BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: Jessabelle (2014)

Jessie (Sarah Snook, Predestination) keert na een verschrikkelijk ongeluk terug naar haar ouderlijk huis in Louisiana om te herstellen. Wanneer ze geplaagd wordt door een kwade geest komt ze achter een gruwelijk familiegeheim.

Beoordeling
Jessabelle is de zoveelste productie van Blumhouse, de makers van o.a. Insidious en Sinister. We zitten al een tijdje in een periode met dezelfde soort bovennatuurlijke horrorfilms. Ik kan waarderen dat Jessabelle iets anders probeert en de setting doet eerder denken aan The Skeleton Key dan één van de andere Blumhouse producties. Sarah Snook speelt een prima hoofdrol als de aan een rolstoel gebonden Jessie die ondanks alles achter de waarheid probeert te komen. Waar Jessie alle ellende aan heeft verdiend in deze film is mij niet duidelijk. Soms is het leven gewoon niet eerlijk, I guess. Dat de film zich niet bezig houdt met voldoen aan verwachtingen komt ook naar voren in een subplot waarin Jessie herenigd wordt met een oude liefde genaamd Preston (de altijd goede Mark Webber van Scott Pilgrim vs the World). Het is moeilijk om je te investeren in hun soort van romantische hereniging wanneer Preston thuis een vrouw heeft zitten die hij links laat liggen voor Jessie.

Kevin Greutert, regisseur van de laatste 2 Saw films Saw VI en Saw 3D, laat zien dat hij meer in huis heeft dan gruwelijkheden in beeld brengen. Hij zet een redelijk sfeervolle film neer, al wordt die helaas nooit echt eng. Jessabelle moet het hebben van de acteerprestaties van Snook en Webber en de alternatieve setting die zij biedt in het huidige vrij eentonige horror landschap.

28 juni 2015
Review: The Babadook (2014)

Amelia (Essie Davis) is een alleenstaande moeder die het nog dagelijks moeilijk heeft met het overlijden van haar man. Nadat ze het mysterieuze boek Mister Babadook heeft voorgelezen aan haar onhandelbare zoontje Samuel (Noah Wiseman) wordt hij geplaagd door angst voor het monster. Eerst denkt Amelia nog dat het aan de overactieve fantasie van Samuel ligt, maar al snel komt ze erachter dat er meer aan de hand is.

Beoordeling
The Babadook is een Australische horrorfilm geregisseerd en geschreven door Jennifer Kent. Ik heb veel goede dingen gehoord over The Babadook die de beste horrorfilm van 2014 werd genoemd. De film is een behoorlijke slow burn die meer op een drama lijkt dan een horror, maar effectief is de film wel. De opbouw is sterk. Je voelt de frustratie en machteloosheid van Amelia die voor haar zoon moet zorgen, al is ze het vervelende kind al meer dan zat. Wanneer de Babadook in beeld komt (figuurlijk dan) is de vraag dan ook: is het monster echt of zit het in Amelia’s hoofd? Heeft zij haar breekpunt bereikt? Of is het een geval van folie a deux, een gedeelde gekte van Amelia en Samuel? De film zelf geeft geen duidelijk antwoord en lijkt zuinig met aanwijzingen. Dat gezegd vind ik dat de film haar potentie niet waar kan maken. Net als bij It Follows lijkt het of de filmmaker, in dit geval Kent, niet weet hoe ze de film moet eindigen. De scène in de kelder roept wat vraagtekens op.

Het acteerwerk van Essie Davis is fantastisch. Hopelijk gaan we meer van deze actrice zien. Ook kindacteur Noah Wiseman speelt heel goed. Zijn personage is heel irritant, maar Wiseman speelde alle aspecten van zijn personage uitstekend. De film zelf ziet er prachtig uit net als het boek in de film.

Conclusie
The Babadook is wat mij betreft niet de beste horrorfilm van 2014, maar is wel van betere kwaliteit dan een hoop andere horrorfilms die de afgelopen jaren voorbij zijn gekomen.

26 juni 2015
Review: Jurassic World (2015)

Zo’n 20 jaar na de gebeurtenissen op Isla Nublar staat er een vernieuwd en succesvol dinosaurus pretpark op het eiland genaamd Jurassic World. Om bezoekers naar het park te blijven trekken worden er experimenten gedaan om nieuwe dinosaurussen te creëren. Wanneer de Indominus rex – de nieuwste trekpleister van het park – ontsnapt, blijkt deze nieuwe creatie een levensgevaarlijke dreiging voor alle mensen en dino’s op het eiland.

beoordeling

Jurassic World is de film waar ik dit jaar het meest naar uit keek. Ondanks dat gegeven had ik geen hoge verwachtingen van de film, waardoor ik niet teleurgesteld was maar juist blij verrast. Natuurlijk waren er ook aspecten die ik minder goed vond, maar in zijn geheel heb ik zeer genoten van World. Wanneer we World vergelijken met Jurassic Park dan voelt Park als film een stuk intiemer. World – de titel zegt het al – is veel grootser qua opzet. Het park is al open en krioelt van bezoekers. Dino’s worden niet meer gezien als iets bijzonders en er wordt zelfs over gesproken om dino’s te gebruiken in het leger. Dit laatste vind ik overigens een minder geslaagd subplot die ik ook niet in de film vind passen, maar ze moesten ergens een bad guy vandaan halen denk ik dan.

Het park zelf ziet er fantastisch uit net als de verschillende dinosaurussen. In Guardians of the Galaxy-ster Chris Pratt heeft Jurassic World een goede leading man gevonden. Hij heeft veel charisma en komt geloofwaardig over als velociraptor trainer. Bryce Dallas Howard (The Village) vind ik een goede actrice. Helaas kan zij weinig van haar talent laten zien in haar afstandelijke rol als park manager met stom mantelpakje en pumps. Nick Robinson (Melissa & Joey) en Ty Simpkins (Insidious) spelen de neefjes van Howard die in gevaar komen. De twee jonge acteurs spelen redelijk, al vond ik met name Robinsons personage heel irritant. Hij speelt een tiener die meer geïnteresseerd is in meisjes dan dino’s. Ik kan me voorstellen dat dino’s niet heel cool zijn op die leeftijd, maar je moet wel een heel verwend kind zijn wil je niet een beetje enthousiast worden van het schitterende park! Judy Greer (The Descendants), Omar Sy (Intouchables) en Jake Johnson (New Girl) spelen prima bijrolletjes. Vincent D’Onofrio (The Cell) zet een standaard bad guy neer terwijl hij als acteur ook meer in huis heeft.

conclusie

Jurassic World is geen perfecte film, maar ik heb me lang niet zo vermaakt met een blockbuster als met deze film.

22 juni 2015
Review: Foxcatcher (2014)

Olympische kampioen Mark Schultz (Channing Tatum) wordt door excentrieke multimiljonair John du Pont (Steve Carell) benaderd om voor zijn team – Foxcatcher – te komen worstelen. Mark accepteert het aanbod, maar wordt door du Pont onder druk gezet om ook zijn broer Dave Schultz (Mark Ruffalo), ook Olympisch kampioen, te benaderen voor het team.

Beoordeling
Foxcatcher is een kille film. Er zijn veel stiltes. We observeren de Schultz broers en du Pont, maar leren weinig over hun innerlijke belevingswereld. Ook door het camerawerk worden we op een afstand gehouden. En daarom liet Foxcatcher mij als film koud. Het is moeilijk om je te investeren in personages als we ze nauwelijks leren kennen. Er zit geen spanning in de film die vrij abrupt eindigt. Benett Miller mag dan een geprezen regisseur zijn die een Oscar nominatie verdiende voor de regie van Foxcatcher, maar ik vond zijn regie storend en dat haalde mij telkens weer uit het verhaal. En het verhaal zelf is interessant, maar saai in beeld gebracht.

Het acteerwerk van Foxcatcher is goed. Al vond ik de Oscar-nominaties voor Steve Carell en Mark Ruffalo overdreven. Ruffalo is natuurlijk een uitstekende acteur. maar niet per se beter dan hij in andere films is. Carell heeft al eerder laten zien dat hij niet alleen funny kan zijn. Dat bewijst hij met Foxcatcher opnieuw. De Academy lijkt wel vaker gevoelig te zijn voor fysieke transformaties en ik denk dat Carell heeft geholpen aan zijn nominatie. Ik vond Channing Tatum juist het beste spelen van de drie heren. Hij zet Mark Schultz neer als een tikkende tijdbom die zijn gevoelens probeert te onderdrukken, maar ook als een onzekere man die hunkert naar waardering. En dat zonder al teveel dialoog om het te kunnen uiten. Sienna Miller heeft een heel kleine rol als de vrouw van Dave.

Conclusie
Foxcatcher had zoveel potentie. Helaas blijft een kille, afstandelijke film over.

16 juni 2015
Review: Wet Hot American Summer (2001)

18 augustus, 1981. De kampleiders van Camp Firewood proberen er op de laatste dag van kamp nog het beste van te maken.

Beoordeling
Netflix komt deze zomer met Wet Hot American Summer: First Day of Camp, een 8-delige serie die zich afspeelt voor de gebeurtenissen in de cult klassieker Wet Hot American Summer. Bijna de gehele cast van deze komedie keert terug, inclusief een aantal acteurs die in de tussentijd een stuk bekender zijn geworden, zoals Elizabeth Banks, Paul Rudd, Amy Poehler en Bradley Cooper. Gelukkig heeft Netflix nu ook de film zelf toegevoegd aan hun groeiende aanbod, want ik was al een tijdje benieuwd naar deze film. Na het zien van de film betwijfel ik of ik First Day of Camp uiteindelijk zal kijken, want ik vond Wet Hot American Summer eigenlijk niet zo leuk.

Het was wel leuk om alle bekende gezichten voorbij te zien komen. Naast bovengenoemde acteurs spelen o.a. ook Janeane Garofalo, Ken Marino, Marguerite Moreau en Christopher Meloni rollen in deze komedie. Helaas vond ik de film zelf niet grappig, soms zelfs saai en slecht geacteerd. Vooral die talentenjacht tegen het einde van de film vond ik verschrikkelijk met het overdreven, neppe gelach van de cast. Summer schijnt een spoof te zijn, maar het is er één die ik niet kan waarderen. En een prequel serie is in mijn ogen al helemaal niet nodig.

12 juni 2015