BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: Every Thing Will Be Fine (2015)

Na een ruzie met zijn vriendin (Rachel McAdams), rijdt schrijver Tomas (James Franco) op een koude winterdag per ongeluk een kind aan. Hoewel de moeder (Charlotte Gainsbourg) hem niet de schuld geeft van het ongeluk, worstelt Tomas wel met zijn schuldgevoel.

Beoordeling
Regisseur Wim Wenders heeft meerdere Oscar-nominaties op zijn naam staan voor verschillende documentaires die hij heeft gemaakt, waaronder Buena Vista Social Club. Met Every Thing Will Be Fine levert hij na een lange tijd weer een speelfilm af. Het verhaal is interessant, maar blijft helaas oppervlakkig. Het lijkt net of Wenders en schrijver Bjorn Olaf Johannessen actief vermijden om de diepte in te gaan. Op cruciale momenten gaat de film opeens over naar de volgende scène, waardoor het verhaal zijn impact verliest. Wat over blijft is een saaie aaneenschakeling van scènes met een bijna permanent moeilijk kijkende James Franco. Omdat de film steeds zoveel jaar verder de toekomst in schiet, krijg je nooit een goed beeld van hoe zijn personage zijn leven weer heeft opgebouwd na deze traumatische gebeurtenis. Hetzelfde geldt ook voor de moeder van het overleden kind.

Ook van het matige acteerwerk kan ik niet enthousiast worden. Franco slaapwandelt door zijn rol heen. Misschien moet zijn personage afgestompt lijken, maar ik kreeg eerder het gevoel dat hij op de automatische piloot speelde. Charlotte Gainsbourg maakt totaal geen indruk als rouwende moeder die bijzonder veel vrede lijkt te hebben met de dood van haar zoon. Rachel McAdams speelt wel goed, alleen haar accent in deze film vond ik zeer afleidend. Peter Stormare heeft een kleine bijrol.

Conclusie
Na het zien van Every Thing Will Be Fine, heb ik niet het gevoel dat alles nu fine is.

27 november 2015
Review: The Woman (2011)

De dominante Chris Cleek (Sean Bridgers, Dark Places) ontdekt een verwilderde vrouw (Pollyanna McIntosh, Tales of Halloween) in het bos. Hij vangt haar als een wild dier en neemt haar mee naar huis, waar hij haar opsluit. Samen met zijn gezin probeert hij haar te heropvoeden en daar is de vrouw zelf niet blij mee.

Beoordeling
Regisseur Lucky McKee maakte eerder May met Angela Bettis en Anna Faris, in horror kringen een vrij geliefde film. Zelf heb ik helemaal niets met May en ook niets met zijn daaropvolgende film The Woods. Zijn verhaal in Tales of Halloween is één van mijn minst favorieten van de 10 korte films. Ik moet me maar erbij gaan neerleggen dat het werk van McKee niet aan mij besteed is, al vind ik The Woman wel zijn beste film tot nu toe. Dit heeft meer met het verhaal te maken dan het talent van McKee als filmmaker. Samen met auteur Jack Ketchum schreef McKee het boek en het script voor The Woman, een vervolg op het eerdere werk van Ketchum, genaamd Offspring. The Woman is prima te volgen zonder Offspring gelezen of gekeken te hebben, al zal het wel wat achtergrond informatie geven over de vrouw zelf.

Tot mijn grote verrassing draait een groot deel van de film niet eens om de vrouw. Het disfunctionele gezin van Chris Cleek staat centraal. Het gezin lijdt onder de dominantie en vrouwenhaat van Chris. De aanwezigheid van de vrouw is eigenlijk de druppel die de emmer doet overlopen.

Het verhaal is dus wel interessant, maar McKee brengt het zo lelijk in beeld. Hij gebruikt onnodig veel fade ins en outs, waardoor het amateuristisch overkomt. Daarnaast is de muziek in de film op momenten behoorlijk misplaatst.

Gelukkig heeft McKee wel een aardige cast weten te verzamelen. Pollyanna McIntosh speelt een sterke rol zonder woorden te hoeven gebruiken. Ze oogt verwilderd en gevaarlijk, maar ze heeft ook iets kwetsbaars. Sean Bridgers weet zijn gluiperige rol prima neer te zetten. Angela Bettis is ook prima als de afhankelijke vrouw van Chris die lijdzaam zijn opdrachten uitvoert.

The Woman is te zien op Netflix.

23 november 2015
The Hunger Games: Mockingjay – Part 2 (2015) review

Katniss (Jennifer Lawrence) en haar bondgenoten gaan de strijd aan met President Snow (Donald Sutherland) en het Capitool in dit laatste deel van The Hunger Games franchise.

Beoordeling
Ik was niet heel enthousiast over The Hunger Games: Mockingjay – Part 1. Doordat Mockingjay werd opgesplitst in twee delen, voelde het eerste deel niet aan als een volwaardige film, maar als een trage opzet voor de gebeurtenissen in Part 2. Gelukkig zit er voldoende vaart in het tweede deel en komen er een aantal aardige actievolle scènes voorbij, waaronder één scène die prima in een horrorfilm zou passen. Hoewel ik Mockingjay – Part 2 in zijn geheel een betere film vind dan Part 1, stelde de film mij met zijn anticlimactische einde wel teleur. Ik wil niet teveel verklappen, maar aan de actie kwam een behoorlijk abrupt einde terwijl ik het gevoel had dat de strijd eindelijk echt ging losbarsten. Ook de afwezigheid van Philip Seymour Hoffman is tegen het einde van de film duidelijk voelbaar. Hij speelt gamemaker en rebellenleider Plutarch Heavensbee in de films. De Oscar-winnaar kwam te overlijden voordat hij al zijn scènes voor Part 2 had gefilmd. Nu hebben ze dit niet à la Furious 7 kunnen oplossen en wordt er o.a. om Hoffmans afwezigheid heen gewerkt door Haymitch (Woody Harrelson) een brief te laten voorlezen van Plutarch.

Mockingjay – Part 2 is een film die ik thuis nog een keer op mijn gemak wil bekijken. Sommige scènes gaan zo snel of zijn niet goed gefilmd, waardoor ik niet goed zag wat er gebeurde. Zo dacht ik op een gegeven moment dat Finnick (Sam Claflin) dood was, maar die huppelde even later weer door het beeld en nu heb ik nog steeds geen idee wie er dood was gegaan. In een ander scène, die vrij donker was, kon ik niet goed zien wie er aan het vechten was: Finnick of Gale (Liam Hemsworth).

Jennifer Lawrence speelt opnieuw een sterke hoofdrol. Jammer dat de rest van de overvolle cast weinig te doen krijgt in de film. Gelukkig weten de meeste acteurs wel het beste te maken van hun kleinere rollen, met Donald Sutherland en Josh Hutcherson als uitblinkers.

Conclusie
Mockingjay – Part 2 is een vermakelijke film, maar wel een iets teleurstellend einde van de populaire The Hunger Games franchise.

20 november 2015
Review: Get Hard (2015)

Rijke zakenman James King (Will Ferrell) wordt opgepakt vanwege fraude die hij niet heeft gepleegd. Hij gaat ervan uit dat Darnell (Kevin Hart), de man die zijn auto wast, in de gevangenis heeft gezeten en vraagt hem om hem tegen betaling voor te bereiden op zijn 10-jarig verblijf in San Quentin. Darnell zit in geldnood en gaat akkoord ook al heeft hij zelf nooit in de gevangenis gezeten.

Beoordeling
Get Hard moet het hebben van het samenspel van Will Ferrell en Kevin Hart en gelukkig hebben de mannen goede chemie samen. Ze zorgen voor voldoende lachmomenten, zeker in de scènes dat Hart Ferrell moet voorbereiden op zijn gevangenistijd. De film is echt een two man show. Bijrollen van Community-actrice Alison Brie en Craig T. Nelson zijn helaas maar klein. Etan Cohen, schrijver van Tropic Thunder en Men in Black 3, maakt zijn regiedebuut met Get Hard. De film is vrij voorspelbaar naar het einde toe, maar de invulling schommelt tussen vermakelijk en hilarisch waardoor dit niet storend is. Het is wel een film die je snel weer vergeet.

Conclusie
Get Hard is een prima, grappige komedie die goed gebruik maakt van het talent van Ferrell en Hart.

16 november 2015
Review: Friday the 13th (2009)

Clay Miller (Jared Padalecki, Supernatural) is op zoek naar zijn vermiste zus Whitney (Amanda Righetti, The Mentalist) die in de buurt van Camp Crystal Lake is verdwenen. Hij krijgt hulp van Jenna (Danielle Panabaker, The Flash) die samen met vrienden ook in de buurt van Camp Crystal Lake is, niet wetende dat de moordlustige Jason zich daar ook bevindt.

Beoordeling
Ik heb gemengde gevoelens over deze Friday the 13th remake. Het is een prima horrorfilm als je naar de film kijkt als een gewone horrorfilm. Maar voor een Friday the 13th film vond ik het een beetje teleurstellend. Ik kreeg ook niet het gevoel dat ik echt naar Jason aan het kijken was, maar naar een crazy stoner killer in het bos die zich graag verkleedt als Jason. Kom niet in de buurt van zijn wiet, want dan maakt hij je dood! Een prima verhaal voor een horrorfilm, maar erg Friday the 13th-achtig vind ik het niet. Op zich is het enigszins bewonderenswaardig dat ze geen exacte kopie van het origineel wilden maken en kozen voor een ander uitgangspunt. Helaas zijn ze daar in mijn belevenis iets te ver in doorgeslagen. Met het hak en slash werk in deze slasher zit het overigens goed, wat deze slasher fan ook weer blij maakt.

Regisseur Marcus Nispel was eerder verantwoordelijk voor de geslaagde Texas Chainsaw Massacre remake. Hij levert opnieuw een vakkundig gemaakte film af, al weet hij met de Friday remake niet zo’n visueel imposante film neer te zetten. Dat ik van slashers hou is al duidelijk, maar ik vind ze vooral leuk wanneer de cast vol bekende gezichten zit en daar weet de film mij ook blij mee te maken. Naast Padalecki, Righetti en Panabaker zien we ook Ryan Hansen (Veronica Mars), Ben Feldman (Mad Men), Aaron Yoo (Disturbia), Arlen Escarpeta (Final Destination 5), Jonathan Sadowski (Chernobyl Diaries) en Richard Burgi (Desperate Housewives) voorbij komen.

Inmiddels is deze Friday the 13th remake alweer 6 jaar oud en merk ik dat ik toch met een bepaalde genegenheid naar deze film kijk. Mijn eerste reactie na het zien van de film zes jaar geleden was een stuk negatiever dan mijn reactie na de zoveelste rewatch. Hoewel ik het nog steeds geen echte Friday the 13th film vind, is het toch een prima horrorfilm.

13 november 2015