliens, maar hier zijn we dan. Disclosure Day voelt als een jaren ‘90 film, helaas in negatieve zin. Een man, in dit geval Josh O’Conner, die op de vlucht is voor de regering voelt als een film die we al te vaak hebben gezien. Deze stukken vond ik jammer genoeg best saai. Het helpt niet dat O’Connor’s personage flinterdun geschreven is, waardoor ik totaal niet was geïnvesteerd in zijn verhaal. De charismatische O’Connor vond ik het hoogtepunt van tennisfilm Challengers, maar hier maakt hij verrassend weinig indruk.

    Alleen wanneer Emily Blunt in beeld is, komt de film weer een beetje tot leven. Haar verhaallijn is interessanter: een weervrouw die overvallen wordt door een bijzondere gave en missie. Niet dat dit zo goed uitgewerkt is, maar ze weet het beste te maken van een matig script. De charmante actrice redt de film met een Oscar-waardige performance die het hart van het verhaal vormt. Ze krijgt prima tegenspel van Wyatt Russell als haar partner, die nauwelijks kan bevatten wat hen overkomt. Overigens is Russell wat mij betreft altijd een welkome toevoeging aan een cast, maar ik dwaal af.

    pas op, onderstaande is spoilerig

    Het script is helaas het zwakke punt van de film. Ik cringe nog steeds van de scène waarin O’Connor’s vriendin (gespeeld door Eve Hewson) wordt geconfronteerd met beelden van een alien, en vervolgens vraagt of het een kind is. Mon dieu! Wie herkent het stereotype beeld van een alien niet? Deze film is gewoon 30 jaar te laat gemaakt. Ik betwijfel dat de onthulling van buitenaards leven vandaag de dag dezelfde collectieve emotionele impact zou hebben als, bijvoorbeeld, 9/11, zoals Spielberg hier wel probeert te suggereren. Dit past niet bij de huidige tijdsgeest, al is Spielberg’s eeuwige optimisme bewonderingswaardig.

    3 sterren

    Disclosure Day draait nu in de bioscoop.

  • Recensie: The Devil Wears Prada 2 (2026)

    Recensie: The Devil Wears Prada 2 (2026)

    In The Devil Wears Prada 2 krijgt Andy (Anne Hathaway) een baan aangeboden bij Runway, maar al snel ontdekt ze dat ze niet met open armen wordt ontvangen door Miranda (Meryl Streep).

    Beoordeling

    Onlangs heb ik The Devil Wears Prada opnieuw gekeken. Inmiddels is die film 20 jaar oud, maar het blijft zo leuk! De humor, de mode, de personages. Helaas verwacht ik niet dat The Devil Wears Prada 2 zo’n klassieker zal worden. Alles wat de eerste film zo succesvol maakte, wordt hier minder goed uitgevoerd. Behalve Emily Blunt als Miranda’s voormalige assistente. Zij is weer fantastisch bitchy als Emily en brengt als enige de energie die deze film zo hard nodig heeft.

    De film begint vrij deprimerend, wat nogal een contrast is met de upbeat opening van het origineel met KT Tunstall’s Suddenly I See. Helaas blijft Prada 2 vrij sober. In die zin geeft de film goed weer hoe de wereld is veranderd in 20 jaar tijd. Niet alleen de invloed op de mode- en tijdschriftenindustrie is merkbaar, ook op het gebied van humor wordt tegenwoordig minder geaccepteerd.

    In Prada 2 wordt benoemd dat Miranda een ‘beast’ is die nu ‘leashed’ is. Dat voel je ook, want van die duivelse baas uit het origineel is weinig meer over. Ze wordt zelfs gecorrigeerd door haar assistente Amari (Simone Ashley) wanneer ze een foute opmerking wil maken. Is dit de Miranda die we willen zien? Ja, mensen veranderen in 20 jaar. Het is goed dat personages groeien, maar laten we niet vergeten dat dit The DEVIL Wears Prada is.

    Meryl Streep en Stanley Tucci spelen uiteraard prima rollen. Anne Hathaway lijkt iets meer moeite te hebben om Andy terug te vinden. Ze krijgt een romance subplot met Patrick Brammall, dat eruit geknipt had kunnen worden. Het voegt niets toe en zo aardig is Andy niet eens tegen hem. Wat dat betreft is het script helaas één van de zwakste punten van de film. Acteurs als Lucy Liu en Kenneth Branagh spelen nietszeggende bijrollen. Hoe minder we het over Justin Theroux z’n tenenkrommende rol hebben, hoe beter. Maar laten we vooral screentime vullen met een onnodig lange Lady Gaga cameo.

    Ik hou echt van nostalgie en behoor tot de doelgroep van alle legacy sequels die we de afgelopen jaren hebben gekregen. Helaas slaat The Devil Wears Prada 2 voor mij de plank mis.

    2,5 sterren
  • Recensie: The Fall Guy (2024)

    Recensie: The Fall Guy (2024)

    poster The Fall Guy

    Colt Seavers (Ryan Gosling) is de stunt man van Hollywood-ster Tom Ryder (Aaron Taylor-Johnson). Na een ongeval dat hem bijna zijn carrière heeft gekost, besluit hij toch mee te werken aan het regiedebuut van zijn ex-liefje Jody (Emily Blunt). Wanneer Tom verdwijnt, wordt Colt gevraagd om hem te zoeken om de productie te redden. Lukt het hem een wereldster te vinden en de liefde van zijn leven terug te winnen?

    beoordeling The Fall Guy

    Regisseur David Leitch bracht ons eerder de geslaagde actie komedie Bullet Train met Brad Pitt in de hoofdrol. Met The Fall Guy is hij opnieuw aardig op dreef! Hij put hier inspiratie uit zijn eigen dagen als stuntman en weet alle actie enerverend in beeld te brengen. Jammer genoeg vond ik de film niet zo strak in elkaar zitten als Bullet Train. Ondanks de actie, mist The Fall Guy toch een bepaalde vaart. Het is geen straf om 2 uur naar Ryan Gosling en Emily Blunt te kijken, maar ergens kreeg ik toch het gevoel dat het allemaal te lang duurde voordat we bij de conclusie kwamen. Dat gezegd, The Fall Guy is vooral een ode aan de stunt community en daar is Leitch zeker in geslaagd.

    Time Magazine noemde Gosling in 2011 ‘Coolest Person of the Year‘ en ook hier in zijn nieuwste film doet hij deze titel eer aan. Hij is effortless charismatisch en zo veelzijdig als acteur. Ben benieuwd waar hij ons nog meer mee gaat verrassen in zijn carrière. Gosling krijgt prima tegenspel van de charmante Blunt. Helaas stelt haar rol niet veel voor. Aaron Taylor-Johnson was geweldig in Bullet Train, dus ik keek er naar uit om hem hier te zien. Hij wordt hier in The Fall Guy helaas onvoldoende ingezet. Ze hadden nog wel iets meer met hem kunnen doen. In bijrollen zien we verder Hannah Waddingham, Winston Duke, Teresa Palmer en Everything Everywhere All at Once-actrice Stephanie Hsu.

    conclusie

    The Fall Guy is een vermakelijke actie komedie en ode aan de stunt community. Alleen al het bekijken waard voor Ryan Gosling.

    3,5 sterren
  • Review: A Quiet Place Part II (2021)

    Review: A Quiet Place Part II (2021)

    In A Quiet Place Part II volgen we Evelyn Abbott (Emily Blunt) en haar gezin na de gebeurtenissen uit het eerste deel. In hun strijd om te overleven ontdekken ze dat ze er meer gevaar op de loer ligt dan alleen de monsters.

    Beoordeling
    Ik zal eerlijk zijn: toen ik richting de bioscoop ging voor A Quiet Place Part II had ik helemaal geen zin in deze film. Het eerste deel vond ik heel goed en een sequel voelde totaal onnodig. De goede recensies en het feit dat John Krasinski opnieuw plaats nam op de regiestoel overtuigde mij om de film toch een kans te geven. Ik ben blij dat ik het heb gedaan.

    De sterke opening pakte mij meteen. Het is flashback naar de eerste dag van de apocalyps en dat betekent dat we nog even kunnen genieten van Krasinski zelf als Abbott patriarch Lee. Maar na de title card wordt toch echt het verhaal weer opgepakt en zien we dat de familie Abbott stilletjes op pad gaat. Ik kan me niet vinden in alle keuzes die Krasinski, ook verantwoordelijk voor het script, hier maakt. Die scène bij de kade vond ik niet passen en het deed me meer denken aan een slechte aflevering van The Walking Dead. Gezien de film maar zo’n 1,5 uur duurt kan ik me voorstellen dat hij nog een scène nodig had om de boel wat op te vullen, maar ik had liever gezien dat de tijd anders werd besteed. Zonder teveel te spoilen had ik graag gewild dat we wat meer van Djimon Hounsou’s personage hadden gezien en zijn verhaallijn. Overigens snap ik niet dat deze tweevoudig Oscar genomineerde acteur telkens maar moet komen opdraven in bijrolletjes in grote producties (zie ook: Shazam, Captain Marvel, Furious 7). Geef die man weer eens goede rol! Maar goed, ik dwaal af.

    Technisch gezien zit de film goed in elkaar. Je ziet dat Krasinski groeit als regisseur. Hij weet dan ook de spanning er goed in te houden en saai wordt het geen moment. Complimenten voor de acteerprestaties van Emily Blunt en haar onscreen kids Millicent Simmonds en Noah Jupe.

    Conclusie
    A Quiet Place Part II is een waardige sequel en een bioscoop bezoekje meer dan waard.

  • Review: A Quiet Place (2018)

    Review: A Quiet Place (2018)

    Een man (John Krasinksi), zijn zwangere vrouw (Emily Blunt) en hun twee kinderen (Millicent Simmonds en Noah Jupe) proberen in stilte te overleven terwijl er levensgevaarlijke monsters ronddwalen die op geluid afkomen.

    Beoordeling
    John Krasinski was een lange tijd vooral bekend van zijn rol als Jim in de Amerikaanse versie van The Office. Na het grote succes van A Quiet Place gaat hij waarschijnlijk een mooie carrière als regisseur tegemoet. Dat Krasinski dit in hem had is een verrassing. Zijn eerdere regie pogingen Brief Interviews with Hideous Men en The Hollars lieten weinig indruk achter, maar met deze innovatieve horror weet hij zeker indruk te maken.

    Wat A Quiet Place zo bijzonder maakt is dat er bijna niet in gesproken wordt en de film toch geen moment verveelt. Deze monster movie opent sterk met de introductie van het gezin en het mysterieuze monster. Het geringste geluidje kan dodelijk zijn en daardoor kunnen de meest doorsnee handelingen van de personages al voor spanning zorgen. Krasinski weet deze spanning tijdens de gehele speelduur vast te houden en krijgt hierin hulp van zijn real life wife Emily Blunt. Zij is fantastisch in haar rol en weet alle angst die haar personage doorstaat zonder woorden over te brengen. Met een minder sterke actrice was de film zeker niet zo geslaagd geweest. Daarnaast speelt de jonge dove actrice Millicent Simmonds een overtuigende bijrol.

    Ik heb erg genoten van A Quiet Place, al is het zeker een film waarbij je niet teveel over het plot moet nadenken. De zwangerschap van Blunts personage zorgt voor verhoogde urgentie van de huidige situatie en dus meer spanning, maar het hele idee van een zwangerschap ten tijde van zo’n ellendige situatie is wat oogrollend. Maar goed, er gebeuren wel vaker ongelukjes.

    Conclusie
    A Quiet Place is briljant in zijn simpliciteit.